Monthly Archives: Μαΐου 2008

The Tears Of The Dragon

Μπασκετικός δεν είμαι οπότε ίσως να μην τα πω και πολύ σωστά. Θυμάμαι πάντως καθαρά τον Παναγιώτη Γιαννάκη πίσω στα 90’s με τη φανέλα του ΠΑΟ τότε, να επιστρέφει σε κρίσιμα ματς στο Αλεξάνδρειο και οι Αρειανοί να του βρίζουν τη μαμά-δράκαινα ή να τον παρακινούν να πάρει αυτή την κλασική και γνώριμη θλιμμένη φάτσα με το αγαπημένο σύνθημα «κλάψε-κλάψε».

Έκτοτε ο Παναγιώτης Γιαννάκης έγινε ο πρώτος αρχηγός που σήκωσε ευρωπαϊκό τρόπαιο και αποσύρθηκε αφήνοντας στη συνείδηση του κοινού αυτό ακριβώς. Πως δεν ήταν δα και Γκάλης, αλλά κατάφερε ακόμα περισσότερα απο εκείνον. Και μετά έγινε ο εθνικός μας ΔΡΑΚΟΣ. Ο προπονητής των επιτυχιών, του πάθους, του βάλτο-αγόρι-μου, της νίκης επι της DreamTeam, αυτός που κάνει τα πάντα για τη νίκη και τα καταφέρνει, αυτός που παίζει σε διαφημίσεις και αποτελεί σύμβολο για τους νέους. Ο προπονητής που ήσυχα και απλά έχτισε την ομάδα του Αμαρουσίου να είναι ανταγωνιστική σε υψηλό επίπεδο.

Και όμως. Ο Γιαννάκης είχε κερδίσει το σεβασμό όλων και την καταξίωση αλλά τα περιφρονεί και επιστρέφει δριμύτερος.

Θα πλησιάσει σε γραφικότητα τον (νυν υπουργό, έτσι? ) ξανθό βγάζοντας το σακάκι, θα φάει καφέδες στα μούτρα, θα γκρινιάζει ασταμάτητα στους διαιτητές χοροπηδώντας για 40 λεπτά. Θα γίνει μισητός σε όσους τον αγαπούσαν. Μα θα παλέψει με κάθε μέσο για το μοναδικό πράγμα που τον ενδιαφέρι. Τη νίκη.

Μαγκία σου ρε Δράκε. Είσαι ο μόνος που δίνεις ενδιαφέρον σε αυτή τη σειρά τελικών της καφρίλας και του παρωχημένου οπαδικού μίσους.

Advertisements

33 Σχόλια

Filed under Μπάσκετ

Petition to make Rehhagel call Sotiris Ninis on Euro 2008

Ι bet i can find 1,000,000 members και τα σχετικα..

άντε, κάντε κανα γκρουπ εκει στα facebook που γράφεστε.. όλα απο εμάς τα περιμένετε?

11 Σχόλια

Filed under Εθνικη, Νίνης

Η μεγαλύτερη αλλαγή, με σφραγίδα Ντούσαν

Ο προπονητής απολύθηκε μερικές αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, ο τεχνικός διευθυντής απομακρύνθηκε πριν αρχίσει ο σχεδιασμός για τη νέα χρονιά, οι οπαδοί γκρινιάζουν για τις επιλογές του προέδρου στον οποίο καταλογίζουν πως δεν επιθυμεί πραγματικά την πρόοδο της ομάδας. Ένας απο τους πιο σημαντικούς παίχτες, ο Λούα Λούα, ειδοποιείται να ψάχνει ομάδα μετά απο πειθαρχικό παράπτωμα, γενικά οι αστέρες της ομάδας δώσανε την εντύπωση πως ενδιαφέρονταν μόνο για τα μεγάλα ματς και αδιαφορούσαν για το πρωτάθλημα, ενώ και για πολλούς παίχτες υπάρχει δυσφορία για τα νυχτοπερπατήματα.

Παρόλαυτα ο Θρύλος τελειώνει τη χρονιά με νταμπλ και εξαιρετική ευρωπαϊκή χρονιά, με μεγάλες εμφανίσεις, διπλά σε δυνατές έδρες και τελικώς αποκλεισμό απο την Τσέλσι.
Τόσο απλά.

Ο Δώνης συναντά στην ΑΕΚ το Ντέμη και κάποιοι κακοήθεις λένε πως δεν ξαναείδαν τέτοιο δυνατό δραματικό ντουέτο απο τότε που Νίκος Ξανθόπουλος και Μάρθα Βούρτση κλαίγανε μαζί στις ελληνικές ταινίες του ’60.

Και καθώς ο Πεσέιρο φεύγει με ψηλά το κεφάλι και δείχνοντας άλλη κλάση ανθρώπου στις τελευταίες δηλώσεις του, ο Μπάγεβιτς φρόντισε να τα κάνει όλα σωστά, ώστε να τελειώσει τη θητεία του με τρόπο μεγαλειώδη, πριγκηπικό.

Αν φύγει τελικά απο τον ΑΡΗ αυτό το καλοκαίρι, στην ιστορία θα μείνει η τελευταία του κίνηση ως προπονητής της ομάδας. Η τρίτη αλλαγή στον τελικό κυπέλλου, όπου τα ονόματα μιλάνε απο μόνα τους:

Τιάγκο Ζεντίλ στη θέση του Ρονάλντο Γιάρο..
killing!

1 σχόλιο

Filed under Άρης, Θρύλος, Μπάγεβιτς

Αναλύοντας τον Λύμπε

Τον είδα να φουσκώνει τα λιπόσαρκα μάγουλα του για πολλοστή φορά στη ζωή μου. Λίγες βαθιές ανάσες και ένα ξέσπασμα ψυχής μπροστά από τις κάμερες. Μέσα στην ένταση της στιγμής σκόρπιες ακατάληπτες λέξεις ξερνούν έναν αχταρμά συναισθημάτων κάτι μεταξύ Θυμού, απόγνωσης και απογοήτευσης.

Ο Νίκος Λυμπεροπουλος (το Ν στο Νίκος παρακαλώ να διαβαστεί μακρόσυρτο με βέρα πελοποννησια προφορά) δεν είναι ο μόνος από του καταραμένους- κατά γενική ομολογία παικταράς- που βρέθηκε στη δίνη της κόκκινης λαίλαπας του Κοκκαλη. Είναι ο μόνος από μια πλειάδα παικτών, όμως, που αρνήθηκε, αν και είχε την ευκαιρία, να βρει διέξοδο στο εξωτερικό επιμένοντας κόντρα στο κατεστημένο της κόκκινης κυριαρχίας να παλεύει με δαίμονες για την κατάκτηση κάποιου τίτλου. Ήταν μάλιστα τόσο γκαντέμης που τη χρονιά που έφυγε από τον βαζελο για την ΑΕΚ η πρώην ομάδα του πηρέ το μοναδικό της νταμπλ την τελευταία δεκαετία. Βρέθηκε αρκετές φορές στη πηγή αλλά δεν ήπιε νερό έτσι φτάνει σήμερα να δηλώνει «Είμαι 33 χρονών. Πέστε μου εσείς τι κίνητρο να έχω;» και ν’ ακούγεται σαν 70αρης συνταξιούχος που τα βγάζει πέρα μόνο με 500 ευρώ.

«Τίποτα δεν πήγε καλά από την αρχή των πλέι οφ. Η αλαζονεία και ο εγωισμός πληρώνονται δυστυχώς. Δυστυχώς βγήκαμε αληθινοί εγώ και οι συμπαίκτες μου όταν λέγαμε να μην συμμετάσχουμε στην παρωδία. Το λάθος μας ήταν ότι δεν επιμείναμε. Αυτή η κατάσταση γύρισε εναντίον μας. Είμαστε εδώ ακόμα μια φορά κι είδαμε την ΑΕΚ να αντιμετωπίζεται σαν μικρή ομάδα»

Τον πιστεύω. Ο λυμπεροπουλος μαζί ίσως με τον ζηκο και κανα δυο ακόμα γερόλυκους (βλ. Δελλας) σαν από ψυχολογική ανάγκη ή παράκρουση έχουν αυτοανακηρυχθεί φετινοί πρωταθλητές. Στο παρελθόν έχασε με κάθε τρόπο τον τίτλο : Διαιτησία, ανυπαρξία, προσωπική αφλογιστία, διοικητική ανεπάρκεια και είμαι πεπεισμένος ότι τον ενοχλεί πια η γλυκόπικρη γεύση που του αφήνει η αναγνώριση- παρηγοριά (στον άρρωστο) του κόσμου : «Μεγάλος παίχτης αυτός ο Λυμπεροπουλος και ούτε ένα τίτλο ρε πουστη μου» πόσο ανυπόφορα κουραστικό ακούγεται πια στ΄αυτια του.

Από την αρχή αυτής της σεζόν σαν από χρέος προς την ιστορία της η ΑΕΚ ήταν έτοιμη για την υπέρβαση. Ύστερα από χρονιές ξηρασίας ο τίτλος γινόταν επιτακτική ανάγκη. Μαζεύτηκαν πολλοί παίκτες που θα έδιναν τα πάντα για τον τίτλο. Ο Δελλας και ο Ζηκος για να γευτούν την αναγνώριση με τα αγαπημένα τους κιτρινόμαυρα στη δύση της καριέρας τους και ύστερα από αξιόλογη πορεία στο εξωτερικό, ο Ριμπο για εκδίκηση , η νέα γενιά για να γαλουχηθεί με την αύρα του πρωταθλητή στα χρόνια που έρχονται. Ο λυμπε ανάμεσα σ’ αυτούς για να δικαιωθεί από την απόφαση του να μείνει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει τα χρωστούμενα προς την αξία του. Η τελευταία ευκαιρία για κάτι καλό. 33 χρονών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα τον πείθει ότι φέτος είναι επιτέλους η σειρά του. Έτσι ξαφνικά κάποιος Βαλνερ βάζει φρένο στα όνειρα του . Το φινάλε του πρωταθλήματος φέρνει την τρέλα μια συσσωρευμένης απογοήτευσης χρόνων και η τρέλα το ξέσπασμα.

«Γιατί δεν λέει κανείς ότι πήραμε το πρωτάθλημα στους αγωνιστικούς χώρους. Γιατί δεν το είπε κανείς; Παίξαμε στους τελευταίους δέκα αγώνες κι είχαμε 8 νίκες και 2 ισοπαλίες και παίξαμε φανταστικό ποδόσφαιρο.»

Σε αυτό το σημείο κάποιος διστακτικά με κίνδυνο να φάει και καμιά ξανάστροφη έπρεπε να σηκώσει το χέρι του και να του πει χωρίς περιστροφές, ντόμπρα και σταράτα την αλήθεια. «Ότι τελικά δε το πήρατε». Στους αγωνιστικούς χώρους που επικαλείται η «ηθική πρωταθλήτρια» μάζεψε 2 τεσσάρες παίζοντας ξεψυχισμένο ποδόσφαιρο και χτες γλίτωσε άλλη μια από τύχη επειδή ο Πανιώνιος ατύχησε να μετουσιώσει σε γκολ κάποιες από τις πολλές ευκαιρίες του. Από τη στιγμή που δεν είσαι κάνα παιδαρέλι σημερινό και λέγεσαι Νίκος Λυμπεροπουλος και έχεις ένα κύρος σαν παίκτης και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου το δίλλημα είναι προφανές « ή ξενερωμένος αποχωρείς από τα πλει οφ ξέχωρα απο την βούληση της όμαδας σου ή αν δηλώσεις συμμετοχή ο εγωισμός σου και η αλαζονεία σου επιτάσσει να παλέψεις και να βγάλεις το καλύτερο σου εαυτό και όχι να σέρνεις επιδεικτικά το φάντασμα σου». Δυστυχώς ο Νίκος δεν έκανε τίποτα από τα δυο.

Αλλά εδώ που τα λέμε άντε μην ανοίξει το στόμα του και μας πάρει όλους ο διάολος όπως μάλλον πηρέ την ομάδα του με την παρακάτω σποντιτσα ολκής.

«Τι κίνητρο να έχω, σε ποια έδρα παίζουμε σε ποιες εγκαταστάσεις προπονούμαστε; Είμαι στην ΑΕΚ τόσα χρόνια.»

Τελικά σε αυτή τη χώρα ο πιο ασφαλής τρόπος να εκτεθείς (χωρίς πολλές φόρες να το θέλεις) είναι να γραφείς σε ελληνική αθλητική εφημερίδα . Ιδου το πρωτοσέλιδο ύστερα από την πρώτη αγωνιστική των πλει οφ, τότε που δεν έφταιγε ακόμα ούτε η αλαζονεία ούτε ο εγωισμός ούτε η έδρα και οι εγκαταστάσεις :

….ειδημων

11 Σχόλια

Filed under Απόψεις, ΑΕΚ

Ποιός θα πρωτο-πάρει τον Κλέιτον

Όταν ο Καπετάνος μεταγράφηκε απο τον Ηρακλή στην ΑΕΚ έτοιμος να φορτώσει τα αντίπαλα δίχτυα με δεκάδες γκολ, οι οπαδοί του γηραιού πανηγύριζαν που κατάφεραν να τον ξεφορτωθούν. Λίγο καιρό μετά, οι αντίστοιχοι της ΑΕΚ τραγούδησαν το σύνθημα «βάλε ενα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο – Καπετάνο».

Την ίδια ανακούφιση έχω την εντύπωση πως θα νιώσουν και οι Λαρισσινοί όταν μάθουν πως υπέγραψε τελικά σε κάποια Αθηναϊκή ομάδα ο Κλέιτον Σίλβα. Ο βραζιλιάνος που ήταν βαρόμετρο στην απόδοση της Λάρισας, έκανε καποια καλά ματς στην αρχή και στο τέλος της σεζον, είχε όμως πολύ χαμηλή απόδοση στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρωταθλήματος κι όμως τώρα, παραδόξως εμφανίζεται απο τα ρεπορταζ ως η τέλεια μεταγραφη για τους μεγάλους.


Το ιστορικό (εντελώς βαρετο – μπορείτε να το παραλείψετε)

Ο Κόκκαλης θέλει απαραιτήτως την υπογραφή του μεγάλου παιχταρά Κλέιτον και μετά το ματς στο Καραϊσκάκη επέρχεται η συμφωνία νο1 με 1,7 εκ. Μετά μπαίνει στη μέση ο Βγενόπουλος μόνο και μόνο για το σπάσιμο και κλείνει (συμφωνία νο2) το άπιαστο δεκάρι με 2,5 εκ. Παραλείπω 5-6 συμφωνίες και φτάνω στα της τρέχουσας εβδομάδας όπου εντελώς αναπάντεχα εμφανίζεται ο Ντέμης και για χατίρι του Δώνη δίνει 4 εκ. συν ανταλλάγματα (συμφωνία νο67). Αναμένεται η προσωπική αντίδραση του Βγενόπουλου και η ρελανς απο τη σειρά του Ολυμπιακού – πώληση Μπελούσι στη Μπάγερν για να αγοραστεί ο Κλέιτον. Σε αυτή την περίπτωση ο Τζίγκερ ίσως θολώσει και σπρώξει στον Πηλαδάκη και τα 80 εκατομμύρια της πολυμετοχικότητας.


Το 2006, πάλι ο Κλέιτον, που φέρνει και λίγο σε Ριβάλντο (και οι δύο μοιάζουν να έχουν περάσει ψωρίαση) ήθελε μεταγραφή απο την Καλαμαριά και παρουσιάστηκε ως κελεπούρι που δεν πρέπει να χαθει. Τότε βεβαια δεν ήταν ακόμα απο μόνος του αρκετός για να ενθουσιάσει τους οπαδούς και πλασαριζόταν πακέτο με άλλο παίχτη με δυνατότερο όνομα. Τότε να θυμίσω πως πήγε στ
η Λάρισα.

Γενικά νομίζω πως οι περισσότεροι αναγνωρίζουμε οτι ο παίχτης έχει κάποια χαρίσματα, παίζει καλά τη θέση του και ίσως σε μεγαλύτερη ομάδα συμπαρασυρθεί και ανεβάσει και τα δικά του στάνταρ απόδοσης. Κανείς όμως δεν τρελαίνεται να έρθει οπωσδήποτε στην ομάδα του ο Κλέιτον και λίγοι θα είναι αυτοί που θα δυσαρεστηθούν αν τον αποκτήσει ο αιώνιος αντίπαλος.

Ακόμα αρχές Μαΐου είναι άλλωστε. Αλίμονο, απο μεταγραφές θα χορτάσουμε όλο το καλοκαίρι.

.. προπονητής της εξέδρας

11 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, ΑΕΚ, Βαζελος, Θρύλος, Κλέιτον

Ερωτευμένος ειδήμων

Ενώ όλοι προβλέπουν ότι ο Σουπερ σταρ Σωκράτης είναι πια έτοιμος να απολύσει και τον ίδιο του το υιό το μονογενή και ενώ η ΑΕΚ συνεχίζει να μαζεύει το αγαπημένο νούμερο του ριμπο σε γκολ εγώ θάβομαι ολοένα και πιο πολύ στο απύθμενο κενό της γλυκιάς νοσταλγίας.

Κοκάλινα τεράστια γυαλιά ηλίου καλύπτουν το πρόσωπο της …. Κορμί χυτό , ταυτόχρονα ποθητό και απρόσιτο. Μπλούζα κολλημένη πάνω της…. λουσμένη στον ιδρώτα αναδύει μυρωδιά μπύρας. Πόδια καλλίγραμμα και γδαρμένα δεμένα με εκείνα τα σανδάλια του Θησέα που λατρεύουν να φορούν οι τουρίστριες. Στο χέρι βραχιόλια περιττά και κακόγουστα και ένα μπουκάλι αμστελ άδειο….Αυτή ήταν η Αντι Σουμ…Εκείνη αγάπησα ένα απόβραδο στις κερκίδες της Λεωφόρου.
Τη θυμάμαι να δείχνει τον πατέρα της στη φιέστα ανασηκωμένη στα δάχτυλα των ποδιών της σαν μια παιδούλα αθώα κόντρα στην κομψότητα της μοιραίας γυναίκας που ανέδυε…Αντίθεση που σκοτώνει …. και τα μαλλιά της να ανεμίζουν και να στέλνουν κύματα από μεθυστικό άρωμα στη τυχερή ρινική μου κοιλότητα.

Ο Εβραίος δεν ήταν κακός προπονητής. Ρεαλιστής αλλά και άριστος διαχειριστής των ειδικών καταστάσεων κατάφερε να συνδυάσει το όνομα του με το μοναδικό τίτλο του βαζελου τα τελευταία 12 χρόνια. Επίτευγμα μοναδικό για την παραπαίουσα ομάδα του τριφυλλιού εκείνη η όαση επιτυχίας , επίτευγμα ζωής για τον εβραίο φίλο μου η δημιουργία της κόρης του που για χάρη της θα πυρπολιζα 10 παλαιστίνιους στην ομόνοια. Πως είναι δυνατόν εκείνη η στραβοχυμένη φάτσα του ισραηλίτη , του Σβι σερφ με οδοντογλυφίδα στο στόμα , εκείνο το αγέλαστο πιτμπουλ να έφτιαξε αυτό το θειο πλάσμα? Ερώτημα αναπάντητο στην απεραντοσύνη του χρόνου
Ντροπή σε σένα Γιάννη Βαρδινογιάννη που την έδιωξες μακριά, το πρόσφατο μαύρο και αποτυχημένο παρελθόν της ομάδας σου επιβεβαιώνει το λάθος…….

«Επίσης, όχι και ωραία η κόρη του Σουμ, σαν στραβοχυμένο τηγάνι ήταν. Φόρεσε ενα ξώβυζο και τσιμπήσατε όλοι. Απαίσια ήταν, απλά είχε ωραίο σώμα. Η φάτσα ήθελε μαξιλαροθήκη.» Τάδε εφη ο φτωχός , αδαής και τυφλός προπονητής της πλάκας (ακα coachp) για των έρωτα μου. ….Οργή ξεχειλίζει από το στέρνο μου και ένα μοναδικό ερώτημα βασανίζει την ψυχή μου…..

«Αλήθεια ποιος θα μου πει που βρίσκεται εκείνη?.. Ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή ομορφιά έως τούτη τη νύχτα (Σαίξπηρ)»

(Εναλλακτικά ξέρει κανείς που βρίσκεται τώρα ο πατέρας Σουμ?)


Αχ ! ερωτα Αχ! ερωτα μπαμπέση και ζημιάρη

…Ερωτευμένος ειδήμων

13 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Σωκράτη εσύ σουπερ σταρ!!!!!

Εμένα πάντως μου άρεσε το όλο σκηνικό που στήθηκε στην αίθουσα τύπου του σταδίου Καραϊσκάκη. Ο Σωκράτης, ο λατρεμένος μου πρόεδρος, με γυαλακι Αριστοτέλη Ωνάση και αρχοντιά Σικελιανού αρχιμαφιόζου είπε αυτά που ο γνήσιος οπαδός λατρεύει να ακούει. Ανασηκώνει τους ώμους γελαει με νόημα και αραδιάζει οπαδικες ατάκες για να θρέψη το φιλοθεάμων κοινό και να δώσει πάτημα στον τύπο για πιασαρικα πρωτοσέλιδα.

Είναι γνωστό ότι λατρεύω Πρόεδρο Κοκκαλη Τον λατρεύω γιατί συνδυάζει αυτό που ο έλληνας είναι μαθημένος να αγαπά. Έναν λαϊκιστή που κινείται στα όρια του οπαδού και έναν ισχυρό άνδρα που ξέρει το τρόπο να κάνει επίδειξη δύναμης. Έναν Πρόεδρο που στην αρένα των ποδοσφαιρικών συζητήσεων , το καφενείο, ο μέσος οπαδός του γαυρου θα αναφωνεί ως την προεδραρα που αποδεδειγμένα προσφέρει το μόνο που εκείνος ζητά….το αποτέλεσμα (με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο.. λίγο τον ενδιαφέρει). Γιατί στο αλμανάκ του ελληνικού ποδόσφαιρου ύστερα από χρόνια κανένας δεν θα θυμάται πως και γιατί έπαιρνε τα πρωταθλήματα ο Ντον Σωκρατιους. Το μόνο που θα βλέπει είναι απέραντο κόκκινο χρώμα σε τίτλους και διακρίσεις. Ο Σωκράτης ξέρει καλά ότι ο έλληνας οπαδός που υποτίθεται ότι ασχολείται με την μπάλα και γνωρίζει από ποδόσφαιρο λίγα σκαμπαζει από ευρωπαϊκή οργάνωση ποδοσφαιρικού τμήματος και οράματα για ευρωπαϊκές διακρίσεις . Ατ δι εντ οφ δε ντει που λένε και οι άγγλοι αυτό που τον νοιάζει είναι να πηγαίνει στους συναδέλφους στο γραφείο και να επιδεικνύει νούμερα με κύπελλα και πρωταθλήματα. Μοναδικός στόχος η πρωτιά στο χωριό για να συνεχίσουμε να θρεβουμε τον κόκκινο λαό με ψυχωτική λατρεία για την προεδραρα και να του δίνουμε το δικαίωμα να απαντά με «υψωμένα δάχτυλα» στις προκλήσεις των αντιπάλων. Αυτή η ψύχωση είναι πράγμα ιερό για τον γαύρο και κανένας προπονητής δεν θα την αμφισβητήσει ακόμα και αν προέρχεται από τους κόλπους της ίδιας της ομάδας. Το είπε καθαρά ο Σωκράτης. Ο δρόμος για την επικράτηση είναι δεδομένος , ο οδηγός προς αυτήν λίγο μας ενδιαφέρει ποιος θα είναι.

Εκείνο όμως που με εξιτάρει στον Ντον Σωκρατιους είναι ότι έχει καταφέρει η αγάπη και η αποδοχή του ερυθρόλευκου κόσμου προς το πρόσωπο του να είναι αδιαπραγμάτευτη. Χειρίζεται άριστα το επικοινωνιακό παιχνίδι και ξέρει να μιλά στην καρδιά του Οπαδού όταν και όποτε πρέπει. Το άτομο δηλώνει ευθαρσώς στα μούτρα του γαυρου ότι προπονηταρα με όραμα και σχέδιο ποτέ δε θα ζήσει στο πάγκο του θρύλου παρά μόνο φερέφωνα του προέδρου και εκείνος μέσα στο μεθύσι του μονό που δεν τον σηκώνει στο ουρανό. Στο πανηγύρι του τίτλου και της παιδικής αντιπαράθεσης με τον εχθρό ριμπο όλα συγχωρούνται. Ακόμα και η απουσία πραγματικού σχεδίου για κάτι το αληθινά υψηλό. Εξάλλου αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα σαν ερυθρόλευκος λαός είναι λίγο δόση από επίδειξη μαγκιάς και αλαζονείας στον αντίπαλο που τόλμησε να αμφισβητήσει τα πρωτεία μας.

Προσέξτε πως σε κάθε οπαδικη ατάκα του προέδρου όλη η αίθουσα σειέται από γέλωτα σαν να σιγοντάρει την παράσταση του Σωκράτη. Γελανε ακόμα και αυτοί που σε λίγο θα βγουν από την αίθουσα να γράψουν λίβελους κατά του αλαζόνα και γελοίου προέδρου. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι κυρίαρχος στην κοζα νοστρα του ελληνικού ποδόσφαιρου είναι η φαμίλια του Κοκκαλή. Απόδειξη ότι η πράσινη φαμίλια κινείται σε διαπραγματεύσεις με άλλες ισχυρές οικογένειες για να βρει διέξοδο και να προβάλει αντίσταση στη κόκκινη λαίλαπα. Όλα για την γαμημένη ψύχωση του πρωταθλητισμού με φόντο ένα σάπιο ντεκόρ.

Τα φώτα στην αίθουσα σβήνουν και ο Κοκκαλης γελαει για τελευταία φορά στο πρόσωπο εχθρών και φίλων . Πάλι τους ξεγέλασε ο μπαγάσας, πάλι στο δικό του παιχνίδι παίζουν , πάλι θα τον προσκυνήσουν.

Προεδραρα Κοκκαλη, εγω ο ειδημων της μπαλας δηλώνω πιστός ακόλουθος σου

Υ.Σ Ριμπο να σε διαβεβαιώσω ότι η χάρη του Σωκράτη δεν έχει ξεπεράσει τα ελληνικά όρια. Ρώτησα έναν άγγλο φίλο μου και μου είπε ότι το μόνο Σωκράτη που γνωρίζει είναι αυτόν που ήπιε το κονιο. Κοιμήσου ήσυχος

19 Σχόλια

Filed under Κόκκαλης