Category Archives: Champions League

Η μάχη του “Emirates”

Μικρό παιδί σαν ήμουν και εγώ, αγνός πατριωτακος κάποτε, με τάιζαν με το κιλό εθνική προπαγάνδα. Τιμή και δόξα στη νοοτροπία της φουστανέλας και στο ανελέητο μπόλιασμα ελληνικής υπερηφάνειας δωρεάν από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μα θυμάμαι κυρίως την αγάπη για τις παράγωγες του Φίνου στο παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο (Σπερατζα rip). Εκεί που λάτρεψα τον Παπαφλέσσα. Τον έπαιζε ο Παπαμιχαήλ -δε μπορεί θα το έχετε δει. Θυμάμαι τη σκηνή στο τέλος με 200 άνδρες και το Πετρομπεη Μαυρομιχάλη να κρατούν γερά το λόφο στο Μανιάκι απέναντι στις ορδές του εκσυγχρονισμένου και πολυάριθμου στρατού του στρατηγού Ιμπραήμ. Άντεξαν την επίθεση, έπεσαν ηρωικά στο τέλος , πρώτος στο θάνατο , πρώτος και στη ζωή ο Γρηγόριος Διάκος (Παπαφλέσσας). Θυμάμαι τα ματωμένα ράσα του και το φιλί του Ιμπραήμ στο νεκρό μας ήρωα και κλαίω μα το θεό , ακόμα κλαίω.

Σήμερα ο Παπαφλέσσας ήρθε και κάθισε δίπλα μου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Ναι είχε τη φάτσα του Παπαμιχαήλ και η φουστανέλα του ήταν τίγκα στο φρέσκο αίμα. Είδαμε μαζί τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών αθλητικών εφημερίδων. Έκλαψε ο Γρηγόρης. Αν είναι δυνατό. Τον είχα για σκληρό. Του έδωσα ένα μυξομάντιλο και τον χτύπησα στον ώμο να συνέρθει. Τον ρώτησα γιατί κλαίει και την ίδια ώρα τον λυπόμουν. Μου είπε με τρεμάμενη φωνή, ότι αναγνώρισε στο πρόσωπο του Αντώνη Νικοπολιδη τον αδελφό του. Το μαλακα το Παπαφλέσσα σήμερα τον σιχάθηκα με όλη μου την ψυχή. Τον έσπρωξα με δύναμη και τον απώθησα στο εξώτερο της φαντασίας μου. Μετά σιγουρεύτηκα . Ραγιάδες ήμασταν , ραγιάδες παραμένουμε.

Χτες κάποιοι διδάξαν πως παίζεται το ποδόσφαιρο άλλοι δίδαξαν πως παίζεται το ταμπούρι. Πάλι τις καρδιές μας κέρδισε ο ήρωας και όχι η στρατηγική, η τακτική η αποθέωση της ανάπτυξης και της ομαδικής λειτουργιάς. Αν ο Παπαφλέσσας πήγε με 200 απέναντι σε χιλιάδες εμείς πάμε 11 εναντίον 11, αν ο Παπαφλέσσας πολέμησε με σπαθί απέναντι σε μπαρούτι (θεέ μου τα λέω καλυτέρα και από τον καρατζαφυρερ) εμείς πάμε με κάλτσες και παπουτσάκια απέναντι σε κάλτσες και παπουτσάκια. Αν νομίζουμε ότι πάμε ξυπόλητοι στα βρετανικά αγκάθια φταίει η νοοτροπία μας και όχι 500 χρόνια σκλαβιάς. Δε πειράζει εμείς αγαπάμε του ήρωες και απ’αυτους έχουμε να φαν και οι κότες.

Κείτεται κάτω από τα γκολπόστ. Πλημμύρα το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν την ηρωική του φιγούρα. Μοιάζει με θεϊκή μορφή πολέμαρχου αγγέλου. Ο Βενγκερ με τους υπασπιστές του πλησιάζουν το χωράφι με τα πτώματα. «Αυτός είναι?» ρωταει τον έναν . Δεν βρίσκει απάντηση, το φως του νεκρού ήρωα μαγκώνει την μιλιά τους. Τον σέρνουν με τιμές μέχρι το δοκάρι. Εκεί θα σταθεί λες και παταει ο ίδιος στα πόδια του. Εκεί ακόμα να φοβερίζει όρθιος και να αντιστέκεται απέναντι στις αβυσσαλέες επιθέσεις τους. Τον κοιτά και νιώθει για πρώτη φορά στη ζωή του δέος για θνητό. Δεν είναι αναγνώριση εκείνη τη στιγμή είναι πηγαία λατρεία σχεδόν έρωτας. Σκύβει και τον φιλά στο ματωμένο του μέτωπο. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πάμε ωρέ αδέλφια!!!

Ειδήμων της μπάλας

5 Σχόλια

Filed under 1821, Champions League, πανηγυρισμοι, τσουκου τσουκου, Αποκαλύψεις, Ευρωπαιος θρυλος, Θρύλος, Νικοπολίδης, Παπαφλέσσας

Φινάλε σε μια ελπιδοφόρα πορεία

Αν έκανα μια εκτίμηση πριν το ματς Τσέλσι – Ολυμπιακός θα έλεγα πως ο θρύλος θα έριχνε 3 μπαλάκια και θα γυρνούσε στη χώρα θριαμβευτής, όχι γιατί θα το πίστευα πραγματικά, αλλά επειδή είμαι πνεύμα αντιλογίας και αντιδραστικό στοιχείο.

Οι απουσίες Γκαλέτι και Λούα Λούα, πέρα απο το οτι δεν ήταν δυνατό να αντικατασταθούν επάξια, στοίχισαν πολύ στην ομάδα και στο ψυχολογικό κομμάτι. Με δεδομένο οτι γκολ θα έτρωγε σίγουρα στο Λονδίνο, λείπανε 2 βασικά στοιχεία απο αυτά που ενέπνεαν την ομάδα στις προηγούμενες εκτός έδρας ανατροπές, που δίνανε πίστη και στους υπόλοιπους παίχτες και τους ανεβάζανε συνολικά σε απόδοση.

Ως προπονητής της εξέδρας κατανοώ το Λεμονή και πιστεύω σωστά έβαλε όποιους έβαλε στη βασική εντεκάδα, τους τρείς αμυντικούς χαφ που θα τρέχανε πολύ. Πόνταρε στην κακιά Τσέλσι, πόνταρε στις πιθανότητες να μπλοκάρει τον αντίπαλο, να κερδίσει χρόνο με το μηδέν στην άμυνα και αναλόγως πως θα πήγαινε το ματς να πράξει. Απλώς όπως στράβωσε (αναμενόμενα ίσως) απο νωρίς το ματς, ο Ολυμπιακός με γεροΤζόλε και Τοροσίδη να είναι οι μόνοι παίχτες μπροστά απ τη σέντρα μαζί με τον εγκλωβισμένο Ντάρκο, θύμιζε τον Ολυμπιακό των προηγούμενων χρόνων.

Και καθώς απ το 25λεπτο άρχισε ο επικήδειος του Παύλου με το Μίχο, για το πόσο άνιση η μάχη ήταν εξαρχής, για το πόσα δισεκατομμύρια κάθονται στον πάγκο της Τσέλσι, άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο τελικά επιβεβαιώθηκε φέτος ο μύθος της υπέρβασης του Θρύλου.
Δηλαδή, οκ, δεδομένο είναι πως σε σύγκριση με παλιότερα, ο Ολυμπιακός απέκτησε ευρωπαϊκή υπόσταση, έκανε καλά αποτελέσματα και καλύτερες ακόμα εμφανίσεις, ακούστηκε στην Ευρώπη (εντάξει, όχι τόσο οσο η Φενέρ), απλώς πρέπει να περάσει πολύς καιρός ακόμα για να μιλάμε για υπέρβαση χωρίς να υποτιμάμε την ίδια μας τη σκέψη.

Ο Μπελούσι βοήθησε, σίγουρα, και έδειξε κάποια απο τα πλούσια προσόντα του. Απλώς αμφιβάλω θα έπαιζε το ίδιο αν αγωνιζόταν απο την αρχή, όταν η Τσέλσι μπήκε αποφασισμένη να κρατήσει τη μπάλα και να πάρει το ματς.

Αντε να δούμε, θα έχουμε και του χρόνου Ολυμπιακό στο Τσάμπιονς Λίγκ?

14 Σχόλια

Filed under Belluschi, Champions League, Θρυλος, Sir Τακης

Αδυναμία Ταύτισης

Είχα την εντύπωση πως για να γουστάρεις την ομάδα σου, για να πορώνεσαι, για να είσαι εκεί σε χαρές και σε λύπες, πρέπει να βρίσκεις κάτι να σε εμπνέει. Κάτι που να δικαιολογεί τη στήριξη σου.

Πολλές φορές ένας παίκτης είναι τόσο μεγάλη μορφή που αρκεί. Πολλοί γίναμε Μίλαν για το Βαν Μπάστεν, Τότεναμ για το Λίνεκερ και το Γκάζα, Παναθηναικοί για το Σαραβάκο, Ηρακλής για το Χατζηπαναγή.

Πέρα απο αυτό όμως, νομίζω πως ένας παίχτης για να παίζει σε μία ομάδα πρέπει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ, να μην είναι αντιπαθής.

Με αυτή τη λογική δε θα μπορούσα ποτέ να είμαι οπαδός της Αρσεναλ, όσο παίζει στην ομάδα αυτός ο περίεργος ο Μπακαρί Σανιά

bacary_sagna.jpgtraining180720077ay7.jpg

Τι φάτσα είναι αυτή ρε?
Τί μαλλί?

Πως οι Άγγλοι επιτρέπουν αυτό το λουκ?
Είπαμε ρε Βενγκέρ, να σου δικαιολογήσουν και 11 ξένους στην εντεκάδα αλλά εντάξει, όχι κι έτσι!!
Ακόμα και παιχταράς να ήταν, και ο μεγαλύτερος μπαλαδόρος του κόσμου, με τέτοια εμφάνιση, εγώ παθαίνω ένα κάτι, μια αδυναμία ταύτισης.

Στην Ελλάδα, υπήρχε ποτέ κάτι αντίστοιχο?
Που να τον βλέπεις και να τρελαίνεσαι και να μην αντέχεις να παρακολουθείς την ίδια την ομάδα σου? Πχ. Ο Γκόγκιτς ήταν άσχημος, αλλά συμπαθητική φάτσα. Ο Γκέκας είχε ηλίθιο μαλλί, αλλά ήταν σκόρερ και του τη συγχωρούσες κάπως την ανταύγια. Μόνο στο μπάσκετ θυμάμαι το Μυριούνη που τον έβλεπα και μου γυρίζαν τ’ άντερα.
Για πείτε κανα όνομα..

25 Σχόλια

Filed under Champions League, Απόψεις, Μυριούνης, sagna

Μικρής εμβέλειας ομάδα ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη

Για τον Ολυμπιακό η ευρωπαϊκή χρονιά είναι ήδη επιτυχημένη. Πέρασε απο δύσκολο όμιλο, με μεγάλα αποτελέσματα και τώρα, στους 16, κοιτάει στα μάτια την Τσέλσι, την περιόρισε σε απραξία στο πρώτο ματς στο Καραϊσκάκη, πήρε το πονηρό 0-0 και πάει στο Λονδίνο να τα παίξει όλα για όλα για το όνειρο.

Το 0-0 φυσικά είναι μεγάλο αποτέλεσμα, αν αναλογιστείς οτι η Τσέλσι έριξε όλους τους παιχταράδες της μέσα στο γήπεδο και κυνήγησε τη νίκη, αφού φυσικά εξασφάλισε πρώτα το μηδέν στην άμυνα. Κι αν σκεφτείς πως σε αυτή την ομάδα Μπάλακ και Σεβτσένκο τρώνε πάγκο.

Παρόλαυτα έχω την εντύπωση πως ο φίλαθλος του Ολυμπιακού, ο λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου, αντιμετωπίζει μουδιασμένα την τακτική του Σερ Τάκη. Την επιτυχία ουδείς εμίσησε, το αποτέλεσμα ακόμα και με μέτρια απόδοση επίσης ουδείς. Όμως ο Ολυμπιακός χτες δικαίωσε το Σέρτζιο Κονσεισάο που σε πρόσφατες δηλώσεις του έλεγε πως
» O Ολυμπιακός στην Ευρώπη είναι μικρής εμβέλειας ομάδα»

Οι παίχτες της Τσέλσι διέσχιζαν σε διαστήματα του πρώτου κιόλας ημιχρόνου τα 2/3 του γηπέδου χωρίς να βρίσκουν αντίπαλο, έβλεπες 9 παίχτες του Ολυμπιακού μαζεμένους το πολύ 10 μέτρα έξω απ την περιοχή και στο τέλος, για να κρατήσουν το αποτέλεσμα οι 9 έγιναν και 10 και γύρναγε κι ο Κοβάσεβιτς να βοηθάει τον Πάντο. Ο Νικοπολίδης προσπαθώντας να σπάσει το ρυθμό, καθυστερόυσε κανα μισό λεπτό σε κάθε βολέ.

Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς βέβαια. Άλλος μπορεί να γίνει εμπαθής και να λέει πως ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη παίζει σαν την Καλαμαριά και τη Βέροια. Άλλος να ισχυριστεί πως ΜΟΝΟ έτσι ελληνική ομάδα ποτέ κατάφερε να πετύχει κάτι απέναντι σε ισχυρότερο αντίπαλο (Εθνική, Ευρω-Παο του παρελθόντος, κλπ κλπ).

Απλώς, επανέρχομαι, ο φίλαθλος του Ολυμπιακου είναι μαθημένος στο επιθετικό ποδόσφαιρο. Θέλει το αποτέλεσμα με την Τσέλσι αλλά το θέλει με μπαλάρα. (είναι ο ίδιος φίλαθλος που στο παρελθόν γελοιοποιούσε την τακτική τσούκου τσούκου, πως γίνεται να δέχεται κάτι παρόμοιο τώρα)

υγ. Η μη συμμετοχή Μπελούσι στον αγώνα, φάνηκε τελικά να είναι σωστή. Λένε πως δε μπορούσε να αντέξει το «ρυθμό» του αγώνα κι όταν μπήκε κιόλας δεν έδειξε και πολλά πράγματα.
Όμως σε κάτι αντεπιθέσεις του Ολυμπιακού, με εξαίρεση το Γκαλέτι κανείς δε σήκωνε το κεφάλι να δει μπροστά, παρά δίνανε στον διπλανό τους ώσπου έφτανε στα άκρα και έβγαινε μια ψιλό καταδικασμένη σέντρα. Ο Μπελούσι ίσως μπορούσε να τρέξει τη μπάλα, να τριπλάρει, να βγάλει την κάθετη μπαλιά που την κατέχει. Και αν έπαιζε κι απ την αρχή, αλλιώς θα έμπαινε στο κλίμα του αγώνα.

Στο Στάμφορντ Μπρίτζ τα πράγματα είναι δύσκολα και συνήθως οι ελληνικές ομάδες όταν μπαίνουν στο αεροπλάνο για Αγγλία έχουν ήδη μετρήσει 3. Ποιος το αποκλείει όμως το διπλό με το φετινό Ολυμπιακό;

24 Σχόλια

Filed under Belluschi, Champions League, Sir Τακης

Ευνοϊκή κλήρωση

Στο άκουσμα της κλήρωσης του θρύλου μόνο που δε πέταξα από την χαρά μου . Πιο ευνοϊκή δε θα μπορούσε να είναι. Πιστεύω ότι οι ειδικές συνθήκες εκείνη την βραδιά θα ευνοούν τον ολυμπιακό από κάθε άποψη

Ο Ντρογκμπα και ο Εσσιεν προερχόμενοι από το κόπα αφρικα θα είναι εύκολη λεία για Αντζα (Κυριάκο?) και Τάσο Παντο. Μάλιστα ο Εσσιεν μόλις άκουσε την κλήρωση του κάθισε ένα μουστοκούλουρο στο λαιμό που έτρωγε εκείνη την ώρα ενώ ένα συννεφάκι σχηματίστηκε από πάνω του με την φάτσα του Τάσου να του στραβοχαμογελα. Πραγματικά τρομακτική στιγμή. Δύσκολη βραδιά προμηνύεται για τον αφρικανό. Ο δε Ντιντιε με το που έμαθε τον αντίπαλο ανέσυρε από το μπαούλο το άλμπουμ με τους πιο τρομακτικούς και αιμοβόρους αμυντικούς. Το άλμπουμ που από πάνω στο εξώφυλλο λέει προσοχή δαγκώνει και έχει το απαγορευτικό Χ σε περίοπτη θέση. Το θυμόταν καλά αυτό το όνομα Αντζας. Είδε τη Φώτο με τον Βουλη να καβαλάει σαν άλλος βάρβαρος μογγολος τον Κυριάκο εκείνη την αποφράδα μέρα της Ριζουπολης και δε σας κρύβω ότι τον έπιασε σύγκρυο.

Επίσης σε κάθε Σινεμά Καλού (κακού και άσχημου) ο θρύλος έχει να αντιπαραθέσει έναν Λουα Λουα και σε κάθε Τζο κοουλ έναν Γκαλετι. Θυμίζω ότι στην Τσελσι παίζει και ο γέρο μακελελε που κόπηκε από τον θρύλο το καλοκαίρι. Αυτό τα λέει όλα νομίζω. Δε μπορώ να πιστέψω ότι ο «πολύς» Τέρι που τον έκανε γιογιό ο Παπαδόπουλος ο μυτογκας σ’ εκείνο το αγώνα ελπίδων Αγγλίας-Ελλάδος στην λεωφόρο (2001 αν θυμάμαι καλά με 3-1 το τελικό σκορ υπέρ μας) δεν θα κλασει μέντες απέναντι στο Νταρκογκολ. Τώρα στη μάχη των πάγκων δε νομίζω ότι χωρεί σύγκριση. Απέναντι σε έναν Σερ ο εβραίος το μόνο που έχει να κάνει είναι να τρέξει για αυτόγραφο στο τέλος του ματς.

Το δεξί μπακ βρίσκεται με το ένα πόδι στο τρελοκομείο με την επικείμενη μεταγραφαρα της παικτουρας Μπελουσι. Φαντάσου πόσο τον τρέμουν τώρα και οι «μπλε» του Λονδίνου όταν εκείνος δηλώνει ευθαρσώς ότι θα τους συμπεριφερθεί αναλόγως όταν βρεθεί απέναντι τους στο Σταμφορντ Μπριτζ.

Βρισκόμενος σε παράκρουση ο ειδήμων της μπάλας και το δεξί μας μπακ εύχεται

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σε όλους !!!!!!!

6 Σχόλια

Filed under Champions League, Θρύλος, Τσέλσι

This is football

 Πρόλογος

Ένα κρύο βράδι στη Βρέμη, ο Πατσατζόγλου πιάνει το σουτ, η μπάλα πάει στα δίχτυα, ο Ολυμπιακός είναι κοντά στο πρώτο του διπλό στο Τσάμπιονς Λιγκ.

 Κυρίως θέμα

Απο δευτερόλεπτο 53″ και μετά. 
1. Άντρες που ουρλιάζουν απο χαρά, απο ηδονή, δικαιωμένοι, αποβάλουν ένα άγχος τους, αποκαθιστούν μια αδικία, ζουν τη στιγμή, κλείνουν τα μάτια και κοιτούν τον ουρανό, δακρύζουν, γελάνε, αγκαλιάζονται, χοροπηδάνε, ειναι ευτυχισμένοι

2. Ένα μάτσο μαντράχαλοι, υπάλληλοι των 700 ευρώ αν όχι άνεργοι, επαγγελματίες οπαδοί, που κυνηγούν μια μπάλα και παρακολουθούν 22 εκατομμυριούχους να κλωτσάνε μια μπάλα, κλαίνε επειδή μπήκε ένα γκολ στη Γερμανία, πιθανότατα πίσω στο σπίτι κλαίει το μωρό τους και η γυναίκα τους τρέχει να του αλλάξει την πάνα με το ένα μάτι στραμένο σε κάποιο σήριαλ της τηλεόρασης.

3. Οι στερημένοι της Ευρώπης, συμπεριφέρονται λες και πήρανε Τσαμπιονς Λήγκ με γκολ στο 90, επειδή είναι κοντά στην εκτός έδρας νίκη. Η Ευρώπη φυσικά δε θα ασχοληθεί μαζί τους αν δε φτάσουν ως τον ημιτελικό τουλάχιστο. Είναι τόσο αρρωστημένη αυτή η χαρά, κρύβει τέτοιο κόμπλεξ και αγωνία να τρίψουν τη νίκη στα μούτρα των αντι-γαβρων, που σίγουρα τέτοιο πανηγύρι δε ρίξανε ούτε στα γκολ της Εθνικής στο Euro.  

4. Όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, σε γήπεδα και αλάνες, άντρες γελάνε και πανηγυρίζουν ένα γκολ, μικρά παιδιά που κατάφεραν και κάνανε μια δύσκολη τρίπλα και νιώθουν πως είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα της μέρας, το βλέπουν ξανά πριν κλείσουν τα μάτια τους να κοιμηθούν. Σε όλο τον πλανήτη, ο κόσμος χαίρεται για το ποδόσφαιρο.

Επίλογος

Διαλέγετε απο 1-4 και παίρνετε (ή συμπληρώνετε το δικό σας 5,6..κλπ)

..προπονητής

(αδυνατω να κανω embed – θα δοκιμασω ξανα το πρωι)

2 Σχόλια

Filed under Champions League, Γυναίκα, Θρύλος

Μόνο για σένα ρε Τάκαρε!

Ο Σερ Τάκης ήταν πάντα στην συνείδηση του μέσου ερυθρόλευκου οπαδού ένα καλό παιδί, βέρα Ολυμπιακός που δε κάνει όμως για την Ευρώπη. Ο μέσος ερυθρόλευκος οπαδός είναι περίεργη ράτσα. Περπατά στο πασαλιμανι ανοίγει τα ρουθούνια του για λίγες τζούρες από Πειραιώτικου αέρα και ονειρεύεται τον γαύρο με Μουρινιο και ροναλντινιο .Η ειδοποιός διαφορά με κάθε άλλο ονειροπαρμένο οπαδό κάποιας άλλης ομάδας είναι ότι ξεγελά τον εαυτό του για την πραγμάτωση της φαντασίωσης πιο εύκολα. Είναι ρομαντικά ματαιόδοξη ράτσα (ή αλλιώς το υπερβολικά φιλόδοξο δεν ακούγεται και τόσο υπερβολικό για εκείνον)

Σε αυτό τόσα χρόνια βοηθούσε και ο μεγάλος ΧΟΧΟΧ. Δεν ήθελε και μεγάλη προσπάθεια για να χαρίσει λίγο πλάνη και αρκετή δόση από μαγική σκόνη στον θολωμένο από ρομαντικά παραμύθια κόκκινο οπαδό. Αφουγκράζεσαι τις ανάγκες τους και του δωρίζεις αξέχαστες ήμερες υποδοχής κάποιου καινούργιου Μεσσία στο αεροδρόμιο. Κρατάς το καρότο μπροστά από το γάιδαρο και εκείνος ακολουθει. Συντηρείς το όνειρο κάποιου μεγάλου προπονητή με μπλοκάκια που θα λύνει τις εξισώσεις τις ευρωπαϊκής καταξίωσης και ποντάρεις πάνω σε μάγους που πουλάνε απλόχερα υποσχέσεις σε τιμή ευκαιρίας. Ύστερα πετάς και λογάκια του αέρα για τρόπαια και για όλα τα καλούδια του κόσμου για να δέσει το γλυκό όνειρο.

Ο πρώτος που τόλμησε να ακολουθησει μια διαφορετική ρότα ήταν ο Πρίγκιπας. Εκείνος πήγε με το σταυρό στο χέρι, μιλούσε πολύ και τα λόγια του από κάποιο σημείο και μετά ακούγονταν επικίνδυνα, έγινε θυσία για την χάρη του προέδρου και των μεγάλων σταρ, έφυγε για να πάρει την θέση του……. ο μπιγκον!!!!!!. Εκείνη η αλλαγή σκυτάλης που θα μείνει στην ιστορία ως ένα κακόγουστο αστείο έφερε το ένα λάθος μετά το άλλο. Αυτή η κολόνια που μύριζε άσχημα κράτησε πολύ. Όσοι τολμούσαν να μιλήσουν για ψυχώσεις και κοντόφθαλμες λογικές τους περναν με τις πέτρες. Όλα για τον υπέροχο λαό που κατέβαζε και ανέβαζε κυβερνήσεις με ένα του λόγο,. Όλα για το συμφέρον του πελάτη που σαν κακομαθημένο παιδί θέλει να πιπιλίζει το γλειφιτζούρι του σε όποια γεύση θελήσει.

Ο Τάκης ποτέ δεν επαψε να δηλώνει προπονητής του Ολυμπιακού. Ακόμα και όταν ήταν αλλού, μακριά από την αγαπημένη του ομάδα. Πιστεύω ότι ακόμα και όταν είχε τις τύχες κάποιας άλλης ομάδας τον εξίταρε περισσότερο να προπονεί έστω και στο Τσαμπιονς μάνατζερ τον δικό ολυμπιακό τις νύχτες στο σπίτι. Είμαι σίγουρος ότι πήγαινε στο Ρέντη κρυφά τις νύχτες και προσποιούταν ότι είναι ο μεγάλος μάνατζερ που το επόμενο πρωί θα αστειευτεί με τα δικά του ερυθρόλευκα παλικάρια στην προπόνηση. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιο σεντούκι τόσα χρόνια έχει σφραγισμένους χιλιάδες πίνακες με συστήματα και λύσεις για τον δικό του γαύρο. Ο Τάκης κυνήγησε από μικρός το μεγάλο του όνειρο. Σαν τις παρθένες βασίλισσες στο μεσαίωνα που μεγάλωναν και εκπαιδεύονταν με ένα και μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν κάποιον δικό τους βασιλιά. Ο Βασιλιάς για τον Τάκη είναι ο ολυμπιακός και αυτη τη φορα ηταν καταδικασμενος να τον υπηρετησει σωστα και να τον οδηγησει στη χρυση εποχη.

Έφαγε τις σφαλιάρες του , έκανε το αγροτικό του και όταν τον κάλεσαν ήρθε πετώντας με σχέδιο συγκεκριμένο και έτοιμο από καιρό. 11 παίχτες δεμένοι , τρεχαντήρια με ποιότητα που να παίζουν για την ομάδα, να έχουν όραμα και να διατηρούν τα αποδυτήρια ήρεμα. Κάτι σαν τα σχέδια τα «περίεργα»…. εκείνα τα παλιά του Πρίγκιπα. Η διαφορά του με τον Μπάγιεβιτς ήταν ότι προέρχονταν από τους κόλπους του ολυμπιακού , γνώριζε το περίεργο DNA του και ήξερε πώς να πουλήσει το δικό του όνειρο, πώς να πείσει του ιθύνοντες να δουν το σχέδιο του με διαφορετικό μάτι, σχέδιο απλό αλλά τόσο πολύπλοκο και ξένο για τον μέσο ονειροπαρμένο κόκκινο οπαδό. Τον βοήθησαν οι συγκυρίες να πάρει την ευκαιρία του και να συνεχίσει. «Με το Τάκη τον Σερ δε πάμε πουθενά στην Ευρώπη » έλεγαν ειρωνικά όλοι οι γνώστες και ειδήμονες, Δεν το πίστεψε κανένας , τώρα –όπως λέει και ο Πρόεδρος- θα τον πιστέψουν και τα ζώα.

Τρέφω απέραντη και ειλικρινή συμπάθεια για τον Τάκη και για όλους εκείνους που πιστεύουν στον εαυτό του και ξέρουν πώς να εκπληρώνουν με υπομονή και επιμονή τα όνειρα τους κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Για μένα χτες ένας ήταν ο πραγματικός νικητής, ένα πρόσωπο ανάμεσα σε πολλά έμοιαζε απόλυτα δικαιωμένο, εκείνο με το στραβό αλλά πιο ζεστό από ποτέ χαμόγελο, εκείνο του Τάκη Λεμονή, του Τάκη που θα δώσει ό,τι έχει και δεν έχει για να κάνει τον ολυμπιακό του την καλύτερη ομάδα της ιστορίας του.

Μόνο για σένα ρε Τάκη

…ειδημων!

13 Σχόλια

Filed under Champions League, Απόψεις, Θρύλος, Sir Τακης