Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2008

Ατρόμητος ταξιτζής

Πήρα σήμερα ένα ταξί βιαστικός να προλάβω να πάω στο Ρέντη να δώσω τα 80 ευρώ στον Αντώνη Νικοπολίδη, γιατί δεν κουβάλαγε μαζί του το παιδί χρήματα να πληρώσει το πρόστιμο της πειθαρχικής επιτροπής.

Έτσι, μέσα στη βιασύνη μου, άργησα να καταλάβω που είχα μπει. Γυρνάω λοιπόν σε κάποια φάση και τι να δω. Το ταξί θα μπορούσε να είναι το επίσημο όχημα του Ατρόμητου.

Στο ταμπλό, κασκόλ του Ατρόμητου, όπου υπήρχε πλαστικό, αυτοκόλλητα του Ατρόμητου, όπου είχε θήκες, αυτόγραφα, φωτογραφίες και cd με ύμνους του Ατρόμητου και πάνω απ’ όλα, ο ταξιτζής φόραγε εμφάνιση και καπέλο του Ατρόμητου. Πόρωση το άτομο.

Και γιατί όχι. Στήριξε το σπίτι σου που λένε. Πόσο μάλλον τώρα που έζησε τη χτεσινή ανατροπή 3-1 επι του ΟΦΗ και μπορεί να ονειρεύεται και κύπελλο (λέμε τώρα, τσάμπα είναι τα όνειρα).

Λοιπόν αυτή την εμπειρία μου θα αποτύπωνα μόνο σε αυτό το ποστ, αλλά διάβασα μετά τις δηλώσεις Καραγκούνη στο sport24. Βάζω το λίνκ, κυρίως επειδή με εξέπληξαν οι δηλώσεις απο τον συγκεκριμένο που δεν πίστευα οτι μπορεί να μιλήσει έτσι, γενικώς δεν πίστευα οτι θα βγαινε ποτέ μπροστάρης να μιλήσει. Καλά τα λέει νομίζω για την κατάσταση αλληλοκοροιδίας μεταξύ Τζίγκερ-οπαδών-παναθηναικής «ενωτικής» (ας γελασω) κίνησης.

Σχολιάστε

Filed under Καραγκούνης

Ντέμη είσαι σπιτι? Γιατι σε παίρνω και μιλάει..

nikola_2007_2_16_11_9_45_b.jpg

…παρε το Τζίγκερ και πηγαίντε στη Χαβάη

Ο αποκλεισμός ΠΑΟ και ΑΕΚ δεν είναι δα και καμιά καταστροφή αλλά σίγουρα είναι απογοήτευση.

Η ΑΕΚ σε ένα δύσκολο σημείο της χρονιάς τρώει μια όμορφη τριάρα με μετριότατη απόδοση απο μια ομάδα στα μέτρα της και έρχεται να συνεχίσει στο πρωτάθλημα με μηδέν ηθικό, χωρίς προπονητή και έχοντας αποχαιρετήσει τη δυναμική που είχε μέχρι τα μέσα της σεζόν, όταν ήταν για πολλούς φαβορί για το πρωτάθλημα. O Λύμπε που πέρυσι πέταγε και ψηφίστηκε και καλύτερος Έλληνας του πρωταθλήματος, φέτος είναι φάντασμα.

Τον ΠΑΟ προσπαθώ να τον βλέπω με συμπάθεια. Δεν ήταν κακός φέτος στην Ευρώπη, και σε σχέση με πέρυσι, τουλάχιστο προσπαθεί συνολικά να αλλάξει πράγματα και να παίξει ποδόσφαιρο. Έχοντας όμως αποκλειστεί απ το κύπελλο με 4 απο τον αιώνιο αντίπαλο κι απο το ΟΥΕΦΑ απο ομάδα που στο παρελθόν θα την πέρναγε για πλάκα, αρχίζεις κι αναρωτιέσαι τι τρέχει με αυτή την ομάδα. Το επιθετικό πρόβλημα που ζήταγε άμεση λύση, συνεχίζει να υφίσταται και οι Μανούτσο (που τελικά θα παίξει 1 μήνα) και Ποστίγκα θέλουν κι αυτοί το χρόνο τους για να κριθούν.

Στον Ολυμπιακό πάλι, δεν προλαβαίνουν να απολαύσουν τις φαντασιώσεις τους για διπλό στην Τσέλσι, και πρέπει να πάρουν πρώτα το διπλό στην Τούμπα. Όπου ο ΠΑΟΚ με κύρια όπλα τον κόσμο (πονάνε τα μυαλά τους) και την ψυχολογία (παοκ ξέρω γω, ξέρω γω, εντάξει) θέλει να κάνει το απόλυτο. Να κερδίσει σκουλήκι και γάβρο. Δε νομίζω οτι τους ενδιαφέρουν τα πλει οφ μετά.
Βέβαια ο Ολυμπιακός υποτίθεται πως έχει πολλούς τρόπους για να παίρνει τέτοια ματς. Και όταν μένουνε τόσο λίγες αγωνιστικές για το φινάλε, τελειώνουν τα αστεία.

για να δούμε

10 Σχόλια

Filed under ΑΕΚ, Βαζελος, Θρυλος, Κύπελλο Ουέφα, Παοκ

Αδυναμία Ταύτισης

Είχα την εντύπωση πως για να γουστάρεις την ομάδα σου, για να πορώνεσαι, για να είσαι εκεί σε χαρές και σε λύπες, πρέπει να βρίσκεις κάτι να σε εμπνέει. Κάτι που να δικαιολογεί τη στήριξη σου.

Πολλές φορές ένας παίκτης είναι τόσο μεγάλη μορφή που αρκεί. Πολλοί γίναμε Μίλαν για το Βαν Μπάστεν, Τότεναμ για το Λίνεκερ και το Γκάζα, Παναθηναικοί για το Σαραβάκο, Ηρακλής για το Χατζηπαναγή.

Πέρα απο αυτό όμως, νομίζω πως ένας παίχτης για να παίζει σε μία ομάδα πρέπει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ, να μην είναι αντιπαθής.

Με αυτή τη λογική δε θα μπορούσα ποτέ να είμαι οπαδός της Αρσεναλ, όσο παίζει στην ομάδα αυτός ο περίεργος ο Μπακαρί Σανιά

bacary_sagna.jpgtraining180720077ay7.jpg

Τι φάτσα είναι αυτή ρε?
Τί μαλλί?

Πως οι Άγγλοι επιτρέπουν αυτό το λουκ?
Είπαμε ρε Βενγκέρ, να σου δικαιολογήσουν και 11 ξένους στην εντεκάδα αλλά εντάξει, όχι κι έτσι!!
Ακόμα και παιχταράς να ήταν, και ο μεγαλύτερος μπαλαδόρος του κόσμου, με τέτοια εμφάνιση, εγώ παθαίνω ένα κάτι, μια αδυναμία ταύτισης.

Στην Ελλάδα, υπήρχε ποτέ κάτι αντίστοιχο?
Που να τον βλέπεις και να τρελαίνεσαι και να μην αντέχεις να παρακολουθείς την ίδια την ομάδα σου? Πχ. Ο Γκόγκιτς ήταν άσχημος, αλλά συμπαθητική φάτσα. Ο Γκέκας είχε ηλίθιο μαλλί, αλλά ήταν σκόρερ και του τη συγχωρούσες κάπως την ανταύγια. Μόνο στο μπάσκετ θυμάμαι το Μυριούνη που τον έβλεπα και μου γυρίζαν τ’ άντερα.
Για πείτε κανα όνομα..

25 Σχόλια

Filed under Champions League, Απόψεις, Μυριούνης, sagna

Μικρής εμβέλειας ομάδα ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη

Για τον Ολυμπιακό η ευρωπαϊκή χρονιά είναι ήδη επιτυχημένη. Πέρασε απο δύσκολο όμιλο, με μεγάλα αποτελέσματα και τώρα, στους 16, κοιτάει στα μάτια την Τσέλσι, την περιόρισε σε απραξία στο πρώτο ματς στο Καραϊσκάκη, πήρε το πονηρό 0-0 και πάει στο Λονδίνο να τα παίξει όλα για όλα για το όνειρο.

Το 0-0 φυσικά είναι μεγάλο αποτέλεσμα, αν αναλογιστείς οτι η Τσέλσι έριξε όλους τους παιχταράδες της μέσα στο γήπεδο και κυνήγησε τη νίκη, αφού φυσικά εξασφάλισε πρώτα το μηδέν στην άμυνα. Κι αν σκεφτείς πως σε αυτή την ομάδα Μπάλακ και Σεβτσένκο τρώνε πάγκο.

Παρόλαυτα έχω την εντύπωση πως ο φίλαθλος του Ολυμπιακού, ο λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου, αντιμετωπίζει μουδιασμένα την τακτική του Σερ Τάκη. Την επιτυχία ουδείς εμίσησε, το αποτέλεσμα ακόμα και με μέτρια απόδοση επίσης ουδείς. Όμως ο Ολυμπιακός χτες δικαίωσε το Σέρτζιο Κονσεισάο που σε πρόσφατες δηλώσεις του έλεγε πως
» O Ολυμπιακός στην Ευρώπη είναι μικρής εμβέλειας ομάδα»

Οι παίχτες της Τσέλσι διέσχιζαν σε διαστήματα του πρώτου κιόλας ημιχρόνου τα 2/3 του γηπέδου χωρίς να βρίσκουν αντίπαλο, έβλεπες 9 παίχτες του Ολυμπιακού μαζεμένους το πολύ 10 μέτρα έξω απ την περιοχή και στο τέλος, για να κρατήσουν το αποτέλεσμα οι 9 έγιναν και 10 και γύρναγε κι ο Κοβάσεβιτς να βοηθάει τον Πάντο. Ο Νικοπολίδης προσπαθώντας να σπάσει το ρυθμό, καθυστερόυσε κανα μισό λεπτό σε κάθε βολέ.

Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς βέβαια. Άλλος μπορεί να γίνει εμπαθής και να λέει πως ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη παίζει σαν την Καλαμαριά και τη Βέροια. Άλλος να ισχυριστεί πως ΜΟΝΟ έτσι ελληνική ομάδα ποτέ κατάφερε να πετύχει κάτι απέναντι σε ισχυρότερο αντίπαλο (Εθνική, Ευρω-Παο του παρελθόντος, κλπ κλπ).

Απλώς, επανέρχομαι, ο φίλαθλος του Ολυμπιακου είναι μαθημένος στο επιθετικό ποδόσφαιρο. Θέλει το αποτέλεσμα με την Τσέλσι αλλά το θέλει με μπαλάρα. (είναι ο ίδιος φίλαθλος που στο παρελθόν γελοιοποιούσε την τακτική τσούκου τσούκου, πως γίνεται να δέχεται κάτι παρόμοιο τώρα)

υγ. Η μη συμμετοχή Μπελούσι στον αγώνα, φάνηκε τελικά να είναι σωστή. Λένε πως δε μπορούσε να αντέξει το «ρυθμό» του αγώνα κι όταν μπήκε κιόλας δεν έδειξε και πολλά πράγματα.
Όμως σε κάτι αντεπιθέσεις του Ολυμπιακού, με εξαίρεση το Γκαλέτι κανείς δε σήκωνε το κεφάλι να δει μπροστά, παρά δίνανε στον διπλανό τους ώσπου έφτανε στα άκρα και έβγαινε μια ψιλό καταδικασμένη σέντρα. Ο Μπελούσι ίσως μπορούσε να τρέξει τη μπάλα, να τριπλάρει, να βγάλει την κάθετη μπαλιά που την κατέχει. Και αν έπαιζε κι απ την αρχή, αλλιώς θα έμπαινε στο κλίμα του αγώνα.

Στο Στάμφορντ Μπρίτζ τα πράγματα είναι δύσκολα και συνήθως οι ελληνικές ομάδες όταν μπαίνουν στο αεροπλάνο για Αγγλία έχουν ήδη μετρήσει 3. Ποιος το αποκλείει όμως το διπλό με το φετινό Ολυμπιακό;

24 Σχόλια

Filed under Belluschi, Champions League, Sir Τακης

Ο οπαδός δεν έχει πάντα δίκιο (Φερερ+bonus Παπ)

Ο Τζεπέτο, ο ταβερνιάρης, ο λογιστάκος, ο Μεϊμαράκης, ο σωσίας του Γιώργου Παπαδάκη, ο monopoly man μας κουνάει μαντήλι. Ή εμείς του το κουνήσαμε, τέλος πάντων. Πριν όμως έρθω στο βασικό θέμα της αποτυχίας ακόμα ενος μεγάλου «διδασκάλου» της προπονητικής σε ελληνική ομάδα λέω να γυρίσω λίγο πίσω, στο καλοκαίρι του 2006.

Ιούνιος του 2006 λοιπόν.
Η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 27-31 βαθμούς Κελσίου, οι άνεμοι πνέουν νεφελώδεις κι ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ετοιμάζεται για το μουντιάλ της Γερμανίας. Στην Ελλάδα δύο είναι τα γεγονότα που κόβουν την ανάσα των οπαδών

α) Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Δημήτρη Παπαδόπουλου απο τον Παναθηναϊκό.sportday_b.jpg

Αμόκ. Χαμός σε ραδιόφωνα και εφημερίδες. Φήμες περι ακατέβατου του μυτόγκα στις διαπραγματεύσεις, σενάρια για συμφωνία με τον Ολυμπιακό, ρεπορτάζ για το παρασκήνιο και αγωνία στις τάξεις των αιωνίων αντιπάλων. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατηγορούσαν τότε το Τζίγκερ για καβούρια, για διάλυση της ομάδας και άλλα τέτοια διαχρονικά. Δικαιολογημένα ίσως. Ο Κωνσταντίνου λίγο καιρό πριν πήρε το δρόμο για Πειραιά και το ενδεχόμενο να χαρίσει ο ΠΑΟ και τον παρτενέρ του στην επίθεση δεν το χώνευε εύκολα ο οπαδός.
Ο ίδιος οπαδός βέβαια σήμερα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που ο Τζίγκερ τον κράτησε στην ομάδα, ξεχνώντας φυσικά την αντίδραση του εκείνες της μέρες.
Όποιος τότε έκρινε με κριτήρια οπαδικά και το ανήγαγε σε ζήτημα τιμής (να τον κρατήσουμε να μην μας τον πάρουν) κι όχι με ποδοσφαιρικά, φαίνεται σήμερα πως έκρινε λάθος.

β) Η πρόσληψη του Φερέρ στην ΑΕΚora_b.jpg

Δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Ένας Ισπανός προπονητής με θητεία και επιτυχίες σε Μπαρτσελόνα και Μπέτις, δεν έρχεται και εύκολα στην Ελλαδίτσα. Και δεν είναι μόνο η καθαυτή πρόσληψη που πιστώθηκε ως επιτυχία του Ντέμη αλλά και το στενό πρέσινγκ που έκανε στο Φερέρ προκειμένου να τον πείσει. Προσωπική επιτυχία και τα σχετικά.
Φτάσαμε στη χθεσινη ημέρα, όπου ο Ντέμης αναγκάστηκε ή αποφάσισε να απολύσει το Φερέρ. Ο οπαδός σε αυτή την περίπτωση δεν έκανε λάθος το καλοκαίρι του 2006, αλλά ενδεχομένως να το έκανε τις τελευταίες μέρες που πίεσε για την απόλυση του Φερέρ.

Και φτάνω σε αυτό που θέλω να πω.
Τι ήταν?
Το ξέχασα ρε….

(μισό λεπτό να διαβάσω ξανά τα παραπάνω)

Όσιμ, Μαλεζάνι, Σόλιντ, Σάντος, Φερέρ, Μπένγκστον και τόσοι μα τόσοι ακόμα που ήρθαν στην Ελλάδα με τη φήμη του διδάσκαλου, του γνώστη της προπονητικής, του μάστορα επι των τακτικών θεμάτων, του κορυφαίου στη χώρα του, φύγανε χωρίς να καταφέρουν να χτίσουν την ομάδα που υποσχέθηκαν.
Τις περισσότερες φορές γιατί δεν κατάφεραν να το κάνουν σύντομα.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα ο προπονητής που ζητάει πίστωση χρόνου και υπόσχεται μακρόχρονα πλάνα επιτυχίας. Για μένα, τον προπονητή της εξέδρας, ο Ντέμης έριξε τη χαριστική βολή στο πρότζεκτ «δουλειά σε βάθος χρόνου». Ο Ντέμης ήταν ο τελευταίος που πίστεψα πως μπορεί να στηρίξει έναν προπονητή ασχέτως αποτελεσμάτων.

Φυσικά δε λέω οτι όποιος υπόσχεται 5ετη πλάνα σημαίνει πως έιναι και σε θέση να τα υλοποιήσει, και καμία ομάδα δεν είναι σε θέση να ρισκάρει να χάσει 5 χρόνια με έναν αλμπάνη απατεώνα στον πάγκο της.
Αν όχι όμως ο Φερέρ τότε ποιός? Κανένας.

Ας μην ξαναπιστέψουμε λοιπόν ποτέ ξανά σε προπονητές που λένε πως θα κάνουν έργο και πως αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το πιθανότερο είναι πως ζητάνε πίστωση χρόνου και άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα απαιτεί προπονητή που θα φέρει επιτυχίες ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Τι μας λες ρε προπονητή? Ήταν εκτος στόχων ο Φερέρ? Αν είναι έτσι, γιατί τότε απολύθηκαν και οι Σόλιντ, Σουμ που πήραν πρωταθλήματα?

Οκ, ισχύει κι αυτό. Καμιά φορά δε ξέρουμε τι θέλουμε. Ζητάμε μεν τις επιτυχίες, αλλά θέλουμε κι ένα στάνταρ απόδοσης, να βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα. Κι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να μας πιάσει κανείς στο τί εννοούμε επιτυχία.

Συμπέρασμα: η πίεση των οπαδών προς τις διοικήσεις δεν δείχνει πάντα τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος να αποφασίζει χωρίς να ακούει τους απο δω κι απο κει, να παίρνει το ρίσκο να χλευαστεί και να αποδοκιμαστεί. Και πάνω απ όλα. Να στηρίζει προπονητές που αποδεικνύουν την αξία τους ΤΩΡΑ.

9 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Απόψεις, ΑΕΚ, Αλκέτας Παναγούλιας, Μπάγεβιτς, Μουρινιο, Ντεμης, Σέρα Φερρέρ, Τζιγκερ, Sir Τακης

Στιγμιότυπα απο το Ντέρμπι

Ένα καλό ντέρμπι πρέπει να έχει πάνω απο 3 γκολ, κόκκινες, πάθη, αποβολές, καυτή εξέδρα, τάκλιν στο λαιμό και γκρίνια, μα πολλή γκρίνια. Γίνεται δε ακόμα καλύτερο όταν το σκορ δεν είναι αντιπροσωπευτικό της διαφοράς δυναμικότητας των δύο ομάδων και κερδίζει ο φαινομενικά αδύναμος.

1. Ο πανηγυρισμός Χριστοδουλόπουλου

183928.jpg

Που πας ρε Χριστοδουλόπουλε? Δεν έμαθες? Δε σου είπανε, δεν τα ξέρεις? Αυτός που πανηγυρίζει αγκαλιά με την εξέδρα, αυτός που προβάλλει εαυτόν ως ηγέτη, αυτός που θα αγαπηθεί περισσότερο θα είναι και ο μεγαλύτερος προδότης. Αυτά που κάνεις με χαρά τώρα θα τα μετανιώσεις πικρά κάποια μέρα όταν όλη η Τούμπα θα σε (ξανα) αποκαλεί άχρηστο μπετατζή.

2. Η κόκκινη κάρτα του Γεωργιάδη (του Χαραλάμπους)

georgiadis.jpg

Θυμάμαι κάτι σάπια ντέρμπι της δεκαετίας του 90 Οσφπ – Πάο τα οποία κατέληγαν με φωτιές στις εξέδρες, ξύλο ανελέητο μεταξύ οπαδών στα φρεάτια, τον Ολυμπιακό να ρίχνει 3 γκολ, τον Παναθηναικό να τρώει 3 κόκκινες και το Γεωργιάδη να παίρνει τη μία απο αυτές με φονικό τάκλιν στον αντίπαλο.
Ίδια ατμόσφαιρα και μετά απο χρόνια όταν ο Γεωργιάδης έπαιζε πια στον ΠΑΟΚ. Τα παράπονα για τη διαιτησία είχαν πλέον ασπρόμαυρο χρώμα, κι ο Γεωργιάδης έβλεπε ξανά το κόκκινο και σκύλιαζε.
Μέχρι που έβαλε τα κόκκινα. Μετά ηρέμησε.
Μέχρι χτες. Που ένιωσε ξανά το αίμα του να βράζει, παρασύρθηκε απο τον παλμό της εξέδρας και το πάθος να νικήσει τον αιώνιο αντίπαλο και έδωσε το γόνατο στα χέρια του Καράμπελα, για να αντικρύσει την κόκκινη κάρτα του διαιτητή και να πάει απο νωρίς, μόλις απο το 3′ λεπτό, στα αποδυτήρια.

3. Οι γκέλες του Χαλκιά

xalkias_2008_2_10_18_47_49_b.jpg

Ο Χαλκιάς θα μείνει στην ιστορία για το ρεκόρ λαθών σε έναν αγώνα. Αυτός ο τερματοφύλακας μπορεί να σε εντυπωσιάσει επι 10 σερί ματς, να πιάνει τα άπιαστα και μετά να κολλήσει το μυαλό του, κάτι να πάθει και ότι πηγαίνει στο τέρμα να γράφει.

4. Συλλεκτικές φανέλες και παραμύθια

manutd.jpg

Ο Ρονάλντο ήθελε να κρατήσει τη φανέλα μετά το ιστορικό ματς γιατί ήταν συλλεκτική. Η Γιουνάιτεντ ήθελε να τιμήσει τα 50 χρόνια της πονεμένης ιστορίας της.
Τι καλύτερο απο μια ωραία κηδειούλα απο τη Μάντσεστερ Σίτι μέσα στο Ολντ Τράφορντ, για να κλείσουν οι εορτασμοί με πανηγυρικό και εμφατικό τρόπο.

7 Σχόλια

Filed under Άρης, Κριστιανο, Παοκ, Φανέλα

Μαντέος & Κωνσταντινίδης

Τα πρωινά μέσα στο μετρό πηγαίνοντας στη δουλειά ακούω αθλητικό ραδιόφωνο. Συνηθως ακούω ΕΡΑ Σπορ. Δε ξέρω γιατί, από συνήθεια. Και τις 8 φορές στις 11 εκνευρίζομαι.

Μαντέος και Κωνσταντινίδης, οι δυο θαυμαστές του θαύματος της Λάρισας, ασχολούνται καθημερινά, ιδίως δε μετά από αγωνιστική δράση, για τα ζητήματα που απασχολούν την Λάρισα για τουλάχιστο μισή ώρα. Ο χρόνος δε, μπορεί να αυξηθεί και στη μία ώρα και βάλε.

Ας ξεπεράσουμε το αιώνιο ερώτημα ποιόν πραγματικά ενδιαφέρει να ακούει για τη Λάρισα επι μια ώρα, σχετικά με το ποιος θα αντικαταστήσει το Γκαλίτσιο αν θα φύγει τώρα που είναι τραυματίας ο έτσι και αριστεροπόδαρος ο αλλιώς. Αντικρούεται απ το ότι δεν είναι μόνο οι ομάδες της Αθήνας που πρεπει να μονοπωλούν τον ραδιοφωνικό χρόνο. Βέβαια, δεν τους άκουσα ποτέ να συζητάνε για τη Ξάνθη, τον Αστέρα, τον Οφη για πανω από 1μισο λεπτό.

Άλλο είναι το θέμα μου. Παρασκευή, για παράδειγμα, πριν τελειώσουν οι μεταγραφές, ο Μαντέος, ο υμνητής του θαύματος της Λάρισας, αυτός που έγινε Λάρισα επειδή είδε τη δυναμική της από τη Γ Εθνική ακόμα, και άρα καμαρώνει τώρα που μπορεί να καυχιέται «σας τα λεγα» και πιθανόν θεωρεί πως δικαιοδοτείται να έιναι παραπάνω Λάρισα από τους υπόλοιπους, ξεκίνησε ένα παραλλήρημα για κάποιον κύριο Λυράκη (αλήθεια δεν έχω ιδέα ούτε έψαξα ποιος ο ακριβής ρόλος του στην ομάδα) γιατί, όχι απλά δεν πήρε επιθετικό που χρειαζόταν η Λάρισα, αλλά και για να αποτρελάνει τον κόσμο, απέκτησε τερματοφύλακα… Εξάντλησε κάθε όριο ειρωνίας στα περι τερματοφύλακα, με συμπαραστάτη τον Κωνσταντινίδη, χωρίς να υπολογίζει το νεαρό της ηλικίας και τις συστάσεις του παίχτη.

Το ίδιο βράδυ ανακοινώθηκε η απόκτηση του Zουράφσκι. Η Δευτέρα έφτασε, η Τρίτη μπήκε, Τετάρτη πια φτάσαμε κι ακόμα ούτε μισή παραδοχή από τον κύριο, να πει, έλεγα μαλακίες, είμαι αστείος, τίποτα.

Αντίστοιχη, στα όρια της παράνοιας, είναι και η αντιμετώπιση και των δύο πια, απέναντι στην ΑΕΚ και το Φερέρ.
Πείτε με γραφικό, πείτε με μαλάκα, έχω όμως το ελάττωμα να θυμάμαι τι μου λένε και ποιοι μου το λένε. Έτσι όταν μου λένε τα αντίθετα χτυπάει μέσα μου ένα καμπανάκι, και μου λέει, ει ψιτ, αυτός σε δουλεύει. Τις περισσότερες φορές, κι αυτό είναι ίσως χειρότερο, δεν υπάρχει πρόθεση να σε δουλέψουν. «Λένε τη γνώμη τους με βάση τα δεδομένα που έχουν εκείνη τη στιγμή». Κατανοητό. Όταν κάποιος έχει την ευθύνη ή την υποχρέωση (ή και την τρέλλα – αν το φέρουμε ευρύτερα στο μπλογκινγκ το θέμα) να παίρνει καθημερινά θέση για την επικαιρότητα, θα υποπέσει και σε σφάλματα, δεν κατακρίνω αυτό.

Εξηγήστε μου όμως. Πως είναι δυνατό, να έρχεται ο Φερέρ, να τον εκθειάζεις ως τον προπονηταρά με τις περγαμηνές που αν το σάπιο ελληνικό σύστημα τον αφήσει να κάνει τη δουλειά του (αν δεν τον διωξεις δηλαδή στις πρώτες στραβές) θα μεγαλουργήσει, να τον στηρίζεις στην επιλογή του να βάζει νέους παίχτες κλπ και μετά από λίγο διάστημα να τον αποκαλείς ειρωνικά «δον» και «δον λορέντσο», να αποφασίζεις πως δεν κάνει για την ΑΕΚ, δε σε ικανοποιεί (εσένα, προσωπικά, ως άτομο) αρα πρέπει να απομακρυνθεί. Ιδίως όταν δεν είναι εμφανές το σημείο ή προφανής ο λόγος για τον οποίο άλλαξες έτσι την άποψη σου.

Προφανώς δεν ειρωνεύονται έναν προπονητή μιας ομάδας. Όπως δεν ειρωνεύονταν και το Λυράκη ως υπευθυνο μεταγραφών πχ μιας ομάδας. Βγάζουν την οπαδική τους ανωμαλία σε ένα κρατικό ραδιόφωνο. Είναι ΑΕΚ και Λάρισα και ως οπαδοί κι αυτοί, έχουν άποψη, την οποία κρίνουν σωστό να τη λένε, φορώντας ενίοτε και όποτε τους κατακρίνουν και την ετικέτα του αντικειμενικού.

Φαίνεται όμως, πως δεν υπάρχουν στανταρντς, κανένα πλαφόν στις απαιτήσεις. Ο καθένας λέει ότι θέλει, μετά λέει τα αντίθετα, και δεν απολογείται και σε κανέναν, τη δουλίτσα του κάνει, ψωμάκι βγάζει, ποιος είσαι εσύ να τον κρίνεις.

Οκ, δεν είναι τόσο κακοί. Τους έφερα ως παράδειγμα για κάτι που δε μου αρέσει και γίνεται συχνά κι από πολλούς δημοσιογράφους. Υπάρχει κι ο Σεραφείμ στην εκπομπή που σώζει τα προσχήματα με τα (αμφιλεγόμενα) αστεία του, μα κυρίως με την ευστροφία και τη σωστά δομημένη σκέψη του.

Φυσικά και τους προτιμώ από τον ανταγωνιστή τους, τον Θαναηλάκη που φωνάζει, χοντρό –γελάει και αφηγείται πόσο έφαγε στο ξενοδοχείο που έμεινε τσάμπα όταν μετέδιδε αγώνες για το μέγκα.

8 Σχόλια

Filed under Απόψεις