Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2008

Οι κάμερες πάνω του

Πιο πολύ κι απο την επιστροφή του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς λίγκ μετά απο χρόνια, πιο πολύ κι απο τον ίδιο τον αγώνα με την πρωταθλήτρια Ιταλίας Ιντερ, το ενδιαφέρον συγκεντρώνει η συμπεριφορά του Ζοζε Μουρίνιο σήμερα το βράδυ στο ΟΑΚΑ. Οι κάμερες θα είναι στραμένες πάνω του και δε θα με πείραζε να χάσω κι ένα σουτ του Ιβανσιτς στο δοκάρι αν ήταν να παρατηρώ τις αντιδράσεις του Πορτογάλου προπονητή.

Θα γκρινιάξει αν αδικηθεί ή χασει? Θα κάνει καμια υπεροπτική δήλωση κατα την αποχώρηση του? ΘΑ έχουμε αιχμές μεταξύ αυτού και του Τεν Κάτε? Αυτά είναι που ενδιαφέρουν κι όχι αν ο Σιμάο θα αγωνιστεί αντί του Γκούμα.

Μόνο ο Μουρίνιο. Όλα τα άλλα είναι αδιάφορα. Δηλαδή, τί? Να καθόμαστε να ασχολούμαστε με τα σημαντικά της δεύτερης αγωνιστικής του πρωταθλήματος:

– Που ο Ντιόγο εντυπωσίασε σημειώνοντας ένα γκολ που θα μπορούσε να το έχει βάλει κι ο Μπόρχα.

– Οτι ο Σιμάο έκανε απίθανα λάθη που αν τα χε κάνει ο Βύντρα θα τον είχαν εκτελέσει με καραμπίνα απο τα 2 μέτρα. Κι οτι το ίδιο ισχύει και για Ζιλμπέρτο – Τζιώλη.

– Ή οτι ο Πλιάτσικας έκανε απίστευτη γκέλα στο κέντρο του γηπέδου απ’ όπου παραλίγο να μπει γκολ για τον ΠΑΟΚ.

– Γιατί, που ο Παναθηναϊκός κέρδισε 3-0 τον Πανθρακικό και μίλαγε και για διαιτησία που του στέρησε 2 πολύτιμα πέναλτι? Παιζει με τον Άρη, γιαυτό.

– Οτι ο ΠΑΟΚ δε μπόρεσε να κάνει την υπέρβαση ούτε με τον παίχτη παραπάνω το 12ο παίχτη του. (Παρόλαυτα έχει ενδιαφέρουσα ομάδα)

Advertisements

18 Σχόλια

Filed under Απόψεις

Η ατυχία του να είσαι Γκατούζο

Οι σκληροτράχηλοι παίχτες, οι ανθεκτικοί αόρατοι τοίχοι με τα ακούραστα πνευμόνια και τις τεράστιες αντοχές. Δεσπόζουν στα χαφ. Κόβουν, ράβουν, καλύπτουν όλα τα κενά, τρέχουν μέχρι το ενενηκοστό τέταρτο λεπτό, κάνουν ανελέητα τάκλιν.

Είναι ο αντίθετος πόλος των ντελικάτων. Αυτών που με μια ενέργεια τους σε ταξιδεύουν. Αυτών που σου χαρίζουν κάτι να θυμάσαι. Μια μαγική τρίπλα, ένα βολέ στην κίνηση που πάει δοκάρι και μέσα. Που τους βλέπεις να καλπάζουν πάνω στη γραμμή με τη μπάλα κολλημένη στα πόδια και σηκώνεσαι απο την καρέκλα σου, πετάς τον πασατέμπο και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει απο δυνατή ευχαρίστηση. Σε ένα κόσμο απο αποκλειστικά ταλαντούχους ποδοσφαιριστές, θα τα ‘χαμε παρατήσει και θα παίζαμε σκάκι. Είναι η σύγκριση όμως, η αντίθεση που δίνει τη γοητεία. Ο σκληρός και άτεχνος απέναντι στον ευαισθητούλη παιχταρά. Ποιος θα νικήσει?

Στο αποτέλεσμα συνήθως νικάνε οι σκληροτράχηλοι παίχτες. Σε φτάνουν στο σημείο να έχεις κατακτήσει ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και να νοσταλγείς εποχές που έτρωγες 4-5 γκολ, αλλά έβλεπες και μία τρίπλα ρε αδερφέ. Στις εντυπώσεις σε βάθος χρόνου κερδίζουν οι ντελικάτοι.

Essere Gattuso

Ο Τζενάρο Γκατούζο. Το κακό παιδί που θα σκάσει κάθε αντίπαλο στο πρέσινγκ. Το αναντικατάστατο μηχανάκι της Ιταλίας. Σίγουρα, θα τον θυμόμαστε στο μέλλον και θα τον αναφέρουμε ως παράδειγμα ενός ακούραστου εργάτη, ενος αδαμάντινου χαρακτήρα που μεταμορφωνόταν στο γήπεδο και έτρωγε όποιον τολμούσε να τον τριπλάρει. Θα το συγκρίνουμε με νεότερους. Θα κερδίζει πάντα στη σύγκριση.

Όμως όταν θα προσπαθούμε να θυμηθούμε μια καλή του στιγμή θα κολλάμε. Δε θα βρίσκουμε πρόχειρα παραδείγματα και τότε θα έρχεται κάποιος και θα μας θυμίζει τότε που στην προετοιμασία για το ματς με τη Γεωργία έκανε πίσω βήματα και  έπεσε στην τρύπα του πάγκου της ομάδας του. Και έσπασε το χέρι του. Γιατί είναι ο Γκατούζο.

..προπονητής της εξέδρας

18 Σχόλια

Filed under Ball boy, ταλέντα, Βύντρα, Γκατουζο, Εθνικη

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει ως οπαδούς

Στα σχόλια του προηγούμενου κειμένου υπερασπίστηκα την παπαρολογία σχετικά με το παρασκήνιο του ποδοσφαίρου. Σου δίνει πάντα τροφή για συζήτηση. Όχι με την έννοια όμως της παρασκηνιακής δράσης αλλά με την καλώς εννοούμενη έννοια της λέξης.

Αν υποθεσουμε οτι το προσκηνιο ειναι ο αγωνιστικος χωρος κι οσα συμβαινουν εντος, τοτε ολα τα υπολοιπα: οι δηλωσεις, οι μεταγραφες, οι φημολογιες, οι αναλυσεις επι αναλυσεων, τα προαιωνια μιση μεταξυ οπαδων που τις κυριακες ειναι εχθροι αλλα ολη την υπολοιπη εβδομαδα φιλοι ή συναδελφοι, ολα αυτα μας κανουν το παρασκηνιο. Αν μπορεις απο το ποδοσφαιρο να βγαλεις ενα μαθημα ζωης, θα το κανεις αν καταφερνεις να διακρινεις τις πραγματικες αξιες απο τις κατακριτέες συμπεριφορές παρατηρωντας ολο αυτο το παρασκηνιο.
φοβαμαι πως αντιστοιχα δε μπορεις να το κανεις απο την καθετη μπαλια του μπελουτσι και το σουτ στο δοκαρι του ντιογο. εκτος αν θεωρεις πως η “καλη μπαλα” απο μονη της, χωρις ολα τα υπολοιπα, αποτελει εξαιρετικη ψυχαγωγια. (σε αυτη την περιπτωση καποιος μπορει να ψυχαγωγηθει ανωδυνα και στην αλανα βλεποντας ενα ματς μεταξυ 15χρονων)

Υπερασπιζόμενος το παρασκήνιο, εξυπηρέτησα και τον άλλο παράγοντα της αρχικής μου θέσης. Έχω την αυτογνωσία και μετριοφροσύνη να γνωρίζω πως τα παραπάνω είναι παπαρολογίες. Μέσα όμως απο τη συζήτηση στα προηγούμενα σχόλια προέκυψαν μερικά ενδιαφέροντα ζητήματα τα οποία δεν ήθελα να θαφτούν στα σχόλια, αντιθέτως θεώρησα πως αξίζουν ένα δικό τους κείμενο. (καμιά φορά όταν επισκέπτομαι άλλα μπλογκς, διαβάζω το κείμενο και σχολιάζω αγνοώντας τα προηγούμενα σχόλια ή το πολύ πολύ τα σκανάρω μήπως πετύχει το μάτι μου κάτι ενδιαφέρον).


Αν είχαμε αγνοήσει τις υπερβολές της προηγούμενης εβδομάδας, την αποθέωση δηλαδή του Πλιάτσικα, το άδειασμα του Ριβάλντο που προτίμησε τα πετρο-δόλλαρα και την ταυτόχρονη αποθέωση του Ρεκόμπα που θα πληρωθεί σε πατατο-ευρώ, θα ασχολούμασταν με επίκαιρη ποδοσφαιρική δράση. Δηλαδή με την επικράτηση της Εθνικής επι του Λουξεμβούργου και το δύσκολο προσεχές ματς με τη Λετονία. Βαρέθηκα ήδη.


Προέκυψε λοιπόν το εξής θέμα. Οι ομάδες παλαιότερα εκτός απο θέαμα, μπάλα, διασκέδαση και εκτόνωση το Σαββατοκύριακο, εξέφραζαν και τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο Ολυμπιακός παλιά ήταν η ομάδα του λαού και ο Παναθηναϊκός των πλουσίων. Όταν λοιπόν δύο οπαδοί τσακώνονταν για τις ομάδες το θέμα ήταν επιφανειακά μόνο ποδοσφαιρικό. Τώρα οι πετρελαιάδες αγοράζουν τον ένα ιστορικό σύλλογο μετά τον άλλο και τους κάνουν υπερομάδες μεν, άσχετες με την ιστορία τους και τις καταβολές τους δε. Κατα πόσο συνεχίζει να εκφράζει τον οπαδό η ομάδα του εφόσον αλλάζει εντελώς ο χαρακτήρας της.

Παρόλαυτά τοτε που οντως υπηρχαν σαφεις διαχωριστικες γραμμες μεταξυ κοκκινης και πρασινης φανελας, ακούμε απ τους παλαιότερους πως οι αντιπαλοι οπαδοι πηγαιναν αγκαλιασμενοι στο γηπεδο.

Και φτάνουμε στο σημείο που οσο πιο κοντα θα ερχεται ο πρωην λιμενεργατης οπαδος του ολυμπιακου, νυν οδηγος μερτσεντες και κατοικος Ερυθραιας, με τον πρωην κατοικο Κηφισιας Παναθηναικο νυν μεσοαστο και νοσταλγο της παλαιας δοξας, οσο πιο πολλες ομοιοτητες θα αποκτουν κι οσο θα μοιαζουν ο ενας με την αντανακλαση του αλλου στον καθρεφτη, τοσο πιο μεγαλη θα γινεται η εχθρα μεταξυ τους. Όσο όσο πιο ομοιογενής θα γίνεται με το στανιό η κοινωνία τόσο πιο πολύ και πιο βίαια θα ψάχνουν οι άνθρωποι να βρουν διαφορές. Μια κατηγορία από αυτές θα είναι και οι οπαδικές, οι οποίες όμως είναι πλασματικές περισσότερο παρά ουσιαστικές. Υπάρχουν μόνο ως βιτρίνα.

Κι αν δε βρίσκουμε τι χωρίζει τους αντιπάλους, ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρούμε τι ενώνει τους οπαδούς της ίδιας ομάδας. Όποιος έχει τέλος πάντων μια άποψη ή σκέψη ας την καταθέσει. Τι ενώνει τους 60χιλιάδες που μαζεύονται στο ΟΑΚΑ και τί τους διαφοροποιεί αλήθεια απο τους 30 χιλιάδες που βρίσκονται ταυτόχρονα πιο νότια στο Καραισκάκη? Μια πρωτη σκεψη ειναι οτι ο μονος γνωμονας με τον οποιο πλεον κινειται το οπαδικο συναισθημα ειναι η επιτυχια. Το αποτελεσμα. Οι μεν ειναι χαρουμενοι και επιτυχημενοι, οι δε ακολουθουν την αντιθετη πορεια και γιαυτο μισουν τους αλλους. Τους ταυτιζει το “εσεις δεν μας ριξατε ρε 4 γκολ τότε, ε θα σας ριξουμε εμεις 5 οταν θα μαστε στα πανω μας”. Αν κάτι κάνει τους οπαδούς της ΑΕΚ να ξεχωρίζουν είναι πως μείνανε πολλά χρόνια μακριά απο τίτλους και αναγκάστηκαν να μάθουνε να ζουν χωρίς αυτούς και αρα να αναπτύξουν συμπεριφορά που σνομπάρει την επιτυχία, μέχρι τουλάχιστο να επανέρχεται στο σημείο που την επαναδιεκδικεί.

Το αποτελεσμα μονο.
Χαρακτηριστικο παραδειγμα η εθνικη μας ομαδα. Μας κατεβασε στους δρομους παιρνοντας ευρωπαικο.
Αυτη η ομαδα αποδεικνυεται εκ των υστερων πως δεν εξεφραζε κανεναν, κανεις δεν ειχε ως ποδοσφαιρικο ειδωλο το χαριστεα, το τσιαρτα* και το βρυζα, κανεις δεν μπορεί να πει πως ο ρεχαγκελ εδωσε χαρακτηρα στην ομαδα, δεν υπαρχει ελληνικη ποδοσφαιρικη σχολη.
Και την κατακρινουμε οσο συνεχιζει να παιζει με τον ιδιο βαρετο τροπο (που ομως ειναι ο μονος τροπος να την οδηγησει στο πολυποθητο αποτελεσμα)

Μπορείς να ισχυριστείς πως ένας ποδοσφαιριστής μόνο είναι ικανός να συνδέσει μια ομάδα ατόμων και να την κάνει να ακολουθεί μια ομάδα. Αυτό που λένε οτι μια γενιά παναθηναικών βαφτίστηκε απο το Σαραβάκο ή οτι μείνανε αμετανόητοι Ηρακλειδείς αυτοί που είδαν τα θαύματα του Χατζηπαναγή. Στη σημερινή εποχή που όποιος ταλαντούχος ξεχωρίζει αγοράζεται σε πλειστηριασμό, μπορούμε να λέμε πως εξακολουθεί να ισχύει κάτι τέτοιο?

Στο τέλος της ημέρας το βρίσκουμε ιδιαίτερα έξυπνο να τσακωνόμαστε για το αν ο Ρονάλντο είναι καλύτερος από τον Ρομπίνιο, ή ο Σόουζα από τον Κοβάσεβιτς? Δεν καταλαβαίνουμε πως πολύ συχνά οι επιφανειακές αυτές διαφορές υποδαυλίζονται από εφημερίδες, τηλεοράσεις και γενικά όσους μπορούν να ασκήσουν επιρροή, και φτάνουμε στο σημείο να σκοτώνονται άνθρωποι για την μία ή την άλλη ομάδα.

*Οφείλω να αναφέρω πως πολλές απο τις παραπάνω σκέψεις είναι του τακτικού σχολιαστή stewiegriffith που μέσα σε όλα αναρωτιέται μήπως μοιράζεται το καρπούζι στη μέση. Κατα πόσο είναι τυχαίο που επι δεκαετιά ο Παναθηναικός σαρώνει στο μπάσκετ και ο Ολυμπιακός σκίζει στο ποδόσφαιρο. Αναρωτιέται μήπως οι κατευθύνοντες το οπαδικό συναίσθημα μέσω του αποτελέσματος θέλουν να υπάρχει μια ισορροπία. Εντάξει. Τι περιμένει κανείς απο άτομο που έχει ποδοσφαιρικό του είδωλο τον Τσιάρτα..

11 Σχόλια

Filed under παράγοντες, Απόψεις, Βρυζας

Δίνει 14 εκατομύρια για τον Πλιάτσικα η Μάντσεστερ Σίτι

Στέκομαι αμήχανος απέναντι σε θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης.

Τι είναι η ζωή.

Τι είναι ο οπαδός.

Τι σου είναι η ανάγκη για καθημερινή πώληση εφημερίδων.

Η δίψα για ανεύρεση ειδώλων και τρανταχτών τίτλων.

Το ποδόσφαιρο αγοράζεται ή γίνεται?

Μέχρι πρόσφατα έβρισκα αστείο να κοιτάζω τους τίτλους εφημερίδων ένα μηνα πριν και να γελάω με αυτά που έγραφαν. Πλέον και μια εβδομάδα είναι αρκετή για να διαβάσεις τις πιο ακραίες αντιθέσεις. Η ΑΕΚ της ξεφτίλας και της κοροϊδίας μετά την αποχώρηση Ριμπο έγινε η ΑΕΚΑΡΑ του τίτλου. Ο ολυμπιακός των διοικητικών εγκλημάτων του Κόκκαλη και του άσχετου Βαλβέρδε έγινε σούπερ θεαματική και λάτιν ομαδάρα που θα σκορπίσει θέαμα. Ο ΠΑΟ είναι πλέον υπο διάλυση κι ο Τεν Κάτε υπο αμφισβήτηση για τις παιδαριώδεις επιλογές του. Ο Πλιάτσικας είναι το νέο απόλυτο είδωλο της ποδοσφαιρικής Ελλάδας. Κάνε γερά πνευμόνια, κάνε δυνατά τάκλιν και βάψε τα μαλλιά σου κακόγουστα και μια μέρα ανερχόμενε νεανία μπορεί να γίνεις κι εσύ ενας Βασίλης Πλιάτσικας.

Ο Ταυλανδός πρώην πρόεδρος της Μάντσεστερ Σίτι την πούλησε σε άραβες. Είδα έναν απο αυτούς πριν λίγο να δίνει συνέντευξη στο CNN. Με άθλια σπαστά αγγλικά είπε πως η Μάντσεστερ Σιτι είναι καλή επένδυση και θα δώσει κύρος στον όμιλο επιχειρήσεων τους. Λίγο πριν αγόρασε το Ρομπίνιο. Ρώσοι και Άραβες αγοράζουν με τα δολάρια τους παιχταράδες. Τους πετάνε στην αρένα να κάνουν τσαλιμάκια κι εμείς χειροκροτάμε. Τα φλας αστράφτουν κι αγοράζουμε εμφανίσεις.

Μερικές γειτονιές πιο πέρα, εκεί που είναι χαμηλότεροι οι προβολείς και χειρότερο το γήπεδο, κάποιος Ουζμπέκος χώνει πακέτα και φέρνει το Ριβάλντο. Τον ρίχνει στο γήπεδο και κάνει τρίπλες. Χειροκροτάμε. Φωτογραφίζουμε με μηχανές μιας χρήσης. Λεφτά για φανέλες δεν παίζουν.

Στιγμιότυπο απο το μέλλον. Ρομπίνιο βρωμοπαλτό παίξε μπάλα ρε μουνί. Τι σε πληρώνουμε τόσα λεφτά, για να κοροϊδεύεις?

Αποθέωση του Πλιάτσικα επειδή έπαιξε σε όποια θέση του είπανε οι προηγούμενοι προπονητές του. Τιμή και δόξα που δεν πήγε δανεικός αλλά παρέμεινε στην ομάδα της καρδιάς του (είναι 20 ετών, μα τί Ιώβεια υπομονή εκανε!). Τι υπέρτατος παιχταράς!! Περιόρισε τη φλυαρία ενός βαρετού παναθηναϊκού. Και του έκανε και ένα μαλλι, ε? Έχω να δω τέτοιο θαύμα της κομωτικής απ όταν ο Τσάκας του Big Brother έβαψε πλατινέ το μούσι του. Μέχρι κι ο Ρεχάγκελ αναρωτήθηκε. Who is this Pliatsikas?

Αν συλλέξεις άρθρα που μιλούν για τον Πλιάτσικα αυτές τις μέρες μπορείς άνετα να κυκλοφορήσεις πολυτελές διασκεδαστικό βιβλίο με θεματολογία

-Πως ο Βύντρα έσβησε το Ροναλντίνιο,

-Ταραλίδης, το δυνατότερο σουτ των Βαλκανίων

-Καστίγιο: Ο Ολυμπιακός είναι το σπίτι μου (η ελλάδα όμως όχι όσο το μεξικό)

-Μάθε στο Ριβάλντο λίγη μπάλα, πωςσελεγαν πωςσελεγαν

..και πολλά ακόμα

Τελικά να παραμυθιάζομαι με τον ακριβοπληρωμένο σταρ που μου φέρανε οι ξένοι επενδυτές ή με τον ψιλοάμπαλο ποδοσφαιριστή της διπλανής αλάνας που έχει κυνηγήσει το όνειρο του? Εξηγήστε μου γιατί μπερδεύτηκα.

..ο προπονητής της εξέδρας διαψεύδει την ανυπόστατη φημολογία που κυκλοφορεί εκεί στα ίντερνετ οτι δήθεν ομάδα της Αγγλίας θα κινηθεί για την απόκτηση του νεαρού ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Βασίλη Πλιάτσικα

21 Σχόλια

Filed under παπατζες, ΑΕΚ