Monthly Archives: Ιουλίου 2008

Κράχτες

Είναι μόδα των ημερών ιδιοκτήτες καλοκαιρινών κλαμπ να πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες κάποιας γνώστης γκόμενας που θα λειτούργει ως κράχτης για την προσέλκυση πελατών. Αρκετά χιλιάρικα ευρώ στα καλλίγραμμα πόδια κάποιας τιβι περσονας-τραγουδιαρας-μοντέλου με στήθη και οπίσθια που κοιτούν τον ουρανό, χάρμα οφθαλμών για το φιλοθεάμων κοινό που σφύζει από τεστοστερόνη. Επένδυση με μικρό ρίσκο και υψηλό ποσοστό ανταπόδοσης για τον επιχειρηματία. Ο κράχτης θα περιφέρεται είτε πίσω από τα ντεκς είτε πίσω από τη μπάρα σαν σημείο αναφοράς για τα λάγνα βλέμματα των ανδρών , θα φορά κάτι λιτό και απέριττο και θα δέχεται τα κεράσματα εκείνων που έτρεξαν να βρεθούν σε απόσταση αναπνοής από το αντικείμενο του κρυφού τους πόθου .

Ο κράχτης πρέπει να παίξει σωστά το ρόλο του. Δεν θα αρνηθεί να χαρίσει απλόχερα το χαμόγελο του ή ν’ ανταλλάξει κάποιες άσκοπες κουβέντες σε όσους καλοπληρώσουν. Στο έντονο φλερτ των ανοιχτοχέρηδων ίσως ανταποκριθεί , συνήθως φευγαλέα και ελεγχόμενα….. εκτός και αν το θύμα είναι διατεθειμένο να πληρώσει πραγματικά πολλά. Τα κίνητρα εκείνων που θα πάνε στο κλαμπ είναι ξεκάθαρα. Το θύμα του κράχτη είναι εκεί απλά για να βρεθεί στον ίδιο χώρο με την απόλυτη φαντασίωση του, που κάποια καυτή μέρα αγκάλιαζε στις σελίδες ενός ανδρικού περιοδικού μέσα στους τέσσερις τοίχους της τουαλέτας του, είναι εκεί για να τονώσει την αυτοπεποίθηση του (με το αζημίωτο) και τον ανδρικό του εγωισμό , για να περηφανεύεται αύριο μεθαύριο στους φίλους του ότι τσούγκρισε τα ποτήρια του με δυο διάσημα θελκτικά χείλη .

Στο χρηματιστήριο της νύχτας κάθε κράχτης έχει και τη δική του τιμή. Ο ανταγωνισμός είναι αυξημένος και ο κράχτης για ν’ ανεβάσει τις προσδοκίες του στην αγορά και κατ’επεκταση την τιμή του πρέπει να πουλήσει καλά τον εαυτό του. Τηλεοπτικές εμφανίσεις με καυτό ντύσιμο και ναζιαρικο ύφος, φωτογραφίσεις σε περιοδικά με τα εντελώς απαραίτητα (ή και χωρίς αυτά) που εξάρουν την ανδρική φαντασία , φωτογραφίσεις που συνοδεύονται με λεζάντες του τύπου «το κάνω όπως να ναι και όπου να ναι», όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά πρακτικές και τεχνάσματα που ακολουθει ο κράχτης για να ισχυροποιήσει τη θέση του και το όνομα του στην αγορά της νύχτας.

Σε κάθε περίπτωση ο κράχτης-γκόμενα πουλά όνειρα και φαντασιώσεις σε τιμή ευκαιρίας γι’ αυτό στο παιχνίδι των εντυπώσεων λειτουργεί εκ του ασφαλούς. Για παράδειγμα αν δηλώνει ότι στο κρεβάτι κάνει τα χειρότερα δεν κινδυνεύει άμεσα να εκτεθεί. Κανείς δε θα μάθει αν πίσω από το κορμί φωτιά γεματο καυτές υποσχέσεις κρύβεται μια ανοργασμικια ανέραστη κρύα και άνοστη ερωμένη. Ο κράχτης-μοντέλο δε θέλει τίποτα περισσότερο από φυσικά προσόντα και ένα καλό μάνατζερ για να ελιχτεί και να αναρριχηθεί στη σόου μπιζ.

Σε αντίθεση με τον κράχτη-γκόμενα ο μπαλαδορος-κράχτης που θα βρεθεί στο ροστερ μιας ελληνικής ομάδας πρέπει να επιβεβαιώσει τις αυξημένες προσδοκίες που συνοδεύουν το όνομα του. Σίγουρα με την παρουσία του θα φέρει κόσμο στο αεροδρόμιο, πελάτες στις μπουτίκ της ομάδας και θα γεμίσει τις κερκίδες αλλά δε φτάνει μόνο αυτό για να συντηρήσει το μύθο του. Ο καθρέφτης του παίχτη-κράχτη είναι το γήπεδο . Δηλώσεις του τύπου «θα γίνω ο ηγέτης της ομάδας, πάμε να τα σαρώσουμε όλα με μένα στο ρόστερ» δεν είναι λόγια του αέρα όπως οι φανταστικές επιδόσεις στο κρεβάτι μιας σεξοβόμβας αλλά πρέπει να αποδεικνύονται έμπρακτα κάθε αγωνιστική στο τερέν. Είναι αυξημένος λοιπόν ο κίνδυνος οι ελπίδες που συνοδεύουν τον παιχταρά που στο άκουσμα του ονόματός του και μόνο ο οπαδός ονειρεύτηκε τρόπαια και ευρωπαϊκές διακρίσεις να αποδεδειχθούν φρούδες.

Μακάρι το μεγάλο ποδοσφαιρικό όνομα που λειτουργεί επικοινωνιακά ως κράχτης να ήταν στο γήπεδο σαν ένα ζευγάρι μεγάλα βυζιά . Να αρκεί μόνο η φυσική του παρουσία στο χώρο για να εκπληρώσει τα όνειρα του οπαδού με απόλυτη επιτυχία.

Η επιστροφή του ειδήμονα

Advertisements

20 Σχόλια

Filed under Απόψεις

Κολλημένος με το Ζιλμπέρτο

ypodoxi

Πάντοτε απορούσα ποιοί είναι αυτοί οι μυστήριοι τύποι που υποδέχονται τους νεοαποκτηθέντες παίχτες στα αεροδρόμια. Τι διάολο? Αργόσχολοι είναι?

Φοιτητές?

Ρέμπελοι?

Άνεργοι?

Αδειούχοι που δεν πήγαν διακοπές λόγω της οικονομικής ύφεσης και της ανόδου στην τιμή του βαρελιού αργου πετρελαίου?

Δημότες Σπάτων, Βάρης, Κορωπίου και λοιπών προαστίων?

Ρίχνοντας μια ματιά στις εικόνες απο την υποδοχή στο Ζιλμπέρτο(υ) Σίλβα, πήρα την απάντηση μου. Πρόκειται για άτομα κολλημένα με τη μπάλα.

5 Σχόλια

Filed under παπατζες

Απογοήτευσε ο Αλόνσο, αλλά υπάρχει θέση γιαυτόν

Ο Μικελ Αλόνσο μπορεί να μην έδειξε φοβερά δείγματα γραφής στην πρώτη του εμφάνιση με τη φανέλα του Ολυμπιακού ομως σύμφωνα με πληροφορίες του δεξιού μπακ θα αποκτηθεί με απαίτηση του προέδρου, ο οποίος τον προορίζει για οδηγό του μονοθεσίου του Ολυμπιακού.

Αντε και καλες ποουλ ποζισιον

4 Σχόλια

Filed under παπατζες, Θρύλος

Χέρια ψηλά – ότι πιο gay για μια καμπάνια

Είναι πλεον σαφές και κατανοητό κι εσείς οι βάζελοι επιτέλους παραδεχτείτε το ρε παιδιά και μην κρύβεστε άλλο πια πίσω απο το δάχτυλο σας. Άλλωστε οι εποχές έχουν αλλάξει, τα ταμπού έχουν πέσει κι η κοινωνία μας γίνεται ολοένα και πιο ανοιχτόμυαλη και αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Πείτε το κι εσείς « Ο ΠΑΟ είναι λίγο gay ομάδα «. Μπράβο. Κάνατε ένα βήμα προόδου.

Η απόδειξη: Στην εποχή της πολυμετοχικότητας, των πολλών νέων απόψεων, της διαφορετικής νοοτροπίας, της έμφασης στην αποφυγή λαθών του παρελθόντος στον επικοινωνιακό τομέα, στην προσπάθεια στη δεύτερη 100ετία της ομάδας να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο στο γήπεδο, επιστρατεύτηκε το άσμα του Χατζηγιάννη «Χέρια Ψηλά» ως σήμα κατατεθέν της καμπάνιας για τα εισιτήρια διαρκείας…

Άρα μαζεύτηκαν όλα τα μεγάλα κεφάλια, χωρίς διχόνοιες και λόγους διχασμού και ομόφωνα αποφάσισαν πως αυτό είναι ότι καλύτερο μπορεί να προσελκύσει τον μέσο – φλώρο όπως αποδεικνύεται – παναθηναίκό στο γήπεδο.

Οκ, θα το δεχόμουν ίσως αν είχαν διαμορφωθεί οι στίχοι του ωστε να λένε «έλα να πάμε την πανάθα πιο πάνω«, θα έπαιρνε μια άλλη ανάγνωση στο όλο εγχείρημα. Όμως όχι. Αυτούσιο το άσμα του δημιουργού των μεγάλων διαφημίσεων έρχεται σαν παράκληση να πάει ο μέσος βαζελάκος στο γήπεδο να εξασφαλίσει πως στο ημίχρονο, στην 15λεπτη ανάπαυλα θα μπορεί να απολαύσει αισθαντικά άσματα όπως το γητευτή

«Κράτα με και μη σε νοιαζει
ο γάβρος μη σε τρομάζει
όποιος τολμά να αγαπάει αληθινά
θα είναι ήρωας πάντα βαθιά»

Την ίδια στιγμή που ο έλληνας έχει μπουχτίσει απο τον κύπριο βάρδο, δημιουργεί γκρουπς και αγριεμένες κινήσεις του δρόμου που διατυμπανίζουν «όχι άλλο Χατζηγιάννη», τον σιχτιρίζει για την πλύση εγκεφάλου στο πάρε-δώσε με τον ΟΤΕ, πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ πιο άστοχη επιλογή τραγουδιού. Θα προτιμούσα ειλικρινά ένα απο τα παρακάτω τα οποία θα με έψηναν να αγοράσω το πακέτο – Πανάθα της νεάς εποχής 2008-2009 με σήμα το Γιάννη το Γκούμα

Πρόταση νο1. ΟΝΕ – Σκέψου

Σκέψου τις μέρες που θα ‘ρθουν
μα οι αναμνήσεις την πόρτα θα χτυπούν,
τώρα ποιος Σέριτς να σεντράρει απ τη γραμμή,
και ποιος Γκονζάλες να τους δείρει στην προπόνησηηηη..

Πρόταση νο2. Πλούταρχος – Το καλύτερο παιδί

Κάθε βράδυ κουβεντιάζω και με παίρνει το πρωι
Γιάννη Γκούμα σου φωνάζω
πως ο Βύντρα σε θεωρεί, το καλύτερο παιδί

Πρόταση νο3. Αρετη Κετιμε με το σαντούρι της Live- νανούρισμα

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και τούτο
Να μου το πας στον Epalle
και πάλι φέρε μου το

Πρόταση νο4. Χαιτιδη – κάλτσα

Είσαστε όλοι, τζίγκερ παύλος και πατέρας, ούνα φάτσα ούνα ράτσα
πως να το κάνουμε
μα η καρδιά δεν είναι κάλτσα
να τή μαντάρετε..

Τέλος πρόταση νο5. Τάκο – Πάο (απλή αντικατάσταση του Β με το Π)

ΠΑΟ ΠΑΟ ΠΑΟ
φέτος είναι μια νέα σεζόν
κι όλοι στην ομάδα θα είναι παρών…
όλοι μαζί όλοι μαζί
όλη τη χρονιά θα προσπαθήσουμε πολύ
παίζουμε με δύναμη και με τακτική

Εντάξει, αποφάσισα. Ψηφίζω οριστικά τον Τάκο

18 Σχόλια

Filed under Βαζελος, οχι αλλο χατζηγιαννη

Ο πιστός Αβραάμ

Βλέποντας απο χθες αυτή τη φωτογραφία με τον Αβραάμ καθισμένο μπροστά απο τους χορηγούς του Ολυμπιακού να έχει αυτό το χαμόγελο ικανοποίησης για το χάπι εντ,  τον καμάρωνα και χαιρόμουν που όλα πηγαν καλά για το παλικάρι.  Τον τελευταίο μήνα βρέθηκε μπλεγμένος (όχι χωρίς να ειναι συνυπεύθυνος) σε μια υπόθεση που περιλάμβανε απειλές, λιντσάρισμα απο τους οπαδούς της ομάδας του και μια καριέρα που είχε πιθανά δυσάρεστα ενδεχόμενα να μείνει στην εξέδρα για κανα χρόνο ή να καταλήξει σε ομάδα που δεν ήταν της αρεσκείας του.

Προσωπικά, εμένα ως προπονητή της εξέδρας, αν μου λέγανε σε έχει καλέσει ο Σκόρδας να συζητήσετε για ανανέωση συμβολαίου, δε θα πήγαινα καν. Είμαστε σοβαροί? Αυτόν τον βλέπεις και τον φοβάται το μάτι σου, έτσι τραμπουκό-φατσα γέννημα θρέμμα του ελληνικού παραγοντισμού που είναι. Πόσο μάλλον που το παλικάρι ο Αβραάμ το πέρασε αυτό το μαρτύριο 3 φορές όπου και στις 3 τόλμησε να αρνηθεί να ανανεώσει.

Εντάξει. Εγώ το δέχομαι ως μανγκιά του Αβραάμ να πάει στον Ολυμπιακό, όπως και αρχικά το ήθελε. Γιατί να παίξει το παιχνίδι οποιουδήποτε άλλου, γιατί να μην πάει αφού η προσφορά ήταν πολύ υψηλότερη απο την προ ενος μηνος καθορισμένη αξία του, γιατί να πάει σε άλλη ομάδα αφού είχε ονειρευτεί το μέλλον του στον Πειραιά? Κυνήγησε το όνειρο του και τα κατάφερε και μπράβο του.

Βέβαια υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα που γεννιούνται απο την υπόθεση Αβραάμ.

α) Ήταν απαραίτητο να γίνουν όλα αυτά? Να δημιουργηθεί τέτοια αναστάτωση στον Άρη, να φύγει ο Μπάγεβιτς, να πουλήσει αρειανοφροσύνη ο Σκόρδας, να φάει φτυσιές ο Αβραάμ? Ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρέτησε αυτή η συνεχής δημοσίευση λεπτομερειών γύρω απο τις διαπραγματεύσεις και τις συζητήσεις?

β) Υπάρχει ένα θέμα πώς ένας παίχτης που έχει φορέσει 4 χρόνια τη φανέλα του Άρη κι έχει βρεθεί σε μια περίοδο σχετικά καλή για την ομάδα να έχει τέτοια εμμονή με τον Ολυμπιακό. Οκ, όλοι στην εφηβεία τους έχουν μια αγάπη κι ο Αβραάμ ήταν Ολυμπιακός. Αλλά όταν αγωνιστείς στον ΆΡΗ, ζήσεις την ομάδα απο μέσα, τον κόσμο στο δρόμο, είναι δυνατόν να παραμένεις Ολυμπιακός? Εμένα μου φαίνεται παράξενο. Δε λέω γιατί να φύγει απο τον ΑΡΗ, αυτό δεν είναι παράλογο. Με παραξενεύει κάπως αυτή η  επιμονή.

Εκτός βέβαια αν εξηγείται εκ του ονόματος. Κατα τας γραφάς Η ζωή του Αβραάμ ήταν ζωή πίστης προς το Θεό. Την πίστη αυτή δεν την πρόδωσε ακόμα και όταν πήρε την εντολή από το Θεό να θυσιάσει τον μονογενή του γιο τον Ισαάκ.

γ) Παρουσιάζεται η μεταγραφή ως επιτυχία Κόκκαλη. Για άλλη μια φορά το ίδιο παραμύθι, αυτή τη φορά με άλλο περιτύλιγμα. Ο προεδράρας έκανε κουμάντο και υπόταξε τον βάζελο της πολυμετοχικότητας. Λες και ο Πατέρας αν ήθελε δε θα έδινε 2,8 εκατομμύρια για να απαντήσει ο προεδράρας με 3,4 μετά να γίνει ρελανς με 4,5 και να φτάσει η τιμή στα άστρα. Είναι νομίζω κατανοητό πως υπάρχει μια λογική στην ποδοσφαιρική αγορά και στο πού κάθε ομάδα είναι αποφασισμένη να φτάσει ζυγίζοντας πόσο σημαντικό θεωρεί τον κάθε στόχο.

δ) Πριν κριθεί πού θα καταλήξει ο Αβραάμ, τα παπαγαλλάκια – ρεπόρτερς των ομάδων διέδιδαν πως όποιος και να χάσει τον παίχτη, δε βγαίνει και πολύ χαμένος γιατί τα λεφτά που δίνονται είναι υπερβολικά και μπορεί να βρεθεί καλύτερος παίχτης με λιγότερα. Προετοίμαζαν το έδαφος για τυχόν απώλεια του παίχτη. Ας δούμε λοιπόν τώρα στην πράξη τον καλύτερο παίχτη που θα φέρει ο ΠΑΟ με λιγότερα λεφτά. Εκτός αν δε μετράει να είναι ο παίχτης νέος, Ελληνας και απόφοιτος της «σχολής ελληνικής πραγματικότητας».

ε) Παλιά λέει, όταν ΠΑΟΚ και ΑΡΗΣ ήταν μεγάλοι κανείς παίχτης δε σκεφτόταν να φύγει και να κατέβει στην Αθήνα. Τώρα έχουν λέει καταντήσει τόσο μικρές τις ομάδες της Θεσσαλονίκης που όχι μόνο δεν είναι ικανοί να κρατήσουν τους παίχτες, αλλά δεν έχουν και την βούληση να κολλήσουν το δελτίο του άπιστου στον τοίχο για ένα χρόνο.

Λες και όλα παρέμειναν σταθερά στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό παγκοσμίως και μόνο αυτό άλλαξε. Λες και τότε ο ΠΑΟΚ κι ο ΑΡΗΣ σάρωναν τα πρωταθλήματα. Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση, αλλά μου φαίνεται οτι τα λένε όσοι θέλουν τις ομάδες του Βορρά κομπάρσους.

στ) προκύπτει το θέμα του μικρού καλαθιού για τα κεράσια. Μέχρι τώρα ακούσαμε για Αιμαρ, Κρέσπο, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Ντούσερ και τα λοιπά και τα λοιπά κι οι μεγάλες μεταγραφές των ομάδων μας είναι οι Κλέιτον Λάζαρος και Αβραάμ. I rest my case.

8 Σχόλια

Filed under Άρης