Category Archives: Vietnam

Red metal jacket (Μερος Β’)

Red Metal Jacket (Μερος Α’) : Η άφιξη

Η πτώση του Θρύλου

Σκάει ο τζίτζικας σε αυτή τη βουβή ζούγκλα. Αυτός ο ανώμαλος δρόμος ανάμεσα στα δέντρα φαίνεται μακρύς και το κομβόι με τα ερυθρόλευκα Σταγέρ ταράζουν επιβλητικά τη σιωπή. Η απειλή που φάνταζε παρούσα ανά πάσα στιγμή μέσα από τη πυκνή βλάστηση έφερνε την ερυθρόλευκη στρατιά σε απίστευτα επίπεδα επαγρύπνησης.

Στριμωγμένος ανάμεσα στον Ζεβλακοφ που σιγοτραγουδούσε Βερτη και τον Παντο που σήκωνε δικιλα βαράκια σε αναρίθμητες επαναλήψεις δύσκολα μπορούσε να βρει την ανάσα του μέσα σε αυτή την αποπνικτική ζέστη. Δεν ήθελε να συναντήσει το πληγωμένο του εαυτό εκείνη την ώρα και σίγουρα δε περνούσε καν από το μυαλό του Λοχία Κωνσταντίνου Μητρογλου να συστήσει την απόγνωση του στους συντρόφους του. Προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με ανούσια αστεία και ανορεκτικά χαμόγελα αλλά τα αμήχανα βλέμματα που συναντούσε γύρω του δεν έκρυβαν τόσο επιδέξια την αλήθεια όσο και αν προσπαθούσαν. Οι πληγές στο σώμα του μαρτυρούσαν κάτι το αποκρουστικό

Ήταν ακραία η συμπεριφορά του Διοικητή Ερνεστο στον μικρό και το ήξεραν όλοι, ….φαίνονταν στα μάτια τους και δε χωρά καμία αμφιβολία περί τούτου. Είναι γεγονός ότι τον είχε στη μπούκα όλη τη χρονιά αλλά η συμπεριφορά του Διοικητή στη χθεσινή άσκηση ξεπέρασε κάθε όριο. Δεν ήταν η έλλειψη συγκέντρωσης του μικρού στις ασκήσεις τακτικής ούτε οι παλιμπαιδισμοί με τον ισόβαθμο Γκαλιτσιο στο στίβο Μάχης που έφεραν τον Ταγματάρχη Βαλβερδε στα όρια του αλλά η αφόρητη πίεση που ένιωθε από τα ψηλά κλιμάκια της Μεραρχίας και το ξέσπασμα της στιγμής θα πουν κάποιοι ισορροπιστές και διπλωμάτες στη κρίση τους. Όποιοι όμως τάσσονται ανοιχτά με το αίσθημα δικαίου θα καταδίκαζαν χωρίς δεύτερη σκέψη τα ανομολόγητα καψώνια που επέβαλε στον Μικρό Γερμανόαναθρεμμένο Λοχία ο Διοικητής ως παραδειγματισμό, καψώνια που δε τολμώ να ξεστομίσω μέσα σε αυτές τις γραμμές. Αν και ο πόνος από τις σχισμές στο κορμί του που ανέβλυζαν αίμα ήταν αφόρητος εκείνο που δε μπορούσε να ξεγελάσει ο Κωνσταντίνος ήταν την πληγωμένη του αξιοπρέπεια.

Στο στρατόπεδο των Βιετκόνγκ επικρατούσε αναβρασμός. Ο ήχος από τα σταγερ που πλησίαζαν έφεραν μια φευγαλέα αναταραχή. Μέσα στα χαρακώματα ακούγονταν μονό οι λαχανιασμένες ανάσες των στρατιωτών και η κραυγή του λυσσασμένου μισθοφόρου με το πύρινο βλέμμα στο κενό. Ατάραχος, πρωτόγονος μέσα στη μακριά του κόμη και το χαρακωμένο σώμα του ο Λεγεωνάριος Σωτήρης Κυριάκος χτυπούσε με μανία το στήθος του περιμένοντας τη στιγμή που θα ξεχυθεί απέναντι στον εχθρό ζητώντας επιτακτικά την δικια του εξιλέωση από τους εφιάλτες του, να ξεδιψάσει επιτέλους από την εσωτερική εκείνη ανάγκη για εκδίκηση. Γι αυτό όταν δόθηκε το σύνθημα για μαζική επίθεση ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε πίσω από τα χαρακώματα και σάλταρε πάνω στα ερυθρόλευκα οχήματα, πετσοκόβοντας αδιακρίτως τους αιφνιδιασμένους από τη ξαφνική εισβολή κόκκινους εχθρούς του.

………………

5 Μέρες αργότερα

Αξύριστος και βρομερός με ξεχαρβαλωμένα τα παράσημα του κάθεται πίσω από τη μπάρα και πνίγει τους εφιάλτες του στο ποτό. Εκείνες οι εικόνες όμως δε μπορούν να τον αφήσουν ήσυχο. Τα αποκεφαλισμένα κορμιά των στρατιωτών του που στοιβάζονταν επάνω στο δικό του, η λίμνη από αίμα που τον βρήκε να κολυμπά μέσα της και ύστερα η απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγει από το βέβαιο θάνατο σέρνοντας ενστικτωδώς το πληγωμένο του σώμα σαν φίδι μέσα από βρούβες μολόχες και γαϊδουράγκαθα. Έμεινε για ώρα να βλέπει κρυμμένος πίσω απ’ τους θάμνους τις κινήσεις του εχθρού και το ανελέητο πλιάτσικο στους νεκρούς συντρόφους προσπαθώντας να μη γίνει αντιληπτός. Περίμενε το σκοτάδι για να φύγει μακριά.

Παρήγγειλε ένα ακόμα γύρο από το ίδιο ποτό σε αυτό το ξεχασμένο κατώι στο κέντρο της Σαϊγκόν. Αυτό που τον ανησυχούσε περισσότερο μέσα στη μέθη του είναι η επίμονη άρνηση του να παραδεχτεί ότι έσφαλε στο σχέδιο μάχης που έστησε. Ακόμα και τώρα αρνείται να παραδοθεί και συνεχίζει να φυγαδεύει τον εαυτό του από το μεγάλο του λάθος που οδήγησε στη πτώση του θρύλου και τη δική του καταδίκη. Ακόμα και τώρα χυμένος στη μπάρα , μέσα στην ανωνυμία και στη απόλυτη πτώση του δειλιάζει να φωνάξει μέσα του ότι ήταν ολέθριο να οδηγήσει τα σταγερ από εκείνο το δρόμο που μύριζε παγίδα. Ο δειλός, ο φυγόδικος ταγματάρχης μοιάζει ήδη νεκρός.

Σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρισε διπλά του μια απ ‘αυτές τις υπάρξεις του αγοραίου ερώτα που κυνηγούν φαντάρους μέσα στα μπαρ στο Ανοη και στη Σαϊγκόν.
Hi baby, do you have a girlfriend in Vietnam?……Me so horny, me so horny, love you longtime…..sucky sucky five dollar….ok? ρώτησε εκείνη λικνίζοντας αισθησιακά το λυγερό της εξωτικό κορμί
– Speak with my manager….κατάφερε να ψελλίσει μέσα από το γελοίο του λόξυγκα και με μεγάλη προσπάθεια σηκώθηκε από τη θέση του να φύγει.

Με αρκετή δυσκολία συγκέντρωσε όση δύναμη του είχε απομείνει και ανέβηκε τα σκαλιά που οδηγούσαν στη κάμαρη πάνω από το μπαρ όπου θα περνούσε τη νύχτα του. Άνοιξε τη πόρτα και την άφησε να κλείσει με δύναμη πίσω του σαν πέρασε το κατώφλι της. Δεν ήταν σίγουρος αν μέσα στη ζάλη του και στο μισοσκόταδο μπορούσε να διακρίνει καθαρά το πρόσωπο που τον σημάδευε με ένα εξάσφαιρο καθισμένο στο απέναντι κρεβάτι. Όταν όλα ξεδιάλυναν όμως μπροστά του έμεινε να το κοιτά λυτρωμένος μέσα από τα υγρά του μάτια εκλιπαρώντας χωρίς να ψελλίσει ούτε μια λέξη ένα σωτήριο θάνατο. Ο Λοχίας Κωνσταντίνος Μητρογλου δε χρειάστηκε κανένα παρακαλετό για να πατήσει ατάραχος τη σκανδάλη και να αποδώσει τη δικια του δικαιοσύνη σκοτώνοντας τον διοικητή του λίγα μόλις δεύτερα πριν στρέψει αμέσως το πιστολι στο δικό του κρόταφο.

…………

1 Εβδομάδα μετά

Έξω από το στρατηγείο στο Ρέντη επικρατεί πανικός με τη παρουσία του τύπου. Μόλις έχει λήξη η συνεδρίαση του συμβουλίου ασφαλείας για να συζητηθούν τα αίτια της αποτυχημένης αποστολής του ερυθρόλευκου τάγματος στο Βιετνάμ. Οι Ανώτατοι αξιωματικοί προσπαθούν να αποφύγουν τους επιμόνους δημοσιογράφους που τους περικυκλώνουν με τα μικρόφωνα

– Μια δήλωση από το Στρατηγό ….ακούστηκε μια φωνή μέσα από το πλήθος

Ο Στρατηγός Σωκράτης Κοκκαλης παρουσιάστηκε αγέρωχος σαν από συνηθεια μπροστά από το μικρόφωνο

– Δεν είναι ώρα να αναζητήσουμε υπαίτιους για τη καταστροφή. Είναι ώρα μνήμης για αυτούς που έφυγαν. Για τον Αντζα που δυστυχώς δε βγήκε ζωντανός από τη τελευταία του παράσταση , για τον άτυχο Πατσα , για το μεγάλο Τζολε. Οι Υπεύθυνοι για τη πτώση του Θρύλου θα πληρώσουν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή……….- Είναι αλήθεια ότι το τάγμα θα το αναλάβει ο Ελδικαριος Τιμουρ Κετσπαγια? Πετάχτηκε ο δημοσιογράφος ……- χοχοχο , Ουδέν σχόλιο……Απέφυγε χαριτολογώντας την ερώτηση πριν απομακρυνθεί με τη βοήθεια της συνοδείας του από το πλήθος που ζητούσε απεγνωσμένα απαντήσεις.

Ο Αντιστράτηγος Αλεφαντος Νικόλαος αντιθέτως δε κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλο του όταν πηρέ το λόγο μέσα στην αναμπουμπούλα.

– Δυο είναι οι μεγάλοι πολέμαρχοι, κύριοι, ο Τσόρτσιλ και ο κοκκαλης, τα πάντα όλα….. δήλωσε στηρίζοντας τον Στρατηγό
– Ένα έχω να πω……συνέχισε κοιτάζοντας ευθέως την κάμερα ….. «που πας ρε Βαλβερδε με τις ναπάλμ και το πυρ και κίνηση, αυτή η επίθεση έχει πεθάνει, το να τ’άλλο να ουμε»

ΤΕΛΟΣ

Ειδήμων

13 Σχόλια

Filed under Βία στα γήπεδα οεο, Θρύλος, επεισοδια, Vietnam

Red Metal Jacket (Μερος Α’)

Red Metal Jacket (Μερος Α’) : Η άφιξη

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
Πυρπόλησαν το ρύζι
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραγες να ζήσεις
Δε σου φτανε ο αέρας για να ζήσεις.
Τώρα κρυμμένος στο ποτάμι ανασαίνεις
Φο Μι Τσινχ ανασαίνεις
Ανασαίνεις με καλάμι με καλάμι…

Μάιος 2009: Άφιξη της αποστολής

Το σώμα κολλημένο στην άτρακτο. Τα χέρια μπουνιές. Ζόρι πολύ ζόρι και οι φλέβες πεταμένες στο πρόσωπο του Κυρ Σάββα. Οι μνήμες σαν να μυρίζουν ακόμα αίμα και μπαρούτι από τότε. Τα γυαλιά θαμπά να λούζονται από ιδρώτα και εκείνος να ξεροφυσαει βαριά σαν άλογο.

– Τι έχετε Κυρ Σάββα? Ρώτησε με κάποιο ενδιαφέρον ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ΥΕΑ Α’ του ερυθρόλευκου τάγματος.

-Τίποτα αγόρι μου. Ο Σάββας με σβησμένη φωνή καθησύχασε το νεαρό και προσπάθησε να διώξει μακριά τις βλοσυρές εικόνες με τα ψηφιδωτά από πτώματα, το κουβάλημα του τραυματία συντρόφου στον ώμο , τους νεκρούς κιτρινιάρηδες μακάβριο αριθμό σε μια μακρά στατιστική θανάτου. Νάτος τώρα να γυρίζει πάλι πίσω στους εφιάλτες του , στη χώρα του ρυζιού με την δοξασμένη του παραλλαγή φορεμένη όπως τότε.

-Σβηστο επιτέλους ρε γαμω την πουτανα μου. Φώναξε ο Σάββας στον Φερναντο Μπελουτσι λοχία του τάγματος εθελοντών από την Αργεντινή
-Μας έχεις βρομίσει με το κωλοτσιγαρο σου ……

Ο Φερναντο σάλιωσε τις άκρες και έστριψε ένα από τα καλύτερα τσιγαριλίκια. Το κάπνιζε στα μουλωχτά μαζί με τον συνάδελφο ντουντου πίσω από τις αποσκευές.

-Αυτός ο κινητήρας του σκατοC130 μου έχει φάει τα αυτιά. Έχουμε προσγειωθεί εδώ και ώρα. Πότε θα κατέβουμε από το αεροπλάνο ρε hijo de puta. ?
– Περιμένουμε παράγγελμα από τον Δικα. Απάντησε αγκομαχώντας μέσα από μια βαριά μερακλίδικη ρουφηξιά ο Ντουντου.

Κοντά στη καταπακτή, στο πίσω μέρος του αεροπλάνου, έτοιμοι να πηδήσουν πρώτοι έξω σαν δοθεί το παράγγελμα ο υπολοχαγός Γκαλετι και ο λοχαγός Τζολε του 1ου λόχου ανταλλάσουν απόψεις επιχειρησιακού περιεχομένου καθώς και κάποια κολακευτικά σχόλια για το πρωτοπαλίκαρο τους που ζύγωσε διπλά τους.

– Κοίτα τον ρε μαλακα …..είπε με κάποια δόση αναγνώρισης ο Λουτσιάνο στον Πρεντραγκ δείχνοντας τον Στρατιώτη πεζικού Τάσο Παντο που ακόνιζε με προσοχή πάνω στη γυαλοπετρα το δοξασμένο του μαχαίρι …..
-Κομάντο ….απάντησε ο τζολε με κάποια περηφάνια ….θα κόψει πολλά πόδια στη μάχη αύριο …..

Ύστερα ο φυσικός αρχηγός του τάγματος σαν να βυθίστηκε πάλι στις ανησυχίες του

– Τι έχεις ρε μαλακα …τον ρώτησε ο Λουτσι με κάποιο συμπονετικό τόνο στη φωνή, σαν να ξερε.
– Τι να χω ρε πουστη μου …στα λελε μου ενώ έχω πάρει από το στρατηγό την απόφαση αποστρατείας να με σέρνουν με το ετσιθελω στη ζούγκλα …μου έκοψαν και την άδεια απολύσεως τα καθ ……

Σταμάτησε απότομα και αποφάσισε να ξεκόψει από τον εαυτό του την όποια διάθεση για παράπονο και θυμό γιατί δεν ήταν της παρούσης. Ο Λουτσιάνο έγνεψε συγκαταβατικά σαν να συμφωνούσε

– Άντρες εγερθείτε ! Ακούστηκε δυνατά το παράγγελμα από τον Σάββα ενώ οι μηχανές του αεροπλάνου σταμάτησαν και η καταπακτή άνοιξε . Ο Αντζας φίλησε για τελευταία φορά τη φωτογραφία της γυναίκας του και θυμήθηκε να τιμήσει την υπόσχεση που της έδωσε…. «Είναι η τελευταία μου μάχη αγάπη μου» της ψιθύρισε στο αυτί ανάμεσα στα αναφιλητά που συνόδευαν τον αποχαιρετισμό τους πίσω στη πατρίδα.

Ο Φερναντο πρόλαβε να σβήσει το τσιγάρο του και να το χώσει στη τσέπη στο χιτώνιο, ο Τζολε ίσιωσε με χάρη το μπερέ και ο Γκαλετι έδωσε προσοχή στο τάγμα ,ο Τάσος τεντώθηκε με μιας ενώ από το βάθος ξεπρόβαλε η αυστηρή φιγούρα του Ταγματάρχη Ερνεστο Βαλβερδε.

– Άνδρες τροχάδην έξω από το αεροπλάνο ….φώναξε…..και οι άνδρες ξεχύθηκαν στο διάδρομο προσγείωσης με βήμα μετέωρο ανάμεσα στη δόξα και την καταστροφή.

…..Συνεχίζεται

Ειδήμων

7 Σχόλια

Filed under παπατζες, Βία στα γήπεδα οεο, Θρύλος, Ιστορίες, Vietnam