Category Archives: Ten Kate

Ελληνική πραγματικότητα

Έτσι ξαφνικά. Το παραμύθι ξεκινούσε καταπληκτικά. Συλλαλητήρια, φωνές ενωτικές, και ριζοσπαστικές αποφάσεις καταλήγουν στο πολυμετοχικό σχήμα. Παναθηναΐκάρες με γερά πορτοφόλια και τριφύλλια στη καρδιά, με την αγνή λαϊκή ερμηνεία της ανιδιοτελούς αγάπης για την ομάδα ,τουλάχιστον επικοινωνιακά, παίρνουν τις τύχες των πρασίνων μια ωραία πρωία. Ξοδεύονται λεφτά, πακτωλός χρημάτων μα το σημαντικότερο υπάρχει ένα σχέδιο , ένα όραμα μια κάποια οργάνωση. Η παρέλαση των ξένων τεχνικών είχε ως σημαιοφόρο τον Τεν Κατε. Έλα ιπτάμενε ολλανδέ να μεταφέρεις στους παίκτες, στο εντυπωσιακό πλήρες ρόστερ μας, τη νοοτροπία της Τσέλσι και της Μπαρτσα. Μια φορά και ένα καιρό όλα ακούγονταν αρμονικά και δεν θα μπορούσαν να καταλήξουν κάπου αλλού εκτός από ένα happy ending χολιγουντιανών φαντασμαγορικών διαστάσεων μα εδώ είναι Ελλάδα και τα θαυμαστά παραμύθια δεν είναι πιστευτά.

Μεγαλοκοκκορια σε ένα λαοφιλές κοτέτσι λαλούν συλλογικά και καθυστερούν το ξημέρωμα, αν ποτέ τους βρει το ξημέρωμα. Αντιφάσεις, δηλώσεις επί δηλώσεων, αποχωρήσεις, εκκωφαντικές σιωπές μαζί με γκρίνιες στο κοτέτσι. Όλα αυτά με την ομάδα για τα καλά μέσα στους τρεις στόχους της. Δίνονται σε μια σεζόν όσα χρήματα είχαν δοθεί στην ομάδα σε πέντε και στο πληρέστατο ράστερ από ποτέ συνεχίζουμε να βρίσκουμε αδυναμίες και εμφανής ελλείψεις. Ο Πατέρας, ο πρόεδρος κόκορας, εξηγεί το περίφημο πλάνο:

«Σχεδιασμό διετή, εμπιστοσύνη στο προπονητή, όλοι θα κριθούν στο τέλος»

Και αυτοαναιρείται

«Η υπομονή εξαντλήθηκε ιπτάμενε ολλανδέ. Τέλος»

Ο παναθηναϊκός βρέθηκε δέσμιος μιας μάλλον ξένης νοοτροπίας κόντρα στην ελληνική πραγματικότητα. Έστω και αργά απελευθερώθηκε από τους περίεργους πειραματισμούς με τρόπο αιφνιδιαστικό με τρόπο κοκαλικό. Παντιέρα της ελληνικής πραγματικότητας δεν ήταν ποτέ η πίστη στο όραμα, η προστασία του πλάνου , η υπομονή , ο μακρόχρονος προγραμματισμός. Θάφτηκαν και αυτά , όπως κάποτε το περίφημο πλάνο πενταετίας για ευρωπαϊκό τίτλο, στο βωμό του ερασιτεχνισμού, του αδέξιου αυθορμητισμού, της προχειροδουλειάς , της επικίνδυνης ανυπομονησίας, της γελοίας ψύχωσης. Εγώ χαίρομαι γιατί επιτέλους τα κοκόρια δε θα κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Ο επιχειρηματίας βγενοπουλος, ο καπετάνιος Πατέρας που στήριζαν με σθένος το παραμύθι ήταν οι πρώτοι που άνοιξαν την παροχή ρεύματος στην ηλεκτρική καρέκλα του Προπονητή. Ας μη κοροϊδευόμαστε. Η ελληνική νοοτροπία που με σθένος παλέψαμε να απαλλαγούμε από δαυτη βγήκε για άλλη μια φορά νικήτρια. Ο στόχος ήταν ψεύτικος, καιρός να επαναφέρουμε την τάξη. Η ανακωχή με την ελληνική πραγματικότητα είναι γεγονός, φέρνουμε ένα δίδυμο προπονητών για να μπορέσουν να προσαρμοστούν στις επιταγές της.

Ο Τεν Κατε είχε τα καλά και τα κακά του, όπως κάθε προπονητής. Σίγουρα σε μια ομάδα που αγνοεί την έννοια πρωταθλητισμός τα τελευταία χρόνια δεν θα μπορούσε να κάνει θαύματα. Λοιδορήθηκε όσο λίγοι , άλλες φορές δίκαια , άλλες άδικα. Πολλοί θα σπεύσουν να πουν ότι η αποχώρηση του ήταν σωστή και ας άργησε να γίνει. Άλλοι θα συμφωνήσουν με τον Πατέρα με την κίνηση της απόλυσης για λόγους προληπτικούς. Εγώ με το ίδιο σκεπτικό έχω κάθε δικαίωμα να πιστεύω ότι ο παναθηναϊκός θα μπορούσε με τον ολλανδό στο πάγκο να δήξει το κατάλληλο πρόσωπο τη κατάλληλη χρονική στιγμή, στο δεύτερο γύρο που κρίνονται όλα. Δε θα μάθω ποτέ αν θα δικαιωνόμουν.

Ο Ολλανδός με το φυσικό σολαριουμ και το εκφραστικό χαμόγελο μάλλον προσπάθησε να ενταχθεί στην ελληνική πραγματικότητα χωρίς να την κατανοήσει ποτέ. Το συμπέρασμα του ο δικός μου επίλογος.

«Έχω την αίσθηση πως περίμεναν θαύματα. Πέρυσι ήταν ικανοποιημένοι από το ποδόσφαιρο που παίζαμε, αλλά ήθελαν περισσότερους βαθμούς. Φέτος έχουμε περισσότερους βαθμούς και ξαφνικά ενδιαφέρονται για το θέαμα. Πάντα θα βρουν κάτι…».

Και το αλαλούμ στη ψωροκώσταινα συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον.

Ειδήμων της μπάλας.

10 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Βαζελος, Ten Kate