Category Archives: Sir Τακης

Φινάλε σε μια ελπιδοφόρα πορεία

Αν έκανα μια εκτίμηση πριν το ματς Τσέλσι – Ολυμπιακός θα έλεγα πως ο θρύλος θα έριχνε 3 μπαλάκια και θα γυρνούσε στη χώρα θριαμβευτής, όχι γιατί θα το πίστευα πραγματικά, αλλά επειδή είμαι πνεύμα αντιλογίας και αντιδραστικό στοιχείο.

Οι απουσίες Γκαλέτι και Λούα Λούα, πέρα απο το οτι δεν ήταν δυνατό να αντικατασταθούν επάξια, στοίχισαν πολύ στην ομάδα και στο ψυχολογικό κομμάτι. Με δεδομένο οτι γκολ θα έτρωγε σίγουρα στο Λονδίνο, λείπανε 2 βασικά στοιχεία απο αυτά που ενέπνεαν την ομάδα στις προηγούμενες εκτός έδρας ανατροπές, που δίνανε πίστη και στους υπόλοιπους παίχτες και τους ανεβάζανε συνολικά σε απόδοση.

Ως προπονητής της εξέδρας κατανοώ το Λεμονή και πιστεύω σωστά έβαλε όποιους έβαλε στη βασική εντεκάδα, τους τρείς αμυντικούς χαφ που θα τρέχανε πολύ. Πόνταρε στην κακιά Τσέλσι, πόνταρε στις πιθανότητες να μπλοκάρει τον αντίπαλο, να κερδίσει χρόνο με το μηδέν στην άμυνα και αναλόγως πως θα πήγαινε το ματς να πράξει. Απλώς όπως στράβωσε (αναμενόμενα ίσως) απο νωρίς το ματς, ο Ολυμπιακός με γεροΤζόλε και Τοροσίδη να είναι οι μόνοι παίχτες μπροστά απ τη σέντρα μαζί με τον εγκλωβισμένο Ντάρκο, θύμιζε τον Ολυμπιακό των προηγούμενων χρόνων.

Και καθώς απ το 25λεπτο άρχισε ο επικήδειος του Παύλου με το Μίχο, για το πόσο άνιση η μάχη ήταν εξαρχής, για το πόσα δισεκατομμύρια κάθονται στον πάγκο της Τσέλσι, άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο τελικά επιβεβαιώθηκε φέτος ο μύθος της υπέρβασης του Θρύλου.
Δηλαδή, οκ, δεδομένο είναι πως σε σύγκριση με παλιότερα, ο Ολυμπιακός απέκτησε ευρωπαϊκή υπόσταση, έκανε καλά αποτελέσματα και καλύτερες ακόμα εμφανίσεις, ακούστηκε στην Ευρώπη (εντάξει, όχι τόσο οσο η Φενέρ), απλώς πρέπει να περάσει πολύς καιρός ακόμα για να μιλάμε για υπέρβαση χωρίς να υποτιμάμε την ίδια μας τη σκέψη.

Ο Μπελούσι βοήθησε, σίγουρα, και έδειξε κάποια απο τα πλούσια προσόντα του. Απλώς αμφιβάλω θα έπαιζε το ίδιο αν αγωνιζόταν απο την αρχή, όταν η Τσέλσι μπήκε αποφασισμένη να κρατήσει τη μπάλα και να πάρει το ματς.

Αντε να δούμε, θα έχουμε και του χρόνου Ολυμπιακό στο Τσάμπιονς Λίγκ?

Advertisements

14 Σχόλια

Filed under Belluschi, Champions League, Θρυλος, Sir Τακης

Μικρής εμβέλειας ομάδα ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη

Για τον Ολυμπιακό η ευρωπαϊκή χρονιά είναι ήδη επιτυχημένη. Πέρασε απο δύσκολο όμιλο, με μεγάλα αποτελέσματα και τώρα, στους 16, κοιτάει στα μάτια την Τσέλσι, την περιόρισε σε απραξία στο πρώτο ματς στο Καραϊσκάκη, πήρε το πονηρό 0-0 και πάει στο Λονδίνο να τα παίξει όλα για όλα για το όνειρο.

Το 0-0 φυσικά είναι μεγάλο αποτέλεσμα, αν αναλογιστείς οτι η Τσέλσι έριξε όλους τους παιχταράδες της μέσα στο γήπεδο και κυνήγησε τη νίκη, αφού φυσικά εξασφάλισε πρώτα το μηδέν στην άμυνα. Κι αν σκεφτείς πως σε αυτή την ομάδα Μπάλακ και Σεβτσένκο τρώνε πάγκο.

Παρόλαυτα έχω την εντύπωση πως ο φίλαθλος του Ολυμπιακού, ο λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου, αντιμετωπίζει μουδιασμένα την τακτική του Σερ Τάκη. Την επιτυχία ουδείς εμίσησε, το αποτέλεσμα ακόμα και με μέτρια απόδοση επίσης ουδείς. Όμως ο Ολυμπιακός χτες δικαίωσε το Σέρτζιο Κονσεισάο που σε πρόσφατες δηλώσεις του έλεγε πως
» O Ολυμπιακός στην Ευρώπη είναι μικρής εμβέλειας ομάδα»

Οι παίχτες της Τσέλσι διέσχιζαν σε διαστήματα του πρώτου κιόλας ημιχρόνου τα 2/3 του γηπέδου χωρίς να βρίσκουν αντίπαλο, έβλεπες 9 παίχτες του Ολυμπιακού μαζεμένους το πολύ 10 μέτρα έξω απ την περιοχή και στο τέλος, για να κρατήσουν το αποτέλεσμα οι 9 έγιναν και 10 και γύρναγε κι ο Κοβάσεβιτς να βοηθάει τον Πάντο. Ο Νικοπολίδης προσπαθώντας να σπάσει το ρυθμό, καθυστερόυσε κανα μισό λεπτό σε κάθε βολέ.

Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς βέβαια. Άλλος μπορεί να γίνει εμπαθής και να λέει πως ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη παίζει σαν την Καλαμαριά και τη Βέροια. Άλλος να ισχυριστεί πως ΜΟΝΟ έτσι ελληνική ομάδα ποτέ κατάφερε να πετύχει κάτι απέναντι σε ισχυρότερο αντίπαλο (Εθνική, Ευρω-Παο του παρελθόντος, κλπ κλπ).

Απλώς, επανέρχομαι, ο φίλαθλος του Ολυμπιακου είναι μαθημένος στο επιθετικό ποδόσφαιρο. Θέλει το αποτέλεσμα με την Τσέλσι αλλά το θέλει με μπαλάρα. (είναι ο ίδιος φίλαθλος που στο παρελθόν γελοιοποιούσε την τακτική τσούκου τσούκου, πως γίνεται να δέχεται κάτι παρόμοιο τώρα)

υγ. Η μη συμμετοχή Μπελούσι στον αγώνα, φάνηκε τελικά να είναι σωστή. Λένε πως δε μπορούσε να αντέξει το «ρυθμό» του αγώνα κι όταν μπήκε κιόλας δεν έδειξε και πολλά πράγματα.
Όμως σε κάτι αντεπιθέσεις του Ολυμπιακού, με εξαίρεση το Γκαλέτι κανείς δε σήκωνε το κεφάλι να δει μπροστά, παρά δίνανε στον διπλανό τους ώσπου έφτανε στα άκρα και έβγαινε μια ψιλό καταδικασμένη σέντρα. Ο Μπελούσι ίσως μπορούσε να τρέξει τη μπάλα, να τριπλάρει, να βγάλει την κάθετη μπαλιά που την κατέχει. Και αν έπαιζε κι απ την αρχή, αλλιώς θα έμπαινε στο κλίμα του αγώνα.

Στο Στάμφορντ Μπρίτζ τα πράγματα είναι δύσκολα και συνήθως οι ελληνικές ομάδες όταν μπαίνουν στο αεροπλάνο για Αγγλία έχουν ήδη μετρήσει 3. Ποιος το αποκλείει όμως το διπλό με το φετινό Ολυμπιακό;

24 Σχόλια

Filed under Belluschi, Champions League, Sir Τακης

Ο οπαδός δεν έχει πάντα δίκιο (Φερερ+bonus Παπ)

Ο Τζεπέτο, ο ταβερνιάρης, ο λογιστάκος, ο Μεϊμαράκης, ο σωσίας του Γιώργου Παπαδάκη, ο monopoly man μας κουνάει μαντήλι. Ή εμείς του το κουνήσαμε, τέλος πάντων. Πριν όμως έρθω στο βασικό θέμα της αποτυχίας ακόμα ενος μεγάλου «διδασκάλου» της προπονητικής σε ελληνική ομάδα λέω να γυρίσω λίγο πίσω, στο καλοκαίρι του 2006.

Ιούνιος του 2006 λοιπόν.
Η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 27-31 βαθμούς Κελσίου, οι άνεμοι πνέουν νεφελώδεις κι ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ετοιμάζεται για το μουντιάλ της Γερμανίας. Στην Ελλάδα δύο είναι τα γεγονότα που κόβουν την ανάσα των οπαδών

α) Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Δημήτρη Παπαδόπουλου απο τον Παναθηναϊκό.sportday_b.jpg

Αμόκ. Χαμός σε ραδιόφωνα και εφημερίδες. Φήμες περι ακατέβατου του μυτόγκα στις διαπραγματεύσεις, σενάρια για συμφωνία με τον Ολυμπιακό, ρεπορτάζ για το παρασκήνιο και αγωνία στις τάξεις των αιωνίων αντιπάλων. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατηγορούσαν τότε το Τζίγκερ για καβούρια, για διάλυση της ομάδας και άλλα τέτοια διαχρονικά. Δικαιολογημένα ίσως. Ο Κωνσταντίνου λίγο καιρό πριν πήρε το δρόμο για Πειραιά και το ενδεχόμενο να χαρίσει ο ΠΑΟ και τον παρτενέρ του στην επίθεση δεν το χώνευε εύκολα ο οπαδός.
Ο ίδιος οπαδός βέβαια σήμερα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που ο Τζίγκερ τον κράτησε στην ομάδα, ξεχνώντας φυσικά την αντίδραση του εκείνες της μέρες.
Όποιος τότε έκρινε με κριτήρια οπαδικά και το ανήγαγε σε ζήτημα τιμής (να τον κρατήσουμε να μην μας τον πάρουν) κι όχι με ποδοσφαιρικά, φαίνεται σήμερα πως έκρινε λάθος.

β) Η πρόσληψη του Φερέρ στην ΑΕΚora_b.jpg

Δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Ένας Ισπανός προπονητής με θητεία και επιτυχίες σε Μπαρτσελόνα και Μπέτις, δεν έρχεται και εύκολα στην Ελλαδίτσα. Και δεν είναι μόνο η καθαυτή πρόσληψη που πιστώθηκε ως επιτυχία του Ντέμη αλλά και το στενό πρέσινγκ που έκανε στο Φερέρ προκειμένου να τον πείσει. Προσωπική επιτυχία και τα σχετικά.
Φτάσαμε στη χθεσινη ημέρα, όπου ο Ντέμης αναγκάστηκε ή αποφάσισε να απολύσει το Φερέρ. Ο οπαδός σε αυτή την περίπτωση δεν έκανε λάθος το καλοκαίρι του 2006, αλλά ενδεχομένως να το έκανε τις τελευταίες μέρες που πίεσε για την απόλυση του Φερέρ.

Και φτάνω σε αυτό που θέλω να πω.
Τι ήταν?
Το ξέχασα ρε….

(μισό λεπτό να διαβάσω ξανά τα παραπάνω)

Όσιμ, Μαλεζάνι, Σόλιντ, Σάντος, Φερέρ, Μπένγκστον και τόσοι μα τόσοι ακόμα που ήρθαν στην Ελλάδα με τη φήμη του διδάσκαλου, του γνώστη της προπονητικής, του μάστορα επι των τακτικών θεμάτων, του κορυφαίου στη χώρα του, φύγανε χωρίς να καταφέρουν να χτίσουν την ομάδα που υποσχέθηκαν.
Τις περισσότερες φορές γιατί δεν κατάφεραν να το κάνουν σύντομα.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα ο προπονητής που ζητάει πίστωση χρόνου και υπόσχεται μακρόχρονα πλάνα επιτυχίας. Για μένα, τον προπονητή της εξέδρας, ο Ντέμης έριξε τη χαριστική βολή στο πρότζεκτ «δουλειά σε βάθος χρόνου». Ο Ντέμης ήταν ο τελευταίος που πίστεψα πως μπορεί να στηρίξει έναν προπονητή ασχέτως αποτελεσμάτων.

Φυσικά δε λέω οτι όποιος υπόσχεται 5ετη πλάνα σημαίνει πως έιναι και σε θέση να τα υλοποιήσει, και καμία ομάδα δεν είναι σε θέση να ρισκάρει να χάσει 5 χρόνια με έναν αλμπάνη απατεώνα στον πάγκο της.
Αν όχι όμως ο Φερέρ τότε ποιός? Κανένας.

Ας μην ξαναπιστέψουμε λοιπόν ποτέ ξανά σε προπονητές που λένε πως θα κάνουν έργο και πως αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το πιθανότερο είναι πως ζητάνε πίστωση χρόνου και άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα απαιτεί προπονητή που θα φέρει επιτυχίες ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Τι μας λες ρε προπονητή? Ήταν εκτος στόχων ο Φερέρ? Αν είναι έτσι, γιατί τότε απολύθηκαν και οι Σόλιντ, Σουμ που πήραν πρωταθλήματα?

Οκ, ισχύει κι αυτό. Καμιά φορά δε ξέρουμε τι θέλουμε. Ζητάμε μεν τις επιτυχίες, αλλά θέλουμε κι ένα στάνταρ απόδοσης, να βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα. Κι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να μας πιάσει κανείς στο τί εννοούμε επιτυχία.

Συμπέρασμα: η πίεση των οπαδών προς τις διοικήσεις δεν δείχνει πάντα τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος να αποφασίζει χωρίς να ακούει τους απο δω κι απο κει, να παίρνει το ρίσκο να χλευαστεί και να αποδοκιμαστεί. Και πάνω απ όλα. Να στηρίζει προπονητές που αποδεικνύουν την αξία τους ΤΩΡΑ.

9 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Απόψεις, ΑΕΚ, Αλκέτας Παναγούλιας, Μπάγεβιτς, Μουρινιο, Ντεμης, Σέρα Φερρέρ, Τζιγκερ, Sir Τακης

Μόνο για σένα ρε Τάκαρε!

Ο Σερ Τάκης ήταν πάντα στην συνείδηση του μέσου ερυθρόλευκου οπαδού ένα καλό παιδί, βέρα Ολυμπιακός που δε κάνει όμως για την Ευρώπη. Ο μέσος ερυθρόλευκος οπαδός είναι περίεργη ράτσα. Περπατά στο πασαλιμανι ανοίγει τα ρουθούνια του για λίγες τζούρες από Πειραιώτικου αέρα και ονειρεύεται τον γαύρο με Μουρινιο και ροναλντινιο .Η ειδοποιός διαφορά με κάθε άλλο ονειροπαρμένο οπαδό κάποιας άλλης ομάδας είναι ότι ξεγελά τον εαυτό του για την πραγμάτωση της φαντασίωσης πιο εύκολα. Είναι ρομαντικά ματαιόδοξη ράτσα (ή αλλιώς το υπερβολικά φιλόδοξο δεν ακούγεται και τόσο υπερβολικό για εκείνον)

Σε αυτό τόσα χρόνια βοηθούσε και ο μεγάλος ΧΟΧΟΧ. Δεν ήθελε και μεγάλη προσπάθεια για να χαρίσει λίγο πλάνη και αρκετή δόση από μαγική σκόνη στον θολωμένο από ρομαντικά παραμύθια κόκκινο οπαδό. Αφουγκράζεσαι τις ανάγκες τους και του δωρίζεις αξέχαστες ήμερες υποδοχής κάποιου καινούργιου Μεσσία στο αεροδρόμιο. Κρατάς το καρότο μπροστά από το γάιδαρο και εκείνος ακολουθει. Συντηρείς το όνειρο κάποιου μεγάλου προπονητή με μπλοκάκια που θα λύνει τις εξισώσεις τις ευρωπαϊκής καταξίωσης και ποντάρεις πάνω σε μάγους που πουλάνε απλόχερα υποσχέσεις σε τιμή ευκαιρίας. Ύστερα πετάς και λογάκια του αέρα για τρόπαια και για όλα τα καλούδια του κόσμου για να δέσει το γλυκό όνειρο.

Ο πρώτος που τόλμησε να ακολουθησει μια διαφορετική ρότα ήταν ο Πρίγκιπας. Εκείνος πήγε με το σταυρό στο χέρι, μιλούσε πολύ και τα λόγια του από κάποιο σημείο και μετά ακούγονταν επικίνδυνα, έγινε θυσία για την χάρη του προέδρου και των μεγάλων σταρ, έφυγε για να πάρει την θέση του……. ο μπιγκον!!!!!!. Εκείνη η αλλαγή σκυτάλης που θα μείνει στην ιστορία ως ένα κακόγουστο αστείο έφερε το ένα λάθος μετά το άλλο. Αυτή η κολόνια που μύριζε άσχημα κράτησε πολύ. Όσοι τολμούσαν να μιλήσουν για ψυχώσεις και κοντόφθαλμες λογικές τους περναν με τις πέτρες. Όλα για τον υπέροχο λαό που κατέβαζε και ανέβαζε κυβερνήσεις με ένα του λόγο,. Όλα για το συμφέρον του πελάτη που σαν κακομαθημένο παιδί θέλει να πιπιλίζει το γλειφιτζούρι του σε όποια γεύση θελήσει.

Ο Τάκης ποτέ δεν επαψε να δηλώνει προπονητής του Ολυμπιακού. Ακόμα και όταν ήταν αλλού, μακριά από την αγαπημένη του ομάδα. Πιστεύω ότι ακόμα και όταν είχε τις τύχες κάποιας άλλης ομάδας τον εξίταρε περισσότερο να προπονεί έστω και στο Τσαμπιονς μάνατζερ τον δικό ολυμπιακό τις νύχτες στο σπίτι. Είμαι σίγουρος ότι πήγαινε στο Ρέντη κρυφά τις νύχτες και προσποιούταν ότι είναι ο μεγάλος μάνατζερ που το επόμενο πρωί θα αστειευτεί με τα δικά του ερυθρόλευκα παλικάρια στην προπόνηση. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιο σεντούκι τόσα χρόνια έχει σφραγισμένους χιλιάδες πίνακες με συστήματα και λύσεις για τον δικό του γαύρο. Ο Τάκης κυνήγησε από μικρός το μεγάλο του όνειρο. Σαν τις παρθένες βασίλισσες στο μεσαίωνα που μεγάλωναν και εκπαιδεύονταν με ένα και μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν κάποιον δικό τους βασιλιά. Ο Βασιλιάς για τον Τάκη είναι ο ολυμπιακός και αυτη τη φορα ηταν καταδικασμενος να τον υπηρετησει σωστα και να τον οδηγησει στη χρυση εποχη.

Έφαγε τις σφαλιάρες του , έκανε το αγροτικό του και όταν τον κάλεσαν ήρθε πετώντας με σχέδιο συγκεκριμένο και έτοιμο από καιρό. 11 παίχτες δεμένοι , τρεχαντήρια με ποιότητα που να παίζουν για την ομάδα, να έχουν όραμα και να διατηρούν τα αποδυτήρια ήρεμα. Κάτι σαν τα σχέδια τα «περίεργα»…. εκείνα τα παλιά του Πρίγκιπα. Η διαφορά του με τον Μπάγιεβιτς ήταν ότι προέρχονταν από τους κόλπους του ολυμπιακού , γνώριζε το περίεργο DNA του και ήξερε πώς να πουλήσει το δικό του όνειρο, πώς να πείσει του ιθύνοντες να δουν το σχέδιο του με διαφορετικό μάτι, σχέδιο απλό αλλά τόσο πολύπλοκο και ξένο για τον μέσο ονειροπαρμένο κόκκινο οπαδό. Τον βοήθησαν οι συγκυρίες να πάρει την ευκαιρία του και να συνεχίσει. «Με το Τάκη τον Σερ δε πάμε πουθενά στην Ευρώπη » έλεγαν ειρωνικά όλοι οι γνώστες και ειδήμονες, Δεν το πίστεψε κανένας , τώρα –όπως λέει και ο Πρόεδρος- θα τον πιστέψουν και τα ζώα.

Τρέφω απέραντη και ειλικρινή συμπάθεια για τον Τάκη και για όλους εκείνους που πιστεύουν στον εαυτό του και ξέρουν πώς να εκπληρώνουν με υπομονή και επιμονή τα όνειρα τους κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Για μένα χτες ένας ήταν ο πραγματικός νικητής, ένα πρόσωπο ανάμεσα σε πολλά έμοιαζε απόλυτα δικαιωμένο, εκείνο με το στραβό αλλά πιο ζεστό από ποτέ χαμόγελο, εκείνο του Τάκη Λεμονή, του Τάκη που θα δώσει ό,τι έχει και δεν έχει για να κάνει τον ολυμπιακό του την καλύτερη ομάδα της ιστορίας του.

Μόνο για σένα ρε Τάκη

…ειδημων!

13 Σχόλια

Filed under Champions League, Απόψεις, Θρύλος, Sir Τακης

Κατάλοιπα του παρελθόντος

Στο ματς με τη Λάτσιο στο Καραϊσκάκη είπα μια από τα ίδια. Στη Βρέμη είπα συγκυρία της στιγμής , ένα καλό παιχνίδι που χρωστούσε στο εαυτό του εκτός έδρας ένα αποτέλεσμα που κάποτε θα ερχόταν , που τελικά ήρθε και έτσι όπως ήρθε θα έφευγε. Στα ματς με τη Ρεαλ είδα θέληση και πάθος. Στο χτεσινό πείστηκα μια και καλή. Ο γαύρος είναι πιο ώριμος από ποτέ να χειριστεί σωστά την ευρωπαϊκή του παρουσία.

Ο διαιτητής σφύριξε την λήξη έκλεισα την τηλεόραση και άρχισα με το μυαλό μου να παραλληλίζω την πορεία του θρύλου με ιστορικές διαδρομές που η έκρηξη νέων ιδεών έρχονταν να επιβληθούν σε αρχαϊκές παγιωμένες αντιλήψεις του παρελθόντος φέρνοντας την πολυπόθητη αλλαγή. Ο σερ Τάκης σαν άλλος μεσσίας δείχνει να κερδίζει το στοίχημα. Ο ολυμπιακός φεύγει από το πολύχρονο μεσαίωνα και οδηγείται στην δικιά του αναγέννηση.

Ο θρύλος φαίνεται να προσαρμόζεται στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Παιχνίδι οργανωμένο, σχέδιο για τη νίκη , παίχτες με προσωπικότητα και με θέληση να διακριθούν, ψυχραιμία στην διαχείριση του αποτελέσματος, αυτοπεποίθηση, πάθος με λογική και όχι με ένστικτο και προπαντός μακριά από προκαταλήψεις με μάγισσες και συνωμοσίες που μασκάρευαν την αποτυχία του παρελθόντος. Ο ρεαλισμός του φετινού γαύρου ήρθε να διώξει την υπερρεαλιστική προσέγγιση της ήττας στο παρελθόν που το μαγικό τελευταίο δεκάλεπτο στοίχειωνε τους παίκτες, η κατάρα του εκτός έδρας αποτελέσματος περίμενε τα κατάλληλα ξόρκια και η κακία μάγισσα ουεφα που έχει βάλει στόχο τη καταστροφή του θρύλου ήταν αδύνατο να αντιμετωπιστεί. Ο φετινός ολυμπιακός θυσιάζει κοντόφθαλμες λογικές και χρόνιες ψυχώσεις για το ευρωπαϊκό όραμα. Ρισκάρει και μέχρι τώρα δικαιώνεται.

Άνοιξα την τηλεόραση για να πάρω λίγη δόση από Τρίτο ημίχρονο. Έπεσα κατευθείαν στις δηλώσεις του Καραφλού αρχηγού που πράγματι χτες και γενικά φέτος κάνει συγκλονιστικά παιχνίδια σε σημείο που πιστεύω ότι στα 40 του θα είναι έτοιμος πια να μεταγραφεί σε μεγάλο ευρωπαϊκό κλαμπ. Ο συμπαθής τζολε ρωτήθηκε για τη κάρτα που πήρε σε αυτό το πλάγιο άουτ. «Με είχε βάλει στόχο ο διαιτητής από την αρχή και έψαχνε ευκαιρία να μου την βγάλει» λέει και εγώ μοιάζω να ξενερώνω που έπεσα σε τέτοια πλάνη προηγουμένως. Τελικά οι συνδετικοί κρίκοι με το παρελθόν δεν έχουν κοπεί εντελώς. Οι προκαταλήψεις και οι δεισιδαιμονίες δεν είναι πια μια σελίδα σε βιβλίο με αστικούς μύθους αλλά είναι ακόμα εδώ. Οι συνωμοσίες για το κακό του γαύρου συνεχίζουν να υφίστανται. Γιατί η κακιά μάγισσα ουεφα ζει και βασιλεύει και έβαλε στόχο τον αρχηγό να τον εξοντώσει , να τον βγάλει εκτός παιχνιδιού. Ο εντεταλμένος διαιτητής έκανε σωστά την δουλεία του. Ο ολυμπιακός συνεχίζει να είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Γιατί όλο το σύστημα τρέμει την ενδεχόμενη πρόκριση και προσπαθεί να τον αφοπλίσει.

Ο γαύρος τον χιλίων δικαιολογιών έχει ακόμα σφυγμό. Ίσως στο παιχνίδι με την Βερντερ να πάρω περισσότερες απαντήσεις άμα το κατά δωνη ευαγγέλιο είναι για άλλη μια χρόνια η παντιέρα του.

19 Σχόλια

Filed under Champions League, Θρύλος, Τζόρτζεβιτς, Sir Τακης

Αποκλειστική φωτό: Ο Τάκης Λεμονής μικρός

sir takis lemonis

ο νεαρός Τάκης

8 Σχόλια

Filed under Sir Τακης

Ο κακός εαυτός

Πριν μπεις στο μετρό για να πας στη δουλειά έχεις ήδη κάνει τη πρώτη μεγάλη διαπίστωση της ημέρας. Κατεβαίνοντας από τις κυλιόμενες, βλέπεις τον συρμό να χάνεται στο βάθος του τούνελ γιατί εσύ δεν κατάφερες να το προλάβεις παρόλο που έβλεπες το 1 λεπτό δίπλα στο σταθμό προορισμού να αχνοσβηνει στο φωτεινό πίνακα και παρόλο που σχεδόν κουτρουβαλώντας κατέβηκες τις σκάλες σε χρόνο ντετε. Ασθμαίνοντας διαολοστέλνεις την κακιά σου τη μοίρα και συγχρόνως διαπιστώνεις ότι το κακό ταιμινγκ με τα μέσα μεταφοράς έχει ως αποτέλεσμα να δέχεσαι από αυτά μια καθημερινή, επαναλαμβανόμενη , βαριά και ασήκωτη χυλόπιτα. Μπαίνοντας στον επόμενο συρμό διαπιστώνεις ότι όταν κοζαρεις ένα ωραίο γυναικείο κώλο 9/10 φορές εκείνος ντύνεται με μπεζ φόρμα που έχει στη δεξιά της κωλοτσεπη στάμπα στην οποία αναγράφεται μια μεγάλη αλήθεια …body talk. Την ίδια στιγμή, κοιτάζοντας το δικό σου είδωλο μέσα από το τζάμι του τρένου παραδέχεσαι πως στη δικιά σου περίπτωση body does not talk ( αν και νομίζω ότι αυτά τα τζαμακια σε παχαίνουν λιγουλάκι). Στην πρώτη όμως λαθραναγνωση που κάνεις σε πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας έρχεσαι αντιμέτωπος με τη πρώτη μεγάλη κουβέντα της ημέρας.
«Το μόνο που φοβάται ο ολυμπιακός είναι ο κακός του εαυτός» είπε ο Σερ Τάκης σύμφωνα με την αθλητική εφημερίδα.
Αυτή η συγκεκριμένη δήλωση έχει την παγκόσμια αποκλειστικότητα να είναι συγχρόνως βαθυστόχαστη εξ ορισμού αλλά και το μεγαλύτερο κλισέ που βγαίνει από τα χείλη του προπονητή ύστερα από μια κακή εμφάνιση σε μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού των παιχτών.
Σίγουρα ο γαύρος μπορεί να εμφανίσει καλύτερο πρόσωπο από αυτό της Τρίπολης, ένα πρόσωπο που να μοιάζει με το ευρωπαϊκό που έχει επιδείξει μέχρι τώρα. Μήπως όμως, αναρωτιέμαι, με πάγκο ελλιπές και θλάσεις πολλαπλές το πρόσωπο της Τρίπολης είναι και το αληθές και ο κακός εαυτός είναι με τα σημερινά δεδομένα κάτι ακόμα χειρότερο που δεν έχει έρθει ακόμα?
Πολλές φορές ο κακός εαυτός είναι μια πραγματικότητα που έχει στρογγυλοκαθίσει για τα καλά μέσα σου και όχι ένας ανεπιθύμητος επισκέπτης που έρχεται και φεύγει. Για παράδειγμα η πάλαι ποτέ νέα μαντόνα-τίμιο γκομενακι μπριτνει σπιαρς είναι τώρα μια χοντρή βουλιμικη εθισμένη στη κόκα και στα μακ ντοναλντς. Η πίεση, το άγχος, το βάρος της επιτυχίας, η προσμονή όλων για δικαίωση των προσδοκιών που σε συνοδεύουν οδηγεί ορισμένους στην καταστροφή και κάνει την απόσταση επιτυχίας αποτυχίας να μοιάζει τόσο κοντινή όσο η απόσταση καρέκλας γραφείου-τουαλέτας σήμερα που με εχει πιάσει τσιρλιπιπι. Ο Σοφο φερελπις μπασκετμπολίστας πριν λίγο καιρό, εθισμένος στα γκουντις και στο φρεντοτσινο τώρα. Ο Ιαν κερτις θαυμάσιος καλλιτέχνης αυτοκτόνησε στο απόγειο της καριέρας του μη μπορώντας να αντέξει την πίεση. Η Πόρσε καρρερα μοντέλο των 90’ς Λάμπρος Χουτος , το ελληνο/ιταλικο ταλέντο , ο πάλαι ποτέ οδοστρωτήρας της επίθεσης βρίσκεται στη απόσυρση τόσα χρόνια λόγω κακών εξωγενών και ενδογενών συνθηκών .
Από την άλλη, ο λεγόμενος κακός εαυτός είναι εκείνος που γοητεύει και κερδίζει διαχρονικά. Είναι πιο γήινος στο κάτω κάτω της γραφής. Εμένα προσωπικά μου βγάζει κάτι το αληθινό και ανθρώπινο. Ο Ιαν Κερτις ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος με συνηθισμένες ανησυχίες που τα τραγούδια του στιγμάτισαν μια γενιά και η ζωή του έγινε ταινία, η μπριτνει φαίνεται πιο συμπαθητική τώρα που ρεύεται μπροστά στη οθόνη και δεν έχει τη φτιαχτή συμπεριφορά μιας μπαρμπι, ο Σοφο είναι πια ο κοιλιόδουλος φιλαράκος που θα πας μαζί του για παϊδάκια.
Ο Πανιώνιος δίνει μια δευτερη/τριτη/χιλιοστη ευκαιρία στον Λάμπρο να ανακάμψει . Αν τα καταφέρει σώζεται αλλά βάζει σε κίνδυνο την υστεροφημία του . Κερδίζει κάποια χρόνια καλής μπάλας αλλά χάνει κάτι από το μελό ρέκβιεμ της ζωής του. Η Πόρσε μπορεί να παίξει 5 ακόμα χρονάκια υποφερτής μπάλας να διαγράψει το πρότερο ανέντιμο ποδοσφαιρικό βίο της και ύστερα να αποσυρθεί ήρεμα μακριά από τα Φώτα της δημοσιότητας ή μπορεί να συνεχίσει να απογοητεύει και να μείνει για πάντα ανεξίτηλη στη μνήμη των φιλάθλων ως ένα από τα μεγαλύτερα χαμένα ταλέντα-αμαξιδια στο ελληνικό ποδόσφαιρο….και έτσι το ερώτημα γιατί χάθηκε η Πόρσε να παραμείνει σημείο αναφοράς για πάντα!

……Πέρα από ανούσιες διαπιστώσεις σοβαρά και τίμια ο ειδήμων εύχεται στο Λάμπρο καλή επιτυχία

5 Σχόλια

Filed under big Sofo, Θρύλος, Ιαν Κερτις, Κακος ευατος, Λαμπρος Χουτος, Μπριτνει Σπιαρς, Sir Τακης