Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2007

Γιατί πάντα μισούσα την άρση βαρών

1. Γιατί σαν άθλημα αποτελούσε για χρόνια τον κύριο εκφραστή της ελληνικής υποκρισίας. Γιατί οι ίδιοι που βαφτίζουν τον αλβανό ή πιο σικάτο βορειοηπειρώτη Πυρρο Δήμα μεγάλο ελληναρα, επειδή έφερε το χρυσό στη χώρα, είναι οι ίδιοι , που την ιδία ώρα, αποκαλούν τον Σαλί από την Χειμμαρα που δουλεύει οικοδομή, και κτίζει την στέγη τους, κωλοαλβανο . Προσοχή έχω πάγια θέση πέρα από κάθε εθνικό κομπλεξισμό ότι το εθνικοφυλετικο προσδιορισμό ο καθένας είναι απόλυτα ελεύθερος να τον δώσει, όπως γουστάρει, στον εαυτό του. Με λίγα λόγια αν ο Νίκος ο φίλος μου που ακούει μπριτ ποπ από τα γεννοφάσκια του και υποστηρίζει την εθνική Αγγλίας ακόμα και αν παίζει ενάντια της εθνικής Ελλάδας μου πει κοίτα ειδήμων γκαντ σειβ δε κουιν με προφορά ελληνοαμερικάνου από την Λάρισα εγώ θα του πω μαζί σου μάι μέιτ. Το ίδιο ισχύει και για τον Πυρρο για τον οποίο είμαι πεπεισμένος ότι το αλησμόνητο «για την Ελλάδα» που βροντοφώναξε κάτω από την μπάρα στους ολυμπιακούς της Βαρκελώνης με την φλέβα τεντωμένη από την υπερπροσπάθεια είναι απόλυτα γνήσιο και αληθινό. Να πω και την αλήθεια ο Πυρρος είναι πιο Ελληναρας, αν υπάρχει μέτρο σύγκρισης ελληνικότητας, από μένα που γεννήθηκα στην Αττική γιατί και την γαλανόλευκη την έχει παντιέρα του σε αντίθεση με μένα συν το γεγονός ότι ακούει και Αντώνη Ρεμο που ζήτημα αν ξέρω ένα τραγούδι του (οκ πείτε δυο να είμαστε μέσα). Ο καχι (ακα Ακάκιος) όμως? Θυμάμαι τον συμπαθέστατο γίγαντα από την Γεωργία να απαντά κάποτε, όταν ρωτήθηκε αν νιώθει περήφανος που έφερε χρυσά μετάλλια στην Ελλάδα, ότι είναι εξίσου περήφανος που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Γεωργίας και ότι μάλιστα προτίμα και το γεωργιανό φαγητό. Τότε όλοι οι εθνοφύλακες έτρεξαν να φέρουν γραπτή δήλωση από τον τρίτο ξάδελφο του Καχι στην κάτω τούμπα που βεβαίωνε ότι μικρός ο Ακάκιος πάντα δάκρυζε κάθε φορά που έβλεπε σε βίντεο την αγαπημένη του ταινία, «Παπαφλέσσα» με τον Δημήτρη Παπαμιχαηλ ενώ έγλυφε και τα δάχτυλα κάθε φορά που γευόταν τον μουσακά της γιαγιάς του. Δεν έχω, ούτε είχα, κανένα πρόβλημα με τις ελληνοποιησεις. Στο κόσμο της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας που ζούμε ας βαφτίσουμε το μήλο ροδάκινο, νο προμπλεμα για τον ειδήμονα. Εξάλλου ολόκληρη πρώην κουμμουνιστική Ρωσία πείρε το χρυσό με Αμερικανό προπονητή και πλει μεικερ, στο πρόσφατο ευρομπασκετ. Κανείς δεν τους έβαλε στον ώμο την ρώσικη σημαία . Επαγγελματίας αθλητής ο Καχι είναι, και ο κάθε καχι, που πείρε πολλά σαν αθλητής αγωνιζόμενος με τα ελληνικά χρώματα αλλά και έδωσε εξίσου πολλά στην Ελλάδα. Έχω πρόβλημα με την υποκρισία κάποιων που θέλουν να πιστεύουν στην δικια τους ουτοπία που πρεσβεύει ότι στις φλέβες του νικητή ρέει πάντα αίμα ελληνικό…έστω και εισαγόμενο.

2. Οι αθλητές της άρσης βαρών είναι άνθρωποι των γυμναστηρίων και εγώ δεν περνώ απ’ αυτά ούτε απέξω. Οκ με την μπάλα που έχεις παίξεις πιτσιρίκι σε κάποια αλάνα κάπως τον καταλαβαίνεις τον μπαλαδόρο. Με την άρση βαρών, σορυ , αλλά δεν καταλαβαίνω ούτε κατά προσέγγιση πως είναι να σηκώνεις την μπάρα όταν προσωπικά δεν έχω σηκώσει ούτε καν 5κιλο βαράκι στη ζωή μου.

3. Όλες αυτές οι φυσιογνωμίες των αρσιβαριστών μου θυμίζουν κάτι τύπους στην οικοδομή και στη λαϊκή της γειτονιάς με κολλημένο μπλουζάκι λιωμένο από την εργατιά, με βραχνή μπάσα φωνή και τσιγάρα μαλμπορο στην κωλοτσεπη. Σορρυ αλλά αυτά δε ταιριάζουν με τον ειδήμονα που μεγάλωσε με βιβλία του Χρήστου Ζαμπουνη και του Ζάχου Χατζηφωτιου (οκ ακραίο και καθόλου πιστευτό το επιχείρημα αλλά δεν έβρισκα άλλο)

4. Γιατί ποτέ δε καταλάβαινα αυτές τις τακτικές στρατηγικής από το προπονητικό τιμ στα παρασκήνια που έσβηνε και έγραφε κιλά σε ένα μαυροπίνακα για να ψαρέψει τον αντίπαλο. Μα τόση πολύ κατανάλωση φαιας ουσίας για ένα άθλημα που σηκώνεις κάτι μεταλλικούς δίσκους????

5. Γιατί ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος θεατής και αγνός λάτρης του αθλήματος ποτέ δεν θα βάλει το χέρι στη καρδιά του και θα ορκιστεί στη ζωή της μάνας του ότι ο τάδε πρωταθλητής της άρση βαρών δεν έχει περάσει ούτε μια φορά βόλτα από τα εργαστήρια του Χρήστου Τζεκου.

Όλα αυτά σαν μια έμμεση απάντηση στις διδαχές του Κυρίου Προπονητή πιο κάτω που υποστηρίζει ότι σήμερα έπρεπε να ασχολούμαστε με το χάλκινο κάποιου Κουρτιδη και όχι με τον μέγιστο Σαρανουνας……….. Παρολ’ αυτά αλησμόνητες μου έχουν μείνει οι μάχες του «Ηρακλή τσέπης» σουλειμανογλου με τον «δικό μας» Βαλέριο Λεωνίδη.

….ειδήμων

9 Σχόλια

Filed under Απόψεις, αρση βαρων..(?!!)

Χάλκινο μετάλιο στο ζετέ ο Γιασικεβίτσιους

Υπήρξε μια εποχή όπου σύσσωμο το έθνος παρακολουθούσε τις προσπάθειες των αθλητών της άρσης βαρών, χαιρόμασταν για τις επιτυχίες τους, πηγαίνανε οι δημοσιογράφοι στα χωριά τους και μαθαίναμε τη γνώμη της γιαγιάς του Κόκκα για την κατηγορία των 95+ και γενικά μας άρεσε η άρση βαρών.

Βέβαια γνωρίζαμε μόνο τους Έλληνες αθλητές άντε και εκείνο το μπασμένο Τούρκο, επειδή που και πού μας κέρδιζε. Για να πεις οτι χαίρεσαι για μια επιτυχία σε ένα άθλημα είχε πει ο Πανούτσος και συμφωνώ, πρέπει να γνωρίζεις ποιός ήταν ο προηγούμενος πρωταθλητής και να μπορείς να αναγνωρίσεις και μερικούς κορυφαίους ακόμα αθλητές του αγωνίσματος.

Φυσικά δε γνωρίζω τίποτα απο αυτά σχετικά με τη σημερινή άρση βαρών, αλλά θεωρώ μεγαλύτερη είδηση το χάλκινο μετάλλιο του 21χρονου Νίκου Κουρτίδη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ταϊλάνδης στα 105 κιλά του ζετέ, απο τη μεταγραφή του Γιασικεβίτσιους στον Παναθηναικό. Μία γενιά νέων αθλητών προσπαθεί μακριά απο τα φώτα της δημοσιότητας και στα επόμενα χρόνια ίσως δικαιωθεί, ίσως και όχι. Για την ώρα όμως αξίζανε λίγη προσοχή παραπάνω, απο την απλή ανακοίνωση της μεταγραφής μονο του Γιασικεβίτσιους, ο οποίος καλό θα ήταν να δικαιώσει πρώτα τον υπέρογκο μισθό του και μετά να τον αποθεώσουμε.

..προπονητής

4 Σχόλια

Filed under Γιασικεβίτσιους, αρση βαρων..(?!!)

Πανηγυρικό ξενέρωμα

Βλέπεις ένα όμορφο γκολ. Πετάγεσαι από την θέση σου και πανηγυρίζεις και εσύ με την καρδιά σου αφήνοντας ένα μακρόσυρτο «γκολατσααα» να υπερκεράσει τα άλλα ηχητικά κύματα . Αισθάνεσαι την ψευδαίσθηση μιας μικρής δόσης ηδονής να κυριεύει το σώμα σου γιατί είσαι γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος και λάτρης των θεαμάτων. Το φυσικό σου ή το τεχνητό μάτι (κάμερα) ακολουθει τον παίκτη στους πανηγυρισμούς του και εσύ τον συνοδεύεις με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα στην δικιά του προσωπική παράσταση. Ύστερα μια πικρή γεύση γαργαλά ενοχλητικά τον ουρανίσκο σου. Και όλα θυμίζουν μια χαλασμένη κρέμα σαντιγί πάνω σε ένα γευστικό προφιτερολ, την έλλειψη τσιγάρου μετά από ένα ωραίο κρεβάτι με μια κολασμένη γκόμενα, την πτώση του αθλητή στα γόνατα του μετά από ένα τέλειο πρόγραμμα στους κρίκους, ένα άδοξο φινάλε γιατί το προσωπικό σόου των πανηγυρισμών του σκόρερ, η υπόκλιση μετά από το πέρας μιας όμορφης παράστασης θυμίζει κάτι σαν:

1. επίκληση στο θεό, με υψωμένα τα χέρια στους ουρανούς σε στυλ Τζιοβάνι και πολλών άλλων βραζιλιανών ποδοσφαιριστών. Εδώ πραγματικά συγχέουμε θεό και ποδόσφαιρο. Μετά από μια βακχική έκρηξη των αισθήσεων πρέπει να θυμηθούμε τον θεούλη και να κάνουμε τον σταυρό μας. Μια βίαιη στροφή στα θεια. Επιτέλους ας αφήσουμε τα αλληλούια για την εκκλησία και να μην θυμίζουμε μοναχό την ώρα της προσωπικής του δέησης στον Χριστό. Δεν είναι το ταρτάν του γηπέδου χώρος για εξομολόγηση.

2. Κούνια μπέλα έσπασε η κουτέλα σε στυλ Μπεμπετο. Εντάξει δεκτή η αφιέρωση του μπεμπετο ,τότε στο μουντιάλ των ΗΠΑ, στο νεογέννητο παιδί του αλλά όχι και να γίνεται κατά κόρον. Μάλιστα η χειρότερη έκδοση του είναι όταν το κάνουν σε παράταξη ο μπαμπάκας και οι συμπαίκτες ταυτόχρονα . Χαλάει το ιματζ του μοιραίου εργένη που πουλά ο μπαλαδορος. Δε μπορείς εκεί που σκοράρει να τον φαντάζεσαι να ξεσκατιζει τον μπέμπη του και να ετοιμάζει την κρέμα φρούτων. Δεν ταιριάζουν τα νταντέματα στο ποδόσφαιρο.

3. Εξυπνακισμοί και trademarks. Απο την πιπίλα του Τόττι, τα ρομποτικά του Κράουτς, τη μπάλα μέσα απο τη φανέλα – αφιέρωση στην έγγυο σύζυγο/γκόμενα μέχρι τον ηλίθιο πανηγυρισμό του Κέννετ Αντερσον της Σουηδίας με τους δείκτες σε ορθή γωνία, αποτελούν το απόλυτο ξενέρωμα. Το γκολ παύει να είναι ενα οπαδικό ξέσπασμα, αλλά γίνεται μια εκκεντρική παράσταση που αφορά μονο έναν.

4. Επίδειξη ηλιθιότητας κάνοντας τρενάκι γονατιστοί ο ένας πίσω απο τον άλλον ή γυαλίζοντας το παπούτσι του ποδοσφαιριστή που σκόραρε. Πανηγυρισμοί που τους είχανε κανονίσει οι ποδοσφαιριστές σε κάποια κακιά και απάλευτη στιγμή τους και την εκτελέσανε ατυχώς μετά το γκολ. Ύστερα την βλέπανε στο ριπλέι και κλαίγανε.

Το δεξί μπακ αγαπάει τους ποδοσφαιριστές που πανηγυρίζουν με τη γροθιά σηκωμένη ψηλά. Εκστασιάζονται, προτείνουν το στομάχι αλα Σαραβάκος και Αναστόπουλος, κάνουν χειρονομίες στους αντίπαλους, πηδάνε στον ουρανό. Λατρεύουν αυτό το μπούγιο που ο ένας καβαλάει τον άλλον, αυτο το 80’s συνοθύλευμα ανδρών που αγκαλιάζονται σαν παιδιά.

Δικαιολογεί όμως και ανέχεται πανηγυρισμούς καμερουνέζων που χορεύουν, λατινοαμερικάνων που κάνουν χαζα βηματάκια σαν του Ρομέρο, αφού δέχεται πως προέρχονται απο διαφορετικό ποδοσφαιρικό πολιτισμό, όπου αυτά λατρεύονται απο το εκεί κοινό.

Η ταύτιση οπαδού – σκόρερ είναι σημαντική. Ας εξηγήσει κάποιος στο Λούα Λούα πως ο Ιωάννις Μελισσανίδις ποτέ δεν αγαπήθηκε απο το ελληνικό κοινό.

(team work απο ειδήμων και προπονητή)

13 Σχόλια

Filed under πανηγυρισμοι, Απόψεις, Λουα Λουα, Ρομερο

Βρε τι έπαθε ο Λουμπούτης

ή αλλιώς όταν το «ball» boy παίρνει το ρόλο του στην κυριολεξία.. 

(προπονητής της εξέδρας εν αναμονή της 2ης αγωνιστικής)

7 Σχόλια

Filed under Ball boy, Λουμπουτης

Φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι

Η παρουσία των ελληνικών ομάδων χτες στα ευρωπαϊκά γήπεδα ήταν αξιοπρόσεκτη από όποια πλευρά και να το δεις. Σίγουρα 5 στα 5 σε μια βραδιά δεν έχει γίνει και δύσκολα θα ξαναγίνει ποτέ. Από την άλλη σε αυτό το ρεκόρ δεν συνέβαλαν με τις νίκες τους ούτε ο Παναθηναϊκός που αντιμετώπισε ένα παραδοσιακό ευρωπαϊκό καφενέ ούτε η ΑΕΚ που έπαιζε με μια ομάδα στα μέτρα της εντος έδρας,. Αυτές οι νίκες ήταν μάλλον αναμενόμενες. Εκείνες όμως που μου έκαναν πραγματικά εντύπωση ήταν η συγκλονιστική νίκη της ΑΕΛ που έκανε τους άγγλους να θυμίζουν ομάδα της σειράς και η εκτός έδρας του πανιωνίου που δείχνει ότι είναι ομάδα με όλη τη σημασία της λέξεως.

larissa.jpg
Έλα μωρή βυσσινή θύελλα

Μαζέψαμε βαθμούς και για την καλυτέρευση της θέσης της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κατάταξη ακούω από παντού και είμαι γεμάτος ικανοποίηση για την μεγάλη αντεπίθεση. Ας σοβαρευτούμε λίγο. Επιτέλους ας σταματήσει αυτό το τραγελαφικό σύνθημα πανστρατιάς από όλες τις ελληνικές ποδοσφαιρικές δυνάμεις για να μαζέψουμε βαθμούς στο σακούλι για ένα καλύτερο αύριο. Πρώτον το θεωρώ τρόμουστερικό σύνθημα. Η 18η θέση όπου βρισκόταν η Ελλάδα μέχρι χτες ήταν πλασματική έτσι κι αλλιώς, όπως μπορεί κάνεις να πει ότι ήταν και η 6η θέση που είχαμε κάποια χρόνια πριν. Δηλαδή, σοβαρά, τι περιμένουμε να μας περάσει το Ισραήλ , η Μολδαβία και το Σαν Μαρίνο? Αργά ή γρήγορα θα ανεβαίναμε και να επισημάνω στους γνωστούς μουρμούρηδες, μηδενιστές και τρομολάγνους του συστήματος ότι η θέση του συλλογικού ελληνικού ποδοσφαίρου είναι κάπου στη 10αδα. Ας μην κοροϊδευόμαστε, αν αφαιρέσεις τα 5 κορυφαία πρωταθλήματα και δευτερευόντως την Πορτογαλία και την πλούσια Ρωσία, οι θέσεις από την 8η και πέρα είναι εφικτές και στο κάτω κάτω εκεί αξίζουμε να είμαστε εκτός και αν οι νορβηγικές , οι τσέχικες και άλλες ομάδες έγιναν τόσο σουπερ και απλησίαστες για τα ελληνικά δεδομένα και εγώ δε το πήρα ακόμα χαμπάρι. Δεύτερον ας καταλάβουν πια αυτοί που φωνάζουν για πανστρατιά ότι ένας γνήσιος οπαδός που σηκώνεται το πρωί να πάει για δουλεία και βλέπει το συνάδελφο οπαδό κάποιας αντίπαλης ελληνικής ομάδας που έχει υποστεί ευρωπαϊκή ήττα το προηγούμενο βράδυ κατσουφιασμένο δεν θα τον συμπονέσει ούτε θα λυπηθεί γιατί δεν πήραμε του περιβόητους βαθμούς για το περιβόητο καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου παρά θα σφίξει την γροθιά και θα του χαμογελάσει ειρωνικά στα μούτρα. Όλο αυτό το νταβαντουρι είναι και η γοητεία του ελληνικού καφενειακού οπαδισμού. Τα εκατέρωθεν πειράγματα, πικρόχολα πολλές φορές, είναι ο πνεύμονας της ελληνικής φίλαθλης κοινωνίας και είναι κάτι που τις περισσότερες φορές δεν είναι και τόσο δα κατακριτέο. Γι αυτό και το σύνθημα «οι φίλαθλοι του ολυμπιακού είναι μαζί σου» που αναρτήθηκε, κάποτε, στο γήπεδο της λεωφόρου στον ημιτελικό του Παναθηναϊκού με τον ερυθρό αστέρα χαρακτηρίστηκε το πιο γκέι της ιστορίας ή το μεγαλύτερο ψέμα του αιώνα. Φαντάζομαι σκηνή που ο οπαδός του Παναθηναϊκού θα συγχαρεί με γεμάτο βλέμμα και περήφανο χαμόγελο τον αντίπαλο του ολυμπιακό για την ευρωπαϊκή του νίκη και με πιάνει ανατριχίλα από την έκρηξη καθωσπρεπισμού , φερ πλει και αγγλοσαξονικής ευγένειας που προσπαθούν να νοθεύσουν κάποιοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο…μπρρρρ τρομάρα μας!!!!

(σχολίασε ο ειδήμων)

ακολουθεί τσόντα απο τον προπονητή της εξέδρας..

Χτές μόλις μιλώντας με τον ειδήμων, του έλεγα πως προφανώς το αποτέλεσμα ενός αγώνα με ξένη ομάδα δεν είναι κριτήριο σύγκρισης πρωταθλημάτων, αλλά μια ταυτόχρονη αναμέτρηση 6 ελληνικών ομάδων με αντίστοιχες εκπροσώπους ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, είναι μια καλή ευκαιρία να δεις το επίπεδο των ελληνικών ομάδων.

Όλα αυτά τα λέγαμε, αναμένοντας ειλικρινά μια αποτυχία, συντριβή σε όλα τα μέτωπα, οπου θα βγαίναμε εμείς να αντιπαραθέσουμε το γενικό κλίμα μηδενισμού και απαξίωσης του ποδοσφαίρου μας και θα λέγαμε δεν τρέχει τιποτα. Η δικαιολογία άλλωστε της έλλειψης αγωνιστικής δράσης υπήρχε βολική.

Το θέμα είναι οτι κερδίσανε οι 5 και ό θρύλος έφερε Χ.

Δηλαδή είχαμε

Πρωταθλητής Ελλάδας Ολυμπιακός – Μεσαία Ιταλική Ομάδα Λάτσιο Χ
Πρωταγωνίστρια του ελληνικού ποδοσφαίρου ΑΕΚ – Πρωταγωνίστρια Αυστριακού Σάλτσμπουργκ εύκολο 1
Μεσαία ελληνική Άρης – Μεσαία Ισπανική Σαραγόσα 1
Κατερχόμενη Γαλλική Σοσό– Ανερχόμενη Ελληνική Πανιώνιος τρελό 2
Μεσαία Ελληνική – Μικρομεσαία Αγγλική Μπλάκμπερν 1 παρολίγο συντριβή
Καφενείο ΠετρζαλκαΕυρωΠΑΟ   2 και μην το πεις ούτε του παπά

Κακά τα ψέματα αρκετές ομάδες απο τα μεγάλα πρωταθλήματα υποτιμούν το Ουέφα. Επίσης το να καταφέρεις μια διάκριση στο Ουέφα δε σημαίνει οτι ανέβηκες κλίμακα. Οι βαλκανικές ομάδες είχαν αρκετές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, με κύριο όπλο την έδρα, παρόλαυτα δεν ξεχώρισαν ιδιαίτερα σε βάθος χρόνου (ρουμάνικες πχ).

Όπως και να ‘χει όμως δε μπορούμε παρα να δούμε με χαρά τη χτεσινή ως μια σπουδαία μέρα για το ποδόσφαιρο μας. Κάτι καλό συμβαίνει, δε μπορείς να το αγνοήσεις. Δεν είμαστε πελάτες των μεγάλων πια, δε θα τρώμε σφαλιάρες μονίμως και είμαι βέβαιος πως τα καλά αποτελέσματα θα συνεχιστούν. Ο ένας παρασύρει τον άλλον και μαζί όλοι μπορούν.

Το ζήτημα που θέτει ο ειδήμων με τις βαθμολογίες είναι μια κλασική παρεξήγηση του έλληνα. Που τα βλέπει όλα με κέντρο τον εαυτό του και ξεχνάει τα βασικά. Η βαθμολογία δεν αφορά τις ελληνικές ομάδες, δεν έχει φτιαχτεί για να μας στήνουν εμπόδια οι ξένοι στην αναρίχηση μας στην κορυφή, ούτε για να μας υπενθυμίζει κατά περίσταση πόσο γαμάτοι ή γελοίοι είμαστε. Η βαθμολογία είναι ένας αξιοκρατικός τρόπος να κρατιέται μια ανταγωνιστικότητα στο τσάμπιονς λιγκ. Είσαι χαμηλά ή ψηλά? αυτό κατάφερες τα τελευταία χρονια. Αυτή είναι η εικόνα σου με βάση τα αποτελέσματα και σε αυτό δε χωράει ούτε υστερία ούτε ενθουσιασμός.

Πάντως, καλή είναι κατα τη γνώμη μου η υπενθύμιση της ανάγκης να μαζεύουμε βαθμούς, ώστε ακόμα κι όταν οι προκρίσεις έχουν χαθεί να υπάρχει ένα συνολικό κίνητρο.

18 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Κύπελλο Ουέφα, Λάρισα, Πανιώνιος

Μια αλεπού στην αγορά

μουρινιο

 Απο τη λύση της συνεργασίας μεταξύ Μουρίνιο και Τσέλσι, ζημιωμένη βγαίνει η αγγλική ομάδα. Μην τρελαθούμε βέβαια, τσέλσι υπήρξε και προ μουρίνιο και θα υπάρχει και μετά, ακόμα και όταν τα χοντρά λεφτά του Αμπράμοβιτς σταματήσουν να ρέουν. Το δρόμο προς την επιτυχία ίσως το βρει και με άλλο προπονητή, τη λάμψη όμως της πρωτοκλασάτης ομάδας την έχασε ανεπιστρεπτί.

Ο Μουρίνιο δεν είναι τυχαία πρώτο όνομα στην αγορά των προπονητών αυτή τη στιγμή. Δεν είναι οι τίτλοι, δεν είναι τόσο η μαεστρία του στην τακτική και η ικανότητα στην οργάνωση ομάδων. Είναι το εκκεντρικό του χαρακτήρα του, είναι η ισχυρή του παρουσία που ξυπνάει σε οπαδούς και αντιπάλους δυνατά πάθη. Θυμίζει ένα μπάγεβιτς σε μεγαλύτερη κλίμακα (και σε διαφορετικό περιβάλλον). Αν σύντομα καταλήξει στην Ισπανία και στη Μπαρτσελόνα, όπου φημολογείται πως ο Ράικαρντ μετράει μέρες, ακόμα και στο πρώτο αυτό εμπορικό όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, θα λέμε « η μπαρτσελόνα του Μουρίνιο«.

Λίγη σημασία έχει τελικά πού θα πάει. Ο Μουρίνιο δε θα κερδίζει για πάντα, ούτε θα είναι σε μεγάλες ομάδες μέχρι τα βαθιά γεράματα του.  Πολλοί στο αγγλικό ποδόσφαιρο θα πουν πως χάρηκαν που φεύγει. Σύντομα όμως θα διαπιστώσουν πως τους λείπει. Και είναι τυχερή η ομάδα που θα τον αποκτήσει ως προπονητή της. Όχι γιατί θα έχει βέβαιη επιτυχία, αλλά γιατί θα δώσει τη χαρά στους οπαδούς της να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές που χαρίζουν οι λίγες, μεγάλες προσωπικότητες του αθλητισμού.

 ..φαν του Μουρίνιο και του Γιώργου Κωστίκου ο προπονητής της εξέδρας

4 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Μπάγεβιτς, Μουρινιο

Γυναίκες στο γήπεδο…..ίσως το πιο τρομακτικό απ’ όλα !

Σε ένα ενδιαφέρον ποστ στο μπλογκ του κυρίου Λεξ Λουθορα περί αθλητικών θεαμάτων με αφορμή την πορεία της εθνικής μπάσκετ, στο ευρομπασκετ, ο κάτοχος αυτού του εξαίσιου ιστολογίου παρατήρησε λίγο ή πολύ το κατ’εμε αυτονόητο που συμπυκνώνεται σε μια μόνο φράση «Γυναίκες και αθλητικό θέαμα ( όχι δεν εννοώ ενεργή συμμετοχή σε αθλητική δραστηριότητα) είναι έννοιες κατά κανόνα όχι αλληλένδετες που σε πολλές περιπτώσεις να είναι ίσως και αντίρροπες». Ο ειδήμων δε θα εξετάσει το κατά πόσο η γυναίκα συγκινείτε, ασχολείται ή συμμετέχει σε ένα αθλητικό θέαμα αλλά θα υπογραμμίσει ότι ακόμα και αν γίνεται αυτό πρόκειται, συνήθως, για το πιο εκνευριστικό πράγμα στο κόσμο που όμοιο του δεν μπορεί να βρει κανείς ούτε στη πιο θλιβερή φάτσα του πιο τελειωμένου δημοσίου υπαλλήλου όταν σου παραγγέλλει κάθε λογής έγγραφο και χαρτομάνι. Για να μην φανώ υπερβολικός και ακραίος θα τονίσω ότι ο εκνευρισμός που με διακατέχει περιορίζεται ή παίρνει το πικ του όταν βλέπω θηλυκό στο γήπεδο. Καταρχάς υπάρχουν έξι ειδών γυναίκες στο γήπεδο:

1. Η γυναίκα οπαδός. Πρόκειται για τρομακτικό ον. Όμοιο του συναντά κανείς σε χαρακτήρες βγαλμένους από μύθους με αιμοσταγείς δολοφόνους και θηριώδη τέρατα. Φωνάζει με δαιμονικά ακατάληπτα στριγγλιτά μέσα στο αυτί σου σε κάθε φάση. Ντύνεται με απλό άσπρο φανελάκι και τζιν που πολλές φορές διαγράφει όμορφες θηλυκές γραμμές. Εκεί τελειώνει και το όποιο ενδιαφέρον. Στη πρώτη στριγγλιά καταλαβαίνεις ότι κάθε τι που μπορούσε να θυμίζει ποθητή γυναίκα έχει θυσιαστεί στον αγώνα για το καλό της ομάδας. Έχει πνιγεί σε τόνους από ιδρώτα που μουλιάζει στην μασχάλη , σε λύτρα από σάλιο που εκσφενδονίζεται στο χόρτο από καλοσχηματισμένες ροχάλες και σε βαριές κατάρες και βρισιές που ρίχνονται με ρυθμό πολυβόλου. Στη δεύτερη στριγγλια την μισείς. Στην τρίτη σηκώνεσαι και φεύγεις από την θέση σου γιατί είτε θα την σκοτώσεις είτε θα σκοτωθείς. Ύστερα θυμάσαι ότι ήρθες να απολαύσεις τον αγώνα και μετά σκέπτεσαι ότι η γυναίκα κανονικά είναι όμορφο φύλο και δε πρέπει να αλλάξεις γνώμη. Η φυγή είναι η καλύτερη λύση.

2. Η γυναίκα μουρμούρα. Πρόκειται για γκόμενα που δε σε αφήνει να πας μονό σου πουθενά. Ούτε στο περίπτερο για τσιγάρα. Εσύ από την άλλη είσαι φανατικός. Έχεις διαρκείας και θέλεις να πας να δεις την ομαδαρα. Τι θα κάνεις? Συνήθως θα την πάρεις στο γήπεδο μαζί με το μπρελόκ με τα κλειδιά. Θα τις πεις να κάτσει ήσυχα και να απολαυσει τον αγώνα. Εκείνη σε αρχίζει στο μπουρου-μπουρου από το πρώτο σφύριγμα και σαν να το κάνει επίτηδες θέλει και τσιλημπουρδήματα σε κρίσιμες φάσεις. Στην αρχή συμμετέχεις ελπίζοντας ότι το μαρτύριο θα σταματήσει . Μετά σφίγγεις τα δόντια και προσπαθείς να μείνεις ψύχραιμος στις επίμονες διαθέσεις της . Στο τέλος εύχεσαι κάποιο από τα λιγουρια δίπλα σου που κοζάρουν να την πάρει να φύγουν. Το παιχνίδι τελειώνει και υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά που την πήρες μαζί σου στο γήπεδο…..μέχρι την επόμενη.

3. Η γυναίκα νυμφομανής. Έρχονται μονές του ή με φίλους (συνήθως γκέι). Ντύνονται όπως θα ντύνονταν αν πήγαιναν στην παραλιακή Σάββατο βραδύ για να επιδείξουν την καινούργια γκαρνταρόμπα τους. Στο βλέμμα τους βλέπεις να ζωγραφίζεται διάχυτη η ηδονή όταν αφουγκράζονται τις φωνές των βαρβάρων, όταν ακούν τις ιαχές των σκληροπυρηνικών και όταν οσμίζονται γύρω τους την βαρβατιλα. Βέβαια δεν παρακολουθούν ποτέ τον αγώνα αλλά σίγουρα σκαναρουν την εξέδρα για να ανιχνεύσουν το θύμα τους. Αν και πιστεύω ότι βασικά αυτές δεν υπάρχουν αλλά αποτελούν πλάσματα της φαντασίας μου, όταν με πιάνει η νύστα στις εξέδρες σε κάτι τελειωμένα παιχνίδια του ελληνικού ποδοσφαίρου, πιστεύω ότι είναι εξίσου εκνευριστικές με τις προηγούμενες. Γιατί αποσπούν την προσοχή, γιατί είναι παραφωνία σε μια συνεύρεση αγνών και παρανοϊκών φιλάθλων, γιατί γαμω το κέρατο μου το γήπεδο είναι για άνδρες ,είναι για να πας να πιεις την μπύρα σου , να κάνεις την ανάλυση του προπονητή της εξέδρας, να δεις το άθλιο θέαμα σου, να ξύσεις τα αρχιδια σου , και να απολαυσεις κάθε στιγμή της ιεροτελεστίας του γηπέδου.

girl_soccer_fans_26.jpg
μονο με κατι τετοια δεν εχω προβλημα….μανουλα μου!!

4. Η γυναίκα άντρας. Ακούς σε όλη τη διάρκεια του αγώνα μια μπάσα φωνή να τα χώνει άσχημα σε αντίπαλους παίκτες, σε διαιτητή και στον προπονητή, φοβάσαι ακόμα και να γυρίσεις να αντικρύσεις την πηγή αυτού του οχετού μήπως και σου πει κανα «γύρνα μπροστά σου και μη μιλάς ρε τσουτσέκι» και τελικά όταν κάποια στιγμή γυρνάς, βλέπεις πως επρόκειτο για αντρογυναίκα. Δεν έχει άμεση σχεση με την 1.γυναίκα οπαδό , καθότι δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ομάδα, αλλά να πάει στο γήπεδο, να μπλεχτεί ανάμεσα σε άντρες και να χώσει ότι μπινελίκι έχει.

5. Η θειά μου η Διαμάντω. Πρόκειται για κυρία άνω των 60 ετών που φαινεται να έχει ξεφύγει απο κάποια άλλη ιστορία, απο κάποιο πρωτάθλημα στίβου ίσως, όμως είναι πραγματική οπαδός. Παρακολουθεί τους αγώνες με την ίδια εκφραστικότητα που βλέπει τον Έρωτα τα απογεύματα και μετά παίρνει τηλέφωνο στις αθλητικές ραδιοφωνικές εκπομπές. Αντιμετωπίζει τους παίχτες με μία μητρική αγάπη και συνήθης ατάκα της είναι πως έχει θρέψει τρεις γενιές ολυμπιακών.

6. Η γυναίκα διασημότητα. Δεν είναι ανάγκη να είναι και η Σακίρα, μπορεί να είναι γλάστρα του superdeal, τρίτο όνομα τραγουδίστρια μετά τον Πανο Κιάμο ή ηθοποιός απο τα Σκερτσάκια. Αρκεί να είναι αναγνωρίσιμη. Τονίζει το σημείο που την κάνει να ξεχωρίζει, φοράει σορτς της ομάδας για να δείξει τα μπούτια της, φανελάκι κοντό της ομάδας για να δείξει την κοιλίτσα τής ή καπελάκι με ταιριαστό επιτηδευμένο μακιγιάζ που θα αναδεικνύει το όμορφο πρόσωπο της. Δεν έχει ιδέα τί παρακολουθεί, πανηγυρίζει όταν το κάνουν και οι γύρω της και μετά το τέλος του αγώνα κάνει και δηλώσεις, νηπιακού συνήθως επιπέδου, κάτω όμως απο την τεράστια επιγραφή vodafone.

Να τονίσω για μια φορά ακόμη ότι αν και ακούγομαι λίγο φαλλοκράτης εγώ, ο ειδήμων σέβομαι και αγαπώ τις γυναίκες γιατί όπως λέει και ο συγχωρεμένος ο James brown «This is a man’s world
But it would be nothing, nothing, Not one little thing, Without a woman to care”

37 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Γυναίκα