Αναλύοντας τον Λύμπε

Τον είδα να φουσκώνει τα λιπόσαρκα μάγουλα του για πολλοστή φορά στη ζωή μου. Λίγες βαθιές ανάσες και ένα ξέσπασμα ψυχής μπροστά από τις κάμερες. Μέσα στην ένταση της στιγμής σκόρπιες ακατάληπτες λέξεις ξερνούν έναν αχταρμά συναισθημάτων κάτι μεταξύ Θυμού, απόγνωσης και απογοήτευσης.

Ο Νίκος Λυμπεροπουλος (το Ν στο Νίκος παρακαλώ να διαβαστεί μακρόσυρτο με βέρα πελοποννησια προφορά) δεν είναι ο μόνος από του καταραμένους- κατά γενική ομολογία παικταράς- που βρέθηκε στη δίνη της κόκκινης λαίλαπας του Κοκκαλη. Είναι ο μόνος από μια πλειάδα παικτών, όμως, που αρνήθηκε, αν και είχε την ευκαιρία, να βρει διέξοδο στο εξωτερικό επιμένοντας κόντρα στο κατεστημένο της κόκκινης κυριαρχίας να παλεύει με δαίμονες για την κατάκτηση κάποιου τίτλου. Ήταν μάλιστα τόσο γκαντέμης που τη χρονιά που έφυγε από τον βαζελο για την ΑΕΚ η πρώην ομάδα του πηρέ το μοναδικό της νταμπλ την τελευταία δεκαετία. Βρέθηκε αρκετές φορές στη πηγή αλλά δεν ήπιε νερό έτσι φτάνει σήμερα να δηλώνει «Είμαι 33 χρονών. Πέστε μου εσείς τι κίνητρο να έχω;» και ν’ ακούγεται σαν 70αρης συνταξιούχος που τα βγάζει πέρα μόνο με 500 ευρώ.

“Τίποτα δεν πήγε καλά από την αρχή των πλέι οφ. Η αλαζονεία και ο εγωισμός πληρώνονται δυστυχώς. Δυστυχώς βγήκαμε αληθινοί εγώ και οι συμπαίκτες μου όταν λέγαμε να μην συμμετάσχουμε στην παρωδία. Το λάθος μας ήταν ότι δεν επιμείναμε. Αυτή η κατάσταση γύρισε εναντίον μας. Είμαστε εδώ ακόμα μια φορά κι είδαμε την ΑΕΚ να αντιμετωπίζεται σαν μικρή ομάδα»

Τον πιστεύω. Ο λυμπεροπουλος μαζί ίσως με τον ζηκο και κανα δυο ακόμα γερόλυκους (βλ. Δελλας) σαν από ψυχολογική ανάγκη ή παράκρουση έχουν αυτοανακηρυχθεί φετινοί πρωταθλητές. Στο παρελθόν έχασε με κάθε τρόπο τον τίτλο : Διαιτησία, ανυπαρξία, προσωπική αφλογιστία, διοικητική ανεπάρκεια και είμαι πεπεισμένος ότι τον ενοχλεί πια η γλυκόπικρη γεύση που του αφήνει η αναγνώριση- παρηγοριά (στον άρρωστο) του κόσμου : «Μεγάλος παίχτης αυτός ο Λυμπεροπουλος και ούτε ένα τίτλο ρε πουστη μου» πόσο ανυπόφορα κουραστικό ακούγεται πια στ΄αυτια του.

Από την αρχή αυτής της σεζόν σαν από χρέος προς την ιστορία της η ΑΕΚ ήταν έτοιμη για την υπέρβαση. Ύστερα από χρονιές ξηρασίας ο τίτλος γινόταν επιτακτική ανάγκη. Μαζεύτηκαν πολλοί παίκτες που θα έδιναν τα πάντα για τον τίτλο. Ο Δελλας και ο Ζηκος για να γευτούν την αναγνώριση με τα αγαπημένα τους κιτρινόμαυρα στη δύση της καριέρας τους και ύστερα από αξιόλογη πορεία στο εξωτερικό, ο Ριμπο για εκδίκηση , η νέα γενιά για να γαλουχηθεί με την αύρα του πρωταθλητή στα χρόνια που έρχονται. Ο λυμπε ανάμεσα σ’ αυτούς για να δικαιωθεί από την απόφαση του να μείνει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τα χρωστούμενα προς την αξία του. Η τελευταία ευκαιρία για κάτι καλό. 33 χρονών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον πείθει ότι φέτος είναι επιτέλους η σειρά του. Έτσι ξαφνικά κάποιος Βαλνερ βάζει φρένο στα όνειρα του . Το φινάλε του πρωταθλήματος φέρνει την τρέλα μια συσσωρευμένης απογοήτευσης χρόνων και η τρέλα το ξέσπασμα.

«Γιατί δεν λέει κανείς ότι πήραμε το πρωτάθλημα στους αγωνιστικούς χώρους. Γιατί δεν το είπε κανείς; Παίξαμε στους τελευταίους δέκα αγώνες κι είχαμε 8 νίκες και 2 ισοπαλίες και παίξαμε φανταστικό ποδόσφαιρο.»

Σε αυτό το σημείο κάποιος διστακτικά με κίνδυνο να φάει και καμιά ξανάστροφη έπρεπε να σηκώσει το χέρι του και να του πει χωρίς περιστροφές, ντόμπρα και σταράτα την αλήθεια. «Ότι τελικά δε το πήρατε». Στους αγωνιστικούς χώρους που επικαλείται η «ηθική πρωταθλήτρια» μάζεψε 2 τεσσάρες παίζοντας ξεψυχισμένο ποδόσφαιρο και χτες γλίτωσε άλλη μια από τύχη επειδή ο Πανιώνιος ατύχησε να μετουσιώσει σε γκολ κάποιες από τις πολλές ευκαιρίες του. Από τη στιγμή που δεν είσαι κάνα παιδαρέλι σημερινό και λέγεσαι Νίκος Λυμπεροπουλος και έχεις ένα κύρος σαν παίκτης και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου το δίλλημα είναι προφανές « ή ξενερωμένος αποχωρείς από τα πλει οφ ξέχωρα απο την βούληση της όμαδας σου ή αν δηλώσεις συμμετοχή ο εγωισμός σου και η αλαζονεία σου επιτάσσει να παλέψεις και να βγάλεις το καλύτερο σου εαυτό και όχι να σέρνεις επιδεικτικά το φάντασμα σου». Δυστυχώς ο Νίκος δεν έκανε τίποτα από τα δυο.

Αλλά εδώ που τα λέμε άντε μην ανοίξει το στόμα του και μας πάρει όλους ο διάολος όπως μάλλον πηρέ την ομάδα του με την παρακάτω σποντιτσα ολκής.

«Τι κίνητρο να έχω, σε ποια έδρα παίζουμε σε ποιες εγκαταστάσεις προπονούμαστε; Είμαι στην ΑΕΚ τόσα χρόνια.»

Τελικά σε αυτή τη χώρα ο πιο ασφαλής τρόπος να εκτεθείς (χωρίς πολλές φόρες να το θέλεις) είναι να γραφείς σε ελληνική αθλητική εφημερίδα . Ιδου το πρωτοσέλιδο ύστερα από την πρώτη αγωνιστική των πλει οφ, τότε που δεν έφταιγε ακόμα ούτε η αλαζονεία ούτε ο εγωισμός ούτε η έδρα και οι εγκαταστάσεις :

….ειδημων

Ποιός θα πρωτο-πάρει τον Κλέιτον

Όταν ο Καπετάνος μεταγράφηκε απο τον Ηρακλή στην ΑΕΚ έτοιμος να φορτώσει τα αντίπαλα δίχτυα με δεκάδες γκολ, οι οπαδοί του γηραιού πανηγύριζαν που κατάφεραν να τον ξεφορτωθούν. Λίγο καιρό μετά, οι αντίστοιχοι της ΑΕΚ τραγούδησαν το σύνθημα «βάλε ενα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο – Καπετάνο».

Την ίδια ανακούφιση έχω την εντύπωση πως θα νιώσουν και οι Λαρισσινοί όταν μάθουν πως υπέγραψε τελικά σε κάποια Αθηναϊκή ομάδα ο Κλέιτον Σίλβα. Ο βραζιλιάνος που ήταν βαρόμετρο στην απόδοση της Λάρισας, έκανε καποια καλά ματς στην αρχή και στο τέλος της σεζον, είχε όμως πολύ χαμηλή απόδοση στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος κι όμως τώρα, παραδόξως εμφανίζεται απο τα ρεπορταζ ως η τέλεια μεταγραφη για τους μεγάλους.

Το ιστορικό (εντελώς βαρετο – μπορείτε να το παραλείψετε)

Ο Κόκκαλης θέλει απαραιτήτως την υπογραφή του μεγάλου παιχταρά Κλέιτον και μετά το ματς στο Καραϊσκάκη επέρχεται η συμφωνία νο1 με 1,7 εκ. Μετά μπαίνει στη μέση ο Βγενόπουλος μόνο και μόνο για το σπάσιμο και κλείνει (συμφωνία νο2) το άπιαστο δεκάρι με 2,5 εκ. Παραλείπω 5-6 συμφωνίες και φτάνω στα της τρέχουσας εβδομάδας όπου εντελώς αναπάντεχα εμφανίζεται ο Ντέμης και για χατίρι του Δώνη δίνει 4 εκ. συν ανταλλάγματα (συμφωνία νο67). Αναμένεται η προσωπική αντίδραση του Βγενόπουλου και η ρελανς απο τη σειρά του Ολυμπιακού - πώληση Μπελούσι στη Μπάγερν για να αγοραστεί ο Κλέιτον. Σε αυτή την περίπτωση ο Τζίγκερ ίσως θολώσει και σπρώξει στον Πηλαδάκη και τα 80 εκατομμύρια της πολυμετοχικότητας.

Το 2006, πάλι ο Κλέιτον, που φέρνει και λίγο σε Ριβάλντο (και οι δύο μοιάζουν να έχουν περάσει ψωρίαση) ήθελε μεταγραφή απο την Καλαμαριά και παρουσιάστηκε ως κελεπούρι που δεν πρέπει να χαθει. Τότε βεβαια δεν ήταν ακόμα απο μόνος του αρκετός για να ενθουσιάσει τους οπαδούς και πλασαριζόταν πακέτο με άλλο παίχτη με δυνατότερο όνομα. Τότε να θυμίσω πως πήγε στη Λάρισα.

Γενικά νομίζω πως οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε οτι ο παίχτης έχει κάποια χαρίσματα, παίζει καλά τη θέση του και ίσως σε μεγαλύτερη ομάδα συμπαρασυρθεί και ανεβάσει και τα δικά του στάνταρ απόδοσης. Κανείς όμως δεν τρελαίνεται να έρθει οπωσδήποτε στην ομάδα του ο Κλέιτον και λίγοι θα είναι αυτοί που θα δυσαρεστηθούν αν τον αποκτήσει ο αιώνιος αντίπαλος.

Ακόμα αρχές Μαΐου είναι άλλωστε. Αλίμονο, απο μεταγραφές θα χορτάσουμε όλο το καλοκαίρι.

.. προπονητής της εξέδρας

Ερωτευμένος ειδήμων

Ενώ όλοι προβλέπουν ότι ο Σουπερ σταρ Σωκράτης είναι πια έτοιμος να απολύσει και τον ίδιο του το υιό το μονογενή και ενώ η ΑΕΚ συνεχίζει να μαζεύει το αγαπημένο νούμερο του ριμπο σε γκολ εγώ θάβομαι ολοένα και πιο πολύ στο απύθμενο κενό της γλυκιάς νοσταλγίας.

Κοκάλινα τεράστια γυαλιά ηλίου καλύπτουν το πρόσωπο της …. Κορμί χυτό , ταυτόχρονα ποθητό και απρόσιτο. Μπλούζα κολλημένη πάνω της…. λουσμένη στον ιδρώτα αναδύει μυρωδιά μπύρας. Πόδια καλλίγραμμα και γδαρμένα δεμένα με εκείνα τα σανδάλια του Θησέα που λατρεύουν να φορούν οι τουρίστριες. Στο χέρι βραχιόλια περιττά και κακόγουστα και ένα μπουκάλι αμστελ άδειο….Αυτή ήταν η Αντι Σουμ…Εκείνη αγάπησα ένα απόβραδο στις κερκίδες της Λεωφόρου.
Τη θυμάμαι να δείχνει τον πατέρα της στη φιέστα ανασηκωμένη στα δάχτυλα των ποδιών της σαν μια παιδούλα αθώα κόντρα στην κομψότητα της μοιραίας γυναίκας που ανέδυε…Αντίθεση που σκοτώνει …. και τα μαλλιά της να ανεμίζουν και να στέλνουν κύματα από μεθυστικό άρωμα στη τυχερή ρινική μου κοιλότητα.

Ο Εβραίος δεν ήταν κακός προπονητής. Ρεαλιστής αλλά και άριστος διαχειριστής των ειδικών καταστάσεων κατάφερε να συνδυάσει το όνομα του με το μοναδικό τίτλο του βαζελου τα τελευταία 12 χρόνια. Επίτευγμα μοναδικό για την παραπαίουσα ομάδα του τριφυλλιού εκείνη η όαση επιτυχίας , επίτευγμα ζωής για τον εβραίο φίλο μου η δημιουργία της κόρης του που για χάρη της θα πυρπολιζα 10 παλαιστίνιους στην ομόνοια. Πως είναι δυνατόν εκείνη η στραβοχυμένη φάτσα του ισραηλίτη , του Σβι σερφ με οδοντογλυφίδα στο στόμα , εκείνο το αγέλαστο πιτμπουλ να έφτιαξε αυτό το θειο πλάσμα? Ερώτημα αναπάντητο στην απεραντοσύνη του χρόνου
Ντροπή σε σένα Γιάννη Βαρδινογιάννη που την έδιωξες μακριά, το πρόσφατο μαύρο και αποτυχημένο παρελθόν της ομάδας σου επιβεβαιώνει το λάθος…….

«Επίσης, όχι και ωραία η κόρη του Σουμ, σαν στραβοχυμένο τηγάνι ήταν. Φόρεσε ενα ξώβυζο και τσιμπήσατε όλοι. Απαίσια ήταν, απλά είχε ωραίο σώμα. Η φάτσα ήθελε μαξιλαροθήκη.» Τάδε εφη ο φτωχός , αδαής και τυφλός προπονητής της πλάκας (ακα coachp) για των έρωτα μου. ….Οργή ξεχειλίζει από το στέρνο μου και ένα μοναδικό ερώτημα βασανίζει την ψυχή μου…..

«Αλήθεια ποιος θα μου πει που βρίσκεται εκείνη?.. Ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή ομορφιά έως τούτη τη νύχτα (Σαίξπηρ)»

(Εναλλακτικά ξέρει κανείς που βρίσκεται τώρα ο πατέρας Σουμ?)

Αχ ! ερωτα Αχ! ερωτα μπαμπέση και ζημιάρη

…Ερωτευμένος ειδήμων

Σωκράτη εσύ σουπερ σταρ!!!!!

Εμένα πάντως μου άρεσε το όλο σκηνικό που στήθηκε στην αίθουσα τύπου του σταδίου Καραϊσκάκη. Ο Σωκράτης, ο λατρεμένος μου πρόεδρος, με γυαλακι Αριστοτέλη Ωνάση και αρχοντιά Σικελιανού αρχιμαφιόζου είπε αυτά που ο γνήσιος οπαδός λατρεύει να ακούει. Ανασηκώνει τους ώμους γελαει με νόημα και αραδιάζει οπαδικες ατάκες για να θρέψη το φιλοθεάμων κοινό και να δώσει πάτημα στον τύπο για πιασαρικα πρωτοσέλιδα.

Είναι γνωστό ότι λατρεύω Πρόεδρο Κοκκαλη Τον λατρεύω γιατί συνδυάζει αυτό που ο έλληνας είναι μαθημένος να αγαπά. Έναν λαϊκιστή που κινείται στα όρια του οπαδού και έναν ισχυρό άνδρα που ξέρει το τρόπο να κάνει επίδειξη δύναμης. Έναν Πρόεδρο που στην αρένα των ποδοσφαιρικών συζητήσεων , το καφενείο, ο μέσος οπαδός του γαυρου θα αναφωνεί ως την προεδραρα που αποδεδειγμένα προσφέρει το μόνο που εκείνος ζητά….το αποτέλεσμα (με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο.. λίγο τον ενδιαφέρει). Γιατί στο αλμανάκ του ελληνικού ποδόσφαιρου ύστερα από χρόνια κανένας δεν θα θυμάται πως και γιατί έπαιρνε τα πρωταθλήματα ο Ντον Σωκρατιους. Το μόνο που θα βλέπει είναι απέραντο κόκκινο χρώμα σε τίτλους και διακρίσεις. Ο Σωκράτης ξέρει καλά ότι ο έλληνας οπαδός που υποτίθεται ότι ασχολείται με την μπάλα και γνωρίζει από ποδόσφαιρο λίγα σκαμπαζει από ευρωπαϊκή οργάνωση ποδοσφαιρικού τμήματος και οράματα για ευρωπαϊκές διακρίσεις . Ατ δι εντ οφ δε ντει που λένε και οι άγγλοι αυτό που τον νοιάζει είναι να πηγαίνει στους συναδέλφους στο γραφείο και να επιδεικνύει νούμερα με κύπελλα και πρωταθλήματα. Μοναδικός στόχος η πρωτιά στο χωριό για να συνεχίσουμε να θρεβουμε τον κόκκινο λαό με ψυχωτική λατρεία για την προεδραρα και να του δίνουμε το δικαίωμα να απαντά με «υψωμένα δάχτυλα» στις προκλήσεις των αντιπάλων. Αυτή η ψύχωση είναι πράγμα ιερό για τον γαύρο και κανένας προπονητής δεν θα την αμφισβητήσει ακόμα και αν προέρχεται από τους κόλπους της ίδιας της ομάδας. Το είπε καθαρά ο Σωκράτης. Ο δρόμος για την επικράτηση είναι δεδομένος , ο οδηγός προς αυτήν λίγο μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι.

Εκείνο όμως που με εξιτάρει στον Ντον Σωκρατιους είναι ότι έχει καταφέρει η αγάπη και η αποδοχή του ερυθρόλευκου κόσμου προς το πρόσωπο του να είναι αδιαπραγμάτευτη. Χειρίζεται άριστα το επικοινωνιακό παιχνίδι και ξέρει να μιλά στην καρδιά του Οπαδού όταν και όποτε πρέπει. Το άτομο δηλώνει ευθαρσώς στα μούτρα του γαυρου ότι προπονηταρα με όραμα και σχέδιο ποτέ δε θα ζήσει στο πάγκο του θρύλου παρά μόνο φερέφωνα του προέδρου και εκείνος μέσα στο μεθύσι του μονό που δεν τον σηκώνει στο ουρανό. Στο πανηγύρι του τίτλου και της παιδικής αντιπαράθεσης με τον εχθρό ριμπο όλα συγχωρούνται. Ακόμα και η απουσία πραγματικού σχεδίου για κάτι το αληθινά υψηλό. Εξάλλου αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα σαν ερυθρόλευκος λαός είναι λίγο δόση από επίδειξη μαγκιάς και αλαζονείας στον αντίπαλο που τόλμησε να αμφισβητήσει τα πρωτεία μας.

Προσέξτε πως σε κάθε οπαδικη ατάκα του προέδρου όλη η αίθουσα σειέται από γέλωτα σαν να σιγοντάρει την παράσταση του Σωκράτη. Γελανε ακόμα και αυτοί που σε λίγο θα βγουν από την αίθουσα να γράψουν λίβελους κατά του αλαζόνα και γελοίου προέδρου. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι κυρίαρχος στην κοζα νοστρα του ελληνικού ποδόσφαιρου είναι η φαμίλια του Κοκκαλή. Απόδειξη ότι η πράσινη φαμίλια κινείται σε διαπραγματεύσεις με άλλες ισχυρές οικογένειες για να βρει διέξοδο και να προβάλει αντίσταση στη κόκκινη λαίλαπα. Όλα για την γαμημένη ψύχωση του πρωταθλητισμού με φόντο ένα σάπιο ντεκόρ.

Τα φώτα στην αίθουσα σβήνουν και ο Κοκκαλης γελαει για τελευταία φορά στο πρόσωπο εχθρών και φίλων . Πάλι τους ξεγέλασε ο μπαγάσας, πάλι στο δικό του παιχνίδι παίζουν , πάλι θα τον προσκυνήσουν.

Προεδραρα Κοκκαλη, εγω ο ειδημων της μπαλας δηλώνω πιστός ακόλουθος σου

Υ.Σ Ριμπο να σε διαβεβαιώσω ότι η χάρη του Σωκράτη δεν έχει ξεπεράσει τα ελληνικά όρια. Ρώτησα έναν άγγλο φίλο μου και μου είπε ότι το μόνο Σωκράτη που γνωρίζει είναι αυτόν που ήπιε το κονιο. Κοιμήσου ήσυχος

Σκόρπια σχόλια

Τελικά σε αυτό το παράξενο κόσμο του ελληνικού ποδόσφαιρου για να πάρεις ένα ντέρμπι και μάλιστα με διασυρμό επί του μεγάλου σου αντιπάλου πρέπει να έχει προηγηθεί του αγώνα εύλογη περίοδος γκρίνιας στα αποδυτήρια της ομάδας, κράξιμο στο προπονητή , γιούχα της εξέδρας και αγωνιστική παρακμή μέχρι εκεί που δε πάει.

Πάντως με το έναν ή τον άλλο τρόπο φέτος γεμίσαμε πρωταθλητές. Ένας στα χαρτιά (οσφπ) ένας ηθικός (ΑΕΚ) και ένα στα ντέρμπι (βαζελος). Επίσης όλοι μοίρασαν μια τέσσαρα σε όλους για να μη μείνει κανένας με το παράπονο

Αυτός ο βαζελος το μόνο που του λείπει εκτός από 2-3 παιχτουρες κλάσης είναι λίγο ηρεμία. Να αποβάλει αυτό το χρόνιο άγχος του πρωταθλητισμού που τον διακατέχει. Χτες απλά και ωραία με στρωτή μπάλα και λογική στο παιχνίδι του έπιασε μια απόδοση αξιόλογη. Θα σπρώξει και το πολυμετοχικό μοντέλο τα εκατομμύρια να παρουνε δίδυμο φωτιά αιμαρ και ρικελμε και ποιος τον πιάνει τον αδιαίρετο. Η χθεσινή μάλιστα απόδοση του παναθηναϊκού συγκίνησε και την εφημερίδα πρωταθλητής που έτρεξε να την εκθειάσει στο πρωτοσέλιδο της ……αφού βρήκε πάτημα να την «πέσει» για άλλη μια φορά στον λαβ του χειτ άσπονδο φίλο του προέδρου Ριμπο.

Στα αξιοσημείωτα του χθεσινού ντέρμπι το αγέλαστο πρόσωπο του Πεσειρο που βαριόταν να σηκωθεί από την θέση του να πανηγυρίσει τα γκολ. Αξέχαστο επίσης το εκπληκτικό σλάλομ του Βυντρα στο δεύτερο ημίχρονο που ξεκίνησε από το δεξί άκρο της άμυνας και κατάφερε με επιδέξιες κινήσεις να περάσει 10 κίτρινα αγαλματάκια ακούνητα μέχρι να βρεθεί ελεύθερος εκτός περιοχής έτοιμος να εξαπολύσει σουτ και εκεί προς έκπληξη όλων αποφάσισε να συνεχίσει το σλάλομ προς την αντίθετη κατεύθυνση μέχρι που ζαλισμένος έπεσε πάνω σε ένα από τα κίτρινα ακούνητα αγαλματάκια τελειώνοντας άδοξα την μοναδική σε σύλληψη και εκτέλεση προσπάθεια του……Αυτός είναι ο Λουκάς που αγαπήσαμε.

Εμένα πάντως αυτό που με βασανίζει είναι πως θα αντέξω την αντιεμπορική στραβοχυμένη φάτσα του εβραίου διπλά στο τρόπαιο του τσαμπιονς λιγκ στο ενδεχόμενο που η Τσελσι κερδίσει το τελικό. Το θέμα είναι βέβαια ότι εδώ άντεξα τη φάτσα του Σουμ να σηκώνει το τρόπαιο του πρωταθλητή κάποτε στη λεωφόρο…. στον Γκραντ θα κολλήσω…..άσε που ο πρώτος είχε και ωραία κόρη. Εκείνος όμως που σίγουρα δε ξέρει από εβραίους και σίγουρα θα του κακοφανεί είναι ο Μουρινιο. Αλλά γιατί χολοσκάμε με τέτοια ερωτηματικά του πουθενά αφού στο τέλος ο Σερ αλεξ θα κάνει το γύρο του θριάμβου.

Σύντομα σχόλια μηδενικής σημασίας από τον ειδήμονα της μπάλας.

Μέρες που είναι..

Τέτοιες μέρες δεν είναι πρέπον να συζητάμε για μηνύσεις, πωλήσεις ΠΑΕ, τρένα που φεύγουν και αργεντίνους που τα παίρνουν στο κρανίο. Είναι και η νηστεία που μας έχει γονατίσει και δε μπορούμε να συντάξουμε δύο προτάσεις στη σειρά. Οπότε για όλα τα καυτά θέματα της επικαιρότητας, το δεξί μπακ θα πάρει θέση μετά το γύρισμα του οβελία. Καλό πάσχα!

Μακριά κι αγαπημένοι

Οι παίχτες του Ολυμπιακού πανηγυρίζουν με τη ψυχή τους. Χαρούμενοι, χαμογελαστοί τρέχουν απ τη μία άκρη του γηπέδου στην άλλη, πέφτουν κάτω, χοροπηδάνε σαν κατσίκια, κυλιούνται σαν τα ζώα και υποκρίνονται πως είναι ήσυχοι και δίκαιοι πρωταθλητές. Δεν είναι δυνατόν.

Όλο το σκηνικό περιλαμβάνει υποκρισία. Όσο χαρούμενος και να είσαι, υποσυνείδητα ξέρεις πως δεν έχει κριθεί το πρωτάθλημα, εκκρεμεί μια ένσταση, κάπου κολλάει το ηθικό μέρος της νίκης. Σαν τον πατέρα που περιμένει στο μαιευτήριο και βγαίνει η νοσοκόμα και του λέει “συγχαρητήρια, αγόρι” κι αυτός χαίρεται μεν, κάπου μέσα του όμως έχει μετρήσει τις μέρες και αμφιβάλλει αν το παιδί είναι δικό του, γιατί εκείνη τη μέρα είχε πάει ταξίδι με το βάζελο στην Ευρώπη (παλιά στο τέξας αυτά, οκ, ίσως λίγο ατυχές το παράδειγμα).

Μερικά χιλιόμετρα πιο βόρεια, στο ΟΑΚΑ οι παίκτες της ΑΕΚ ζουν κάτι αντίστοιχο. Περιμένουν στην αίθουσα αναμονής του μαιευτηρίου και βγαίνουν όλες οι νοσοκόμες εκτός απ τη δικιά τους. Και το παιδί θα είναι σίγουρα δικό τους κι αυτοί κερνάνε γλυκά όλο τον κόσμο, μα η νοσοκόμα που θα τους πει τα νέα λέγεται δις Γκοντό και θα την περιμένουν για πολύ ακόμα.

Θέλουν κι αυτοί να πανηγυρίσουν, πού θα βρει άλλη ευκαιρία ο Λυμπερόπουλος να πάρει πρωτάθλημα. Το χουν στο μυαλό τους. Με το που θα τελειώσει το μάτς θα κάνουν γύρο θριάμβου, θα πιαστούν χέρι χέρι και θα κάνουνε αυτό το Όλε Ολε που έχει πλακα. Μα πριν τελειώσει το μάτς μπαίνουνε οι Ούνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Τους τραβάνε απο παντού, τους αγκαλιάζουν ασφυκτικά, οι ανάσες 30 ατόμων τριγύρω τους βρωμάνε - θέλουν να φύγουν μακριά απο τον κόσμο.

Είπαμε ρε παιδιά, ναι αγαπάμε τον κόσμο και όλα για αυτούς τα κάνουμε..

Μακριά και αγαπημένοι όμως!

Ζούμε μεγάλες στιγμές

Η φετινή ποδοσφαιρική σεζόν τα είχε όλα:

δηλώσεις, απολύσεις προπονητών, ξύσιμο με το μεσαίο δάχτυλο, ευρωπαϊκές πορείες, ενστάσεις, γκολάρες, μεταγραφές, συλλαλητήρια, κακοκουρεμένα χορτάρια, διοικητικές αναταραχές, ύποπτα αποτελέσματα, ογκουνσότο, τεσσάρες, αποχωρήσεις 37ρηδων, διαιτητολαγνία, πέτρο μίχο, κλάψα απο το δώνη, λαμογιές του Λουτσιάνο, ροτέισιον και καλικάτζαρους. Ο οπαδός δεν έμεινε παραπονεμένος, κάθε μέρα είχε και ένα άλλο συγκλονιστικό θέμα συζήτησης. Όλοι οι οπαδοί βρίσανε και αποθεώσανε τους παίχτες τους, ανάλογα με την περίσταση.

Και όμως, η απόλαυση συνεχίζεται. Το πρωτάθλημα τελείωσε και δε ξέρουμε ποιος το κατέκτησε τελικά. Κανονικά έπρεπε να ξεκινήσουν τώρα πλέι όφ αλλά κανείς δε ξέρει αν τελικά θα γίνουν. Τέτοιες συγκινήσεις μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο προσφέρει και γιαυτό το παρακολουθούμε με τέτοιο πάθος και γιαυτό το αγαπάμε.

Ευχαριστούμε. Και του χρόνου.

Μπαγεβιτσολογία

Μετά την περίοδο των καλοκαιρινών μεταγραφών, η αγαπημένη μου εποχή το χρόνο είναι όταν προκύπτει το θέμα Μπάγεβιτς για κάποιον απο τους 3 μεγάλους. Σύσσωμος τότε ο δημοσιογραφικός κόσμος βυθίζεται στον αιώνιο προβληματισμό “Να έρθει ή οχι ο Μπάγεβιτς” και ανακυκλώνονται με πάθος τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα.

Αγαπημένα κλισέ σχετικά με το μπάγεβιτς:

- Είναι ο μόνος που γνωρίζει την Ελληνική πραγματικότητα
(ασφαλιστικό, κίνηση στους δρόμους, παράγκα, ψύχωση για κούπες, τα καλύτερα εστιατόρια για ψάρι στα νότια προάστια)

- Του ταιριάζει πολύ το ρόστερ
(πάντα ομως. ασχέτως που πρόκειται να πάει)

- Είναι ώριμες οι συνθήκες να τον υποδεχτούν οι οπαδοί
(γιατί έχει και προηγούμενα με τους οπαδούς όλων των ομάδων, αλλά μπροστά στο φάσμα της νές αποτυχίας, οι οπαδοί τα ξεχνάνε όλα και περιμένουν τον πρίγκηπα)

- Είναι πάντα διαθέσιμος και περιμένει υπομονετικά .. στο βάθος
(βλέπε φωτό)

- Έχει έντονη προσωπικότητα και επιβάλλει πειθαρχία στην ομάδα
(ναι. ο Ζλατκο τι λέει γιαυτο? )

- Δουλεύει φανταστικά με τους νέους παίχτες
(μαθαίνω πως κλείνει ο Αμπονσά στον παναθηναϊκό)

Δεν έχει σημασία αν και κατα πόσο ισχύουν ή όχι, το ζήτημα είναι οτι ανασύρονται με μαθηματική ακρίβεια ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ απο τα ίδια, αλλά και διαφορετικά άτομα. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα - αν ήξερα απο παλιά πως μια μέρα θα γράφω σε μπλογκ, θα κρατούσα άρθρα και πρωτοσέλιδα απο το 1994 σε μορφή pdf και να τα εμφανίζω τέτοια εποχή.

(το πρωτοσέλιδο αυτό ανέβηκε και στο πόστ ” πάλι στο βάθος έμεινε ο μπάγεβιτς ” στις 7/06/07)

Δυο πρωταθλητές

Καθώς η ΑΕΚ τελειώνει, όπως φαίνεται, με 2 βαθμούς διαφορά δεύτερη πίσω απο τον Ολυμπιακό και έχει στα τελευταία ματς μια 4αρα στον πρωταθλητή και άλλη μια μέσα στην Τούμπα επι του ΠΑΟΚ

και καθώς η διαφορά αυτή θα μπορούσε να μην υφίσταται αν δεν υπήρχε η περίπτωση Βάλνερ,

και καθώς οι οπαδοί της στο τελείωμα του πρωταθλήματος πρέπει να είναι οι μόνοι ικανοποιημένοι απο την απόδοση της ομάδας τους,

μπορούμε να ισχυριστούμε εν τέλει, πως η ΑΕΚ φέτος άξιζε πραγματικά το πρωτάθλημα.

και παραδόξως ίσως έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Οι μεν Ολυμπιακοί να παίρνουν την κούπα που με τέτοια ψύχωση διεκδικούν, οι δε Αεκτσήδες θα λένε οτι γιαυτούς είναι σαν να το πήρανε το πρωτάθλημα και θα είναι ειλικρινά χαρούμενοι.