Monthly Archives: Οκτώβριος 2008

Έρμαιο του Θρασύβουλα

Όταν ο πρόεδρος έχει παραιτηθεί πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, όταν οι φανατικοί προτιμούν να πηγαίνουν και να φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη για την (ψιλομέτρια) ομάδα του μπασκετ, όταν κερδίζεις 3-0 στο ημίχρονο το Θρασύβουλο και τελικά στο δεύτερο ημίχρονο ισοφαρίζεσαι και κοντεύεις να χάσεις, όταν ο προπονητής δεν τα καταφέρνει να φτάσει μέχρι τη συνέντευξη τύπου, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Όσο το ματς ήταν τελειωμένο για την ΑΕΚ, ο Δόνης σηκωνόταν έδειχνε με τα χέρια του, έδινε οδηγίες. Όταν το παιχνίδι στράβωσε ο Δόνης έχασε τα αυγά και τα πασχάλια. Ήταν να τον λυπάσαι. Προφανώς είναι σε δύσκολη θέση και δεν είναι εύκολο να το δεχτεί κανένας προπονητής με ψυχραιμία τέτοιο κάζο, αλλά «το τρενο» έμοιαζε να εκτροχιάζεται.

Αυτό βασικά δε γίνεται. Δε μπορείς να είσαι ΑΕΚ να κερδίζεις τον Θρασύβουλο Φυλής 3-0 και να ισοφαρίζεσαι χωρίς να έχεις μπει καν μέσα στο γήπεδο. Δε μπορείς να έχεις δεχτεί το 3-2 και να μην κάνεις οτιδήποτε για να μη χάσεις το ματς. Δε μπορείς επι 15 λεπτά να απειλείσαι να χάσεις κιολας.

Ανατροπή 3-3 απο 3-0 είχα δει αν θυμάμαι καλά σε ένα φιλικό Βραζιλίας – Γερμανίας κάπου στα ’90s. Αλλά μιλάμε για Βραζιλία και Γερμανία. ΌΧι για το χάος που χωρίζει ΑΕΚ διεκδικήτρια τίτλου και Θρασύβουλο άξιο διεκδικητή επιστροφής στη Β’ Εθνική.

Το 5 στα 5που έθεσε ως στόχο ο Δόνης δεν πάει πολύ καλά για την υλοποίηση του. Ιδου τα πέντε ματς που έπρεπε πάση θυσία να πάρει η ΑΕΚ

Λάρισα εντος
Θρασύβουλο εκτος
Αστέρα εντος
Ξάνθη εκτος
Πανσερραικό εντος

και μετά το 6ο μάτς με ΟΦΗ εκτός. Δηλαδή τι, τον ΟΦΗ τον αφήνεις? Κάθεσαι και χάνεις? Προς τι ο προσδιορισμός πέντε νικών, κι όχι 25?
Εξαρχής δεν είχε λογική ο στόχος του Δόνη που θύμισε Σόλιντ στο τσαμπιονς λίγκ, αλλά με τα δυο απανωτα Χ γίνεται πανωλεθρία.

Φυσικά στο θεωρητικό δεν τελείωσε τίποτα για την ΑΕΚ. Όλοι οι πρωτοπόροι δείχνουν έτοιμοι να χάσουν παντού. Να δεχτούν γκολ στις πιο ανύποπτες φάσεις. Και καμιά φορά τέτοιες δυνατές σφαλιάρες είναι αυτες που μπορούν να ξυπνήσουν μια ομάδα.

Αλλά ΕΛΕΟΣ, οι παίχτες, ο προπονητής κι ο πρόεδρος της ΑΕΚ οφείλουν να δείχνουν στον κόσμο της και μια σχετική σοβαρότητα.

(εικόνα απο το μπάσκετ, φυσικά)

Advertisements

10 Σχόλια

Filed under ΑΕΚ

Το ανέκδοτο με τα μήλα

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με τον Τοτό στο οποίο τους βάζει η δασκάλα να γράψουν μια έκθεση για το αγαπημένο τους φρούτο. Γράφει λοιπόν ο Τοτός μια φανταστική έκθεση για τα μήλα και πόσο όμορφα και νόστιμα είναι και πόσο λαχταριστά φαίνονται έτσι κόκκινα και καλογυαλισμένα. Φοβερή επιτυχία, ο Τοτός αποθεώνεται στην τάξη.
Την επόμενη φορά τους βάζει έκθεση για τη ζωή στην επαρχία. Ξεκινάει ο Τοτός οτι στο χωριό του είναι πολύ ωραία γιατί έχει πολλά μήλα τα οποία είναι πολυ νόστιμα κλπ κλπ. Με τα πολλά η δασκάλα εκνευρίζεται με την εμμονή του Τοτού στα μήλα ανεξαρτήτως θέματος και βάζει έκθεση για την αποταμίευση.
Και ο Τοτός γράφει «η αποταμίευση δεν έχει καμμία σχέση με τα μήλα, τα οποία είναι κόκκινα και….»

Ζιβέ νά ένα μήλο

Το ανέκδοτο αυτό μου θυμίζει κάθε φορά η φετινή κριτική των δημοσιογράφων στην άμυνα του Παναθηναϊκου. Έχουν αποφασίσει να γράψουν οτι χρειάζεται κεντρικός αμυντικός, οτι κάποιος φταίει τέλος πάντων, είτε είναι ο προπονητής, είτε ο Αντωνίου, είτε οι πρόεδροι, και κάθε φορά πρέπει να τα καταλογίζουν όλα στην κακή άμυνα. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα πάντα θα βρίσκεις να πεις οτι η άμυνα είχε προβλήματα. Δε βρέθηκε φυσικά ακόμα η ομάδα που δε θα δέχεται ποτέ γκολ. Ακόμα και στο προχτεσινό ματς με τη Βέρντερ που ελαχιστοποίησε την απειλή απο την πολύ καλή επιθετική λειτουργία των Γερμανών, ο Παναθηναϊκός σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη  «πλήρωσε την έλλειψη αξιόπιστων αμυντικών» και δέχτηκε ένα γκολ.

Συμφωνώ γενικώς. Στο τσάμπιονς λιγκ ιδίως δεν πας πουθενά αν δε διασφαλίσεις πως δε θα δέχεσαι εύκολα γκολ. Κι ο ΠΑΟ έχει δεχτεί εύκολα γκολ και στα τρια μάτς και μάλιστα χωρίς να έχει δεχτεί μεγάλη πίεση. Θα προτιμούσαμε όμως να τον έχουν βάλει μέσα στην περιοχή και να τον βαράνε αλύπητα αλλα να τη γλυτώνει εκ θαύματος και εξ αυτοθυσίας, για να λέμε μετά οτι έχει εξαιρετική άμυνα?

Στον Ολυμπιακό και στην ΑΕΚ πχ γιατί δεν υπάρχει ανάλογη κριτική? Κι ο Ολυμπιακός δέχτηκε εύκολα γκολ και πιέστηκε αρκετά στην Τουρκία απο τη Γαλατάσαραϊ. Η ΑΕΚ με τον κολοσσό Κυργιάκο και το μολοσσό Μαϊστόροβιτς πάει απο γκέλα σε γκέλα. Όχι όμως, το παραμύθι της κακής άμυνας ταιριάζει γάντι στον ΠΑΟ κι αν χρησιμοποιηθεί και αλλού θα εξασθενίσει και θα χάσει το ενδιαφέρον του.

Το πρόβλημα γενικώς όπως το αντιλαμβάνομαι είναι πως δεν υπάρχει σύγκριση. Υπάρχει μόνο κριτική, απ’ όλους και για όλα, απο τον Νοσφεράτου Γκώνια, τον Πέτρο Μίχο, τους προπονητές που δεν τα κατάφεραν ούτε στην τρίτη εθνική, απο παίχτες που ρίξανε τις μεγαλύτερες στραβοκλωτσιές. Απο δημοσιογράφους που τελείωσαν ένα εργαστήρι και έκαναν 2-3 φίλους στο χώρο, απο άλλους που δεν κλώτσησαν ποτέ μπάλα, απο απαιτητικούς ψυχωτικούς οπαδούς που τα απαιτούν όλα να γίνονται τέλεια, απο απογοητευμένους απο τη δουλειά τους υπαλληλίσκους που την είδαν τεράστιοι bloggers (κι εμείς μέσα).

Δεν υπάρχει σύγκριση και γιαυτό μπαίνουν όλα στον ίδιο μύλο κι αυτός τα αλέθει πάντοτε με τον ίδιο ανελέητο τρόπο. Όλοι απαιτούν το τέλειο. Μπορεί να είσαι καλός αμυντικός (βλεπε Βύντρα) και να κάνεις ένα κακό κοντρόλ και να πέσει το γήπεδο να σε πλακώσει. Να είσαι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα και να κρίνεσαι ανεπαρκής για το ελληνικό πρωτάθλημα. Να σε βρίζει αγανακτισμένο όλο το γήπεδο μέχρι να βάλεις 2 γκολάρες (βλέπε Μάντζιο).

Και τα μήλα φυσικά είναι μια καλή λύση για να γράψεις κριτική όταν σου έχουν τελειώσει τα επιχειρήματα. Ο Τεσέιρο έφυγε, ο πούστης Τζίγκερ πούλησε, ο Παύλος θεός κι οι κοτεραδες μπήκανε στη διοίκηση, ήρθε προπονητής μεγάλου βελινεκούς, πέσανε 25 εκατομμύρια και (ελλείψη σύγκρισης με το παρελθόν) παραδόξως δεν είναι όλα τέλεια. Δεν παίζεται η υπερμπάλα της 6αρας σε κάθε ματς. Για την ώρα φταίει η άμυνα. Κι όσο θα κάνει ένα λάθος σε 40 διεκδικήσεις ο Σαριέγκι, θα υπάρχει πάντα μία ωραία έκθεση για τα μήλα.

26 Σχόλια

Filed under Βύντρα, Βαζελος, Βλάκα Μίχο σήκω φύγε, Κυργιακος

I believe in (καζνα)fairies

Στο μαγικό και παραμυθένιο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου υπάρχουν φωτεινές νεράιδες που πετούν πάνω απο τα κακώς κείμενα και με το ραβδάκι τους τα μεταμορφώνουν σε αγνότητα και ομορφιά. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Ο Καζναφέρης, αυτή η τεράστια μορφή της ελληνικής διαιτησίας, ο εμπλεγμένος στα χειρότερα φαλτσοσφυρίγματα της μαύρης περιόδου του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπου δε μιλάγαμε για ποδόσφαιρο αλλά κυρίως για θείους, αιγάλεω, κασέτες, κωλοτούμπες, βουτιές χωρίς βατήρα και πρωταθλήματα της παράγκας, αυτός λοιπόν ο ήρωας με την τρύπια σφυρίχτρα άλλαξε και είναι πλέον παράγοντας.

Άλλαξε. Μια νεράιδα πέρασε απο πάνω του και τον γέμισε ήθος, χάρη, τον μεταμόρφωσε αλα extreme makeover, του χάρισε μια δυο τούφες μαλλιά κι ένα καλό σακάκι, κι απο λασπωμένο κοράκι έγινε καλοβαλμένος manager. Με τα πολλά, θεωρείται μάλλον golden boy κι ο καζνα, για να επικαιρολογήσουμε.

Δεν είναι ο ίδιος με πρώτα. Μην επιμένετε. Έχει δει τη μαγεία και την ομορφιά της ζωής. Τρέχει στους αγρούς με το ροζ φορεματάκι του και την γουρουνοτριχάρα του απο μεσα με ένα τριαντάφυλλο στα δόντια και υμνεί το μεγαλείο της φύσης. Δεν είναι ο ίδιος με όταν έδινε πέναλτι τη βουτιά του Αλεξανδρή στην Καβάλα πίσω στις αρχές της αυτοκρατορίας του Κόκκαλη.

Τώρα τα βλέπει αλλιώς. Σίγουρα, ωρίμασε και με τα χρόνια. Όμως φταίει και η καλή νεράιδα του παραμυθιού. Τον έκανε να δει καθαρά. Απόδειξη: άρχισε να σχολιάζει τις διαιτησίες κατά της νέας ομάδας του της Ξάνθης

«..δεν μας δόθηκαν σφυρίγματα. Λυπάμαι για τον διαιτητή γιατί πίστευα ότι θα είχε καλύτερη απόδοση. Ίσως πρέπει να ξεκουραστεί και να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις του. Δυστυχώς για εμάς χάσαμε δύο βαθμούς που μας τους στέρησαν με βάση την σημερινή μας εφάνιση»

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ενώ μπήκε και σε σχολιασμό επιμέρους φάσεων. Αυτός που μέχρι πρώτα έβγαινε απο τα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και αρνούταν κάθε δήλωση, τώρα αναλύει γιατί δεν ήταν επιθετικό φάουλ όταν ο Αγκάλι βγήκε τετ α τετ και γιατί ο βοηθός διαιτητής τους πήγαινε όλο κόντρα σφυρίγματα.

Αρχίζω και πιστεύω κι εγώ, ο προπονητής της εξέδρας. Υπάρχουν νεράιδες. Μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Μια μέρα εκεί που θα τα βλέπουμε όλα μαύρα και μίζερα θα ξημερώσει και για μας αισιοδοξία και διάθεση για αλλαγή.

6 Σχόλια

Filed under παράγοντες, διαιτησια, μορφές

Ο κωλοπαιδισμός του Ντάρκο

Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Κοβάσεβιτς φυσικά και επρόκειτο για τεράστια μεταγραφή, καθότι είχε ήδη κάνει καλή καριέρα στην Ισπανία, παρόλαυτα κανεις δε μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο να αποδειχθεί Ντάνι Γκαρσία Λάρα νο2.

Οι μνήμες ήταν νωπές. Τα ανέκδοτα ακόμα περισσότερα. Το λουκ του Ντάρκο βοηθούσε. Πιο πολύ τον προσλάμβανες για υπεύθυνο κωδωνοκρούστη στο καμπαναριό της ενορίας, παρά για βασικό επιθετικό.

Το περσινό του πρωτο μισό της χρονιάς όμως έκλεισε στόματα. Ή μάλλον έκλεισε κάποια στόματα και άνοιξε κάποια άλλα. Τέλος πάντων ο Ντάρκο σκόραρε τόσο απλά και τόσο συχνά που έλεγες πως είναι το μεγαλύτερο σεντερ φορ που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα. Φυσικά τον ευνοούσε και η σύγκριση με το απόλυτο κυπριακό θωρηκτό Κωνσταντίνου και την κόμπρα Φελιξ Μπόρχα.

Και μάλιστα είχαν όλοι να λένε για το πάθος και  τη θέληση ενος σκληροτράχηλου αγωνιστή που κρύβεται κάτω απο το ήθος ενός σεμνού νεανία με σοφιστικέ γυαλιά μυωπίας.

O 35χρονος Ντάρκο λοιπόν, με την καθολική αναγνώριση του ελληνικού φίλαθλου κοινού ανανέωσε το συμβόλαιο του με σκοπό να δίνει στην επίθεση του Ολυμπιακού την ποιότητα του, όποτε χρειάζεται. Δώθηκαν και 15 εκατομμύρια για να αποκτηθεί στη θέση του Βραζιλιάνος επιθετικός. Ο Κοβάσεβιτς θα ήταν η χρυσή εφεδρεία. Φαινομενικά όλα ήταν όμορφα, σωστά και συμφωνημένα.

Κι έρχεται η φάση στο ντέρμπι με την ΑΕΚ που ο Ντάρκο σκοράρει και γυρνάει προς τον πάγκο της ομάδας του και ρίχνει ότι μπινελίκι και χριστοπαναγία δεν είχε ρίξει σε όλη του τη ζωή. Το καλό παιδί γίνεται κωλοπαιδαράς. Για τα (μελαγχολικά) μάτια του Βαλβέρδε μόνο. Και μετά προσποιούμαστε οτι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τον προπονητή στον Ολυμπιακό;;;

Διαβάστε και γελάστε ενδεικτικά σημερινό άρθρο που βρήκα στο sport24

Ο Ολυμπιακός έχει βρει στο πρόσωπο του Βαλβέρδε έναν τεράστιο προπονητή! Μπορεί το παρατσούκλι του Βαλβέρδε να είναι «μυρμήγκι», όμως αυτό αφορά αποκλειστικά στον τρόπο και τη διάθεση με την οποία δουλεύει ο 44χρονος.
Γιατί σε θέματα προσωπικότητας και διαύγειας σε συνθήκες… τρέλας, ο Βαλβέρδε είναι τεράστιος!

Απόδειξη πρώτη, ο χειρισμός του στο θέμα του άσεμνου πανηγυρισμού του Κοβάσεβιτς
Το πικρό χαμόγελο του Βαλβέρδε τη στιγμή που… «τα άκουγε», ήταν η μόνη αντίδραση που εξωτερίκευσε ο Ισπανός.
Ο σεβασμός κερδίζεται δείχνοντας με συγκεκριμένες συμπεριφορές ότι παραμένεις το αφεντικό! Ένα βλέμμα, η αποφασιστικότητα που εκπέμπεις, ο τόνος της φωνής είναι αρκετά…

Και ο Βαλβέρδε είναι το απόλυτο αφεντικό! Το κατάλαβε ο Λέτο πριν από μερικές εβδομάδες, το ένιωσε στο πετσί του και ο Μπελούτσι όταν άρχισε να δυσανασχετεί για τις αλλαγές του προπονητή του.

Η διαχείριση έμψυχου δυναμικού στο ποδόσφαιρο αφορά χαρακτήρες και προσωπικότητες. Ο προπονητής οφείλει να είναι παιδαγωγός, ψυχολόγος, φίλος, εξομολογητής αν χρειαστεί, αλλά και ο σκληρός και άτεγκτος τιμωρός κάθε νοσηρής για την ομάδα συμπεριφοράς.

Θέμα ισορροπιών; Σαφώς! Και ο Βαλβέρδε μοιάζει μετρ του είδους…

Πιθανολογώ πως ο αρθρογράφος είναι ο Τάκης Τσουκαλάς ή εστω ξάδερφος του Σάββα Θεοδωρίδη. Να θυμίσω πως ο μετρ των ισορροπιών πήρε τον Κοβάσεβιτς μαζί του στη Δανία για το παιχνίδι με την εφηβική χορωδία Νόρτζελαντ και όταν φτάσανε εκεί τον άφησε εκτος 18άδας.

«Μέγας δάσκαλος ο Βαλβέρδε.»

«Χτίζει ομαδάρα 20ετίας ο Ισπανός.»

«Προσκυνούν στον Πειραια τον Βαλβέρδε.»

..μερικά απο τα πρωτοσέλιδα των τελευταίων ημερών. Αν κατα τις μέρες του μεγαλείου του ο προπονητής τρώει κατάμουτρα μπινελίκια απο ένα παιχτη που δεν έχει τίποτα να αποδείξει, τι να φανταστώ οτι θα γίνει μετά απο δυο -τρεις ήττες με κακή εμφάνιση?

πιθανότατα ότι έγινε πριν ένα μηνα. Οπου ο Αλέφας δήλωνε στο ΦΩΣ

«Έμπλεξε τα μπούτια ο Βαλβέρδε»

…προπονητής της εξέδρας

12 Σχόλια

Filed under πανηγυρισμοι, Βαλβερδε, Βλάκα Μίχο σήκω φύγε, Θρύλος, Κοβάσεβιτς

Η σωστή κι η λάθος πάσα

Για μισό λεπτό να σκεφτώ ποιοί ξεχώρισαν απο την ΑΕΚ στο ντέρμπι. Σκόκο λίγα πράγματα. Τζεμπούρ και Τζιμπούρ (ανάλογα με τις διαθέσεις του Βερνίκου) ψιλοχαμένοι. Μπασινάς κλασικός Μπασινάς στα άσχημα του όμως. Χουανφραν γελάει ο κόσμος.

Κυργιάκος. Δυνατός, έμπαινε μπροστά απο τον επιθετικό όποτε χρειαζόταν, δεν τον άφηνε να γυρίσει όποτε έπαιρνε μπαλα, δυνατό δίδυμο με το Μαιστοροβιτς. Πρώτος στις κεφαλιές,  η παρουσία του δεν πέρναγε απαρατήρητη στο γήπεδο. Θα μπορούσε να είχε σκοράρει κιόλας.

Πελετιέρι. Κατάλαβα γιατί τον λένε χταπόδι. Σε όλα τα ριπλέι της τηλεόρασης ήταν μέσα. Όπου παιζόταν η μπάλα. Έπεφτε να κοντράρει κάθε σουτ, διεκδικούσε κάθε χαμένο πλάγιο. Το παλικάρι έτρεξε πολύ και βοήθησε ακόμα περισσότερο.

Παρόλαυτα το «σουπερ αμυντικό δίδυμο» της ΑΕΚ έφαγε δυο γκολ στο ισχυρό της υποτίθεται σημείο. Στο κέντρο της άμυνας. Ιδίως το δεύτερο, αν αναλογιστείς οτι το πρώτο ήταν λάθος των χαφ που βρήκε τους αμυντικούς ανοργάνωτους. Ο Κυργιάκος θα μπορούσε να αποβληθεί κιόλας απο πολύ νωρις και να αφήσει την ομάδα του έρμαιο των διαθέσεων του θρύλου απο νωρίς.
Κι ο Πελετιέρι παρότι ήταν ο μόνος που ξεχώριζε, έκανε ένα χοντρό λάθος απο το οποίο προήλθε το πρώτο γκολ. Έπεσε με τα μούτρα πάνω σε τρεις παίχτες του Ολυμπιακού, κλείστηκε και έδωσε λάθος πάσα δινοντας στον αντίπαλο εύκολη αντεπίθεση.

Ένα το κρατούμενο

Πάμε στο ματς του Παναθηναϊκού. Ο Κλέιτον σε ρηχά νερά λένε τα ρεπορτάζ και οι απόψεις των φιλάθλων. Απορώ. Εγώ όσο παρατηρώ τον Κλέιτον αρχίζω και τον εκτιμάω και περισσότερο. Κάνει λάθη φυσικά και είναι και αρκετά επιπόλαιος σε πολλές φάσεις. Έχει όμως αντίληψη του παιχνιδιού (φάνηκε ιδίως χτες που έλειπε ο Ζιλμπέρτο) κι ανοίγει χώρους για τους συμπαίκτες του. Δεν τρέχει στην άμυνα και δε μαρκάρει, τρέχει όμως αρκετά όταν αναπτύσεται η ομάδα του και έχει το θράσσος να ζητάει μπάλα και να ψάχνει τη δύσκολη μπαλιά. Όταν πάλι χρειάζεται παίζει με τη μία όπως στη φάση του πρώτου γκολ.

Ο Μάτος απο την άλλη αποθεώθηκε. Και γιατί όχι. Σκίστηκε, έτρεξε, κουβάλησε, έκανε πολλά πράγματα μέσα στο ματς. Παρόλαυτα έκανε ένα λάθος σαν του Πελετιέρι, το οποίο δε στοίχισε, και το ανησυχητικό είναι οτι ίδιο λάθος έκανε και στο ματς με την Ανόρθωση.

Δύο τα κρατούμενα και προχωράμε στο συμπέρασμα

Παρατηρώ οτι όλο και περισσότεροι οπαδοί αποθεώνουν τον παίκτη που τρέχει πολύ και ψαχνει την ασφαλη πάσα, παρά τον ολίγον περιπατητή που θα ψάξει την κάθετη. Κι εγώ δηλαδή παρακολουθώντας τα ματς γούσταρα Μάτος και Πελετιέρι. Φυσικά ο καθένας κάνει τη δουλειά του και παίκτης με παίκτη μπορούν να συγκρίνονται παρά μόνο αν είναι παρόμοιες οι υποχρεώσεις τους μέσα στο γήπεδο. Και φυσικά στη διάρκεια ενος αγώνα μπορεί να είναι πιο χρήσιμος ο παίχτης που θα κόβει και θα τρέχει , παρά αυτός που θα ψάχνει τη δύσκολη μπαλιά.

Απλώς αυτός που κάνει την εύκολη πάσα θα κάνει 10 σωστές και μία λάθος που όμως θα στοιχίσει.

Κι αυτός που ψάχνει τη δύσκολη θα κάνει 8 λάθος και μια που αν βγει, θα φέρει κάτι όμορφο.

Το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι απλό ή μπορεί να σηκώνει τη μεγαλύτερη ανάλυση του κόσμου ή μπορει να είναι για διαννοούμενος ή για μηδενιστές λαχαναγορίτες. Ας μην μένουμε λοιπόν στους παίχτες που ξεχωρίζουν επειδή πηδήξανε ψηλά ή δεν κάνανε λάθη, αλλά ας δώσουμε και λίγη απο τη δόξα σε αυτούς που ρισκάρουν και δουλεύουν αθόρυβα.

9 Σχόλια

Filed under Απόψεις, ΑΕΚ, Βαζελος, Θρύλος

Οι κάμερες πάνω του (νο.2)

«Είχαμε λάθος τακτική στην άμυνα»

8 Σχόλια

Filed under Βαζελος, Γκουμας