Category Archives: παράγοντες

Το παρασκήνιο της μεγάλης επιστροφής

Το άτυπο ντέρμπι μεταξύ Γιούρκα και Ανατολάκη για το ψηφοδέλτιο του Λάος έβγαλε νικητή τον δεύτερο. Έτσι ο Ανατολάκης θα ηγηθεί στην Α’ Μυκόνου αφήνοντας το Γιουρκα να πεταει βοτσαλάκια στα στιλάτα νερά του σουπερ Παραντίζο ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο υπό του ήχους του dj xesta na pan sto diaolo. Ο Γιουρκας δε θα αργήσει να βρει παρηγοριά στο 3-G κινητό του όταν εκείνο θα δονήσει τη τσέπη του. Μήνυμα από τον Ηλία , τον έτερο αποκλεισμένο από το πολιτικό στίβο

«Έχουμε κοχονες εμείς Γιουρκα μου , δεν κωλώνουμε. Είμαστε θεές. Έλα κότερο Ασλάνη για σουσελ παρηγοριάς. Θα είναι και η μαύρη γαζέλα ο Μπολτ»

Σύντομο μήνυμα, βραχνιάζει με θηλυπρέπεια σαν τον αποστολέα του. Ο Γιουρκας δεν αγνοεί τη πρόσκληση-πρόκληση. Ήρθε η ώρα ν’ αναμετρηθεί με τον Γιουσειν για το καλύτερο κοιλιακό της υφηλίου. Καιρός να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.

Βάζει μπρος τη λαμποργκινι και πετάει πάνω από το πέλαγος. Σηκώνει χειρόφρενο και σκάει με τετακε στη πριβέ θέση παρκινγκ πλάι στη μαρίνα. Παταει την πυρωμένη άσφαλτο που μυρίζει λάστιχο με την έπαρση νεοϋορκέζου γκάνγκστερ. Διορθώνει το λαμέ Γιακά και μπουκάρει στο κότερο……. Ουπς μαλακια από κεκτημένη ταχύτητα θα μπει στη βάρκα του Πατέρα που έχει αράξει στη πρύμνη για μπακαρντι! Μικρό το κακό. Θα το ρίξουν στο σορολόπ με λίγο ποτό και λίγο γκοσιπ για την κοσμική Αθήνα. Κάνουν καλή παρέα. Αλληλογουσταρονται δεν είναι ψέμα.

Με τα πολλά θα αρχίσουν οι αναμνήσεις για τα παλιά τα χρόνια στη βαζέλα. Τα κλάματα στη ριζουπολη. Τα πουλερικά , τον Εβραίο , το νταμπλ. Την αποχώρηση. Η νύχτα κυλά τα ποτήρια αδειάζουν, τα μάτια βαραίνουν, το μυαλό θολώνει , η ευθυμία υποτάσσει τη λογική. Το μονόπρακτο θεατράκι του παράλογου θα είναι σύντομο.

-Σε πάω ρε Γιουρκα
-Σε αγαπώ πρόεδρε
-Έλα στη παναθα
-Έρχομαι ρε πουστη μου

Το ξημέρωμα θα βρει το πρόεδρο χυμένο στη κουπαστή και δίπλα το συμβόλαιο σταμπαρισμένο με μελάνι νωπό . Ο Γιουρκας παρά το πονοκέφαλο δε θα παραμελήσει το πρωινό σετ κοιλιακών ενώ ο ειδήμων της μπάλας θα ξυπνήσει με διάθεση να σκαρφιστεί τρόπους διαφυγής από τη κατακραυγή του προπονητή για την υπέρτατη μαλακια που έγραψε παραπάνω

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under παπατζες, παράγοντες, πανηγυρισμοι, Γιουρκας Σειταριδης

Χαλάσε του Κυριάκου στη Λίβερπουλ

Ο χτύπος στην πόρτα της τουαλέτας συνεχής και έντονος.

– Άσε τα παιδιαρίσματα και βγες επιτέλους. Μας περιμένουν στο κατάστρωμα ώρα τώρα και εσύ κλεισμένος εδώ…….Δεν είναι σωστό! Επιτέλους λίγο επαγγελματισμός!

Κουλουριασμένος πάνω στο καμπινέ πιάνει το στομάχι του που διπλώνει σαν ναυτικός κόμπος. Ρεύεται αέρα προσπαθώντας να ελέγξει τις αναπνοές του. Στο τέλος παίρνει μια μεγάλη ανάσα και καταφέρνει να αποκριθεί στον μάνατζερ του με ένα προσποιητό καθησυχασμό.

– Τώρα βγαίνω…. Όλα καλά μην ανησυχείς!
…………….

Περιμένει την βαλίτσα του στην αίθουσα με τις αποσκευές. Αέρινος, στιλάτος σαν ροκ σταρ. Ναι! ξέρει ότι σε αυτό το επίπεδο δεν αποτελεί δα και μεταγραφή αεροδρομίου αλλά αλήθεια πόσες φόρες βούλιαξε το Χιθροου από άφιξη παίχτη.

Μαζεύει τη βαλίτσα του από το διάδρομο. Μικρή είναι. Μόνο τα απαραίτητα. Μαζί του όμως με τη φυγή του από τη πατρίδα παίρνει παράσημο την αναγνώριση , την ανταμοιβή των κόπων τόσων χρονών. Ήρθε η ώρα να φτάσει ψηλά. Να γυρίσει τη πλάτη του στις κακεντρέχειες, στις φήμες, στα πικρόχολα σχόλια του τύπου και του οπαδού, στις πιέσεις για να ανταποκριθεί σε ρόλους ήρωα μιας εξέδρας που δε του ταιριάζει που δε συμβαδίζει με τα όνειρα του.

Στις αφίξεις ο μάνατζερ του ανήσυχος και βιαστικός σαν από συνηθεια τον υποδέχεται με ένα επαγγελματικό ενθουσιασμό
– Τα καταφέραμε ρε. Τώρα θα δουν όλοι τι μπάλα θα παίξει ο Σοτις…….

Ανταποκρίνεται στο καλωσόρισμα του Μάνατζερ με μια πνιχτή αλλά ειλικρινή κραυγή και το πρόσωπο του μοιάζει εύθυμο και ευτυχισμένο.

– Λοιπόν θα πάμε στο Λίβερπουλ με τραίνο και μετά θα συναντήσουμε τον πρόεδρο να σε καλωσορίσει στο κότερο του. Εκεί θα υπογράψουμε και τα συμβόλαια …..τυπικά.

Είναι φορές που η ελεύθερη κατάδυση είναι απότομη και η πίεση συνθλιβεί το κρανίο. Η αλλαγή συναισθημάτων σε λούζει με κρύο ιδρώτα και ο φόβος έρχεται αιφνιδιαστικά χωρίς να γνωρίσεις πως θα τον αντιμετωπίσεις. Ξεροκαταπίνει και ένα τρέμουλο ξεκινά από τα πόδια και σαν το νερό που ταξιδεύει σε πυροσβεστική αντλία χτυπά με ορμή τον εγκέφαλο και τον μουδιάζει. Το πρόσωπο του κίτρινο, αφύσικο.

– Τι έγινε Σωτήρη. Είσαι καλά ρε? ……. Ο μάνατζερ ρωτά με κάποιο ενδιαφέρον.
– ΜΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΚΟΤΕΡΑ ΜΕ ΖΑΛΙΖΟΥΝ

Δείχνει θυμωμένος. Προσπαθεί να πιαστεί από κάπου , να βγει στην επιφάνεια να επιπλεύσει, κάπως να απεγκλωβιστεί. Πως ήρθαν έτσι τα πράγματα.

– Δε μπορώ σου λέω. Έχω ναυτία. Έχω φοβία με τη θάλασσα και όταν κουναει…… θεέ μου δε μπορείς να φανταστείς. Πάρε τηλέφωνο να βρεθούμε αλλού.

– Είσαι ΤΡΕΛΟΣ. Μιλάμε για την ηγεσία της Λίβερπουλ. Θέλεις αλήθεια να πάρω τηλέφωνο να τους γειώσω? Οι άνθρωποι διοργανώνουν μια συνάντηση σε ένα πολυτελή σκάφος για να σε υποδεχτούν και εσύ μου λες να τους πάρω και να αρνηθώ? ….. Ο μάνατζερ ακούγονταν έξαλλος μα ήταν ψύχραιμος……… Επιτέλους Σωτήρη καλά όλα αυτά για να απαντάς στο Πατέρα με ειρωνείες αλλά δε πιάνουν σε μένα. Σύνερθε…….συνέχισε σοβαρός επιπλήττοντας τον πελάτη του. Επικράτησε σιωπή.

Έπιανε την κοτσίδα του με αμηχανία. Έβγαζε το λαστιχάκι και ύστερα μάζευε τα μαλλιά του ξανά και ξανά. Ξετύλιξε μια τσίχλα και την έβαλε στο στόμα. Δε μιλαγε. Ύστερα από λίγο κατάφερε να αποκριθεί καταφατικά.

– Εντάξει πάμε…… και η απάντηση ακούστηκε κοφτή.
……………………

Έριξε λίγο νερό στα μούτρα του να συνέρθει. Πείρε μια βαθιά ανάσα και στυλώθηκε στα πόδια του. Έφτιαξε λίγο το μαλλί, διόρθωσε το γιακά στο πουκάμισο του. Πάνω στο κατάστρωμα επικρατούσε κλίμα αναμονής. Εμφανίστηκε με ένα χαμόγελο που μαρτυρούσε διάθεση για αστεϊσμούς , κομπλιμέντα και υποσχέσεις.

Το κότερο είχε ανοιχτεί στη βόρεια θάλασσα λίγο έξω από το λιμάνι του Λίβερπουλ. Είχε σηκώσει μποφόρ και κουναγε αρκετά. Παραπάτησε και πιάστηκε από τη κουπαστή. Ο μάνατζερ τον κοίταξε λοξά. Εκείνος τον καθησύχασε με ένα νεύμα. Οι κόρες των ματιών του στρόβιλος τυφώνα και το στομάχι του λαβα που κοχλάζει σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.

– Δε μου φαίνεται καλά ο Σοτις? Why? Μήπως είναι δυσαρεστημένος …….Ρώτησε ένας από του διοικούντες των κόκκινων με κάποια απορία τον μάνατζερ του.
– Εμ ! Ζαλίζεται λίγο … Αυτό είναι όλο…..
– Αν ζαλίζεται με λίγα μποφορια φαντάσου τι θα γίνεται με τις τριπλές του Ντρογκμπα και του Ρούνεη…… Αστειεύτηκε ο ιθύνοντας της Liverpool FC. Πιστός στο φλεγματικό αγγλικό χιούμορ του.
– Ας μαζευτούμε όλοι για αναμνηστική φωτογραφία!!! Είναι καιρός να γυρίσουμε πίσω στο λιμάνι
Ήταν η φωνή του George Gillett προέδρου της ΠΑΕ που ήχησε λυτρωτική στα αυτιά του Σωτήρη.

Ο Σωτήρης στη μέση και γύρω του σύσσωμη η διοίκηση με τον Ραφα Μπενίτεθ να αγκαλιάζει τον Έλληνα άσσο. Στητά χαμογέλα, κορδωμένοι ακούνε σαν πιστά μοντέλα τις οδηγίες του φωτογράφου.
Ριπές ανέμου σηκώνουν ψηλά την κόμη του. Το πλοίο χορεύει στο κύμα αγκαλιά με το στομάχι του. Μια φευγαλέα σκοτοδίνη και ύστερα άλλη μια…

– Μια φωτογραφία με τον Πρόεδρο Κύριε Κυριάκο….. παραγγέλλει ο φωτογράφος

Κοιτιούνται στα ματιά, δίνουν τα χέρια σφιχτά. Το κορμί του Σωτήρη ξεχειλίζει ευγνωμοσύνη, ο πρόεδρος δείχνει να το απολαμβάνει. Λίγα λόγια εισαγωγής….

– Welcome sotis. Καλωσόρισες στην ομάδα του λιμανιού…….

«Ομάδα του λιμανιού». Λόγια που βουίζουν περίεργα. Λόγια με γεύση πικρή στο θυμικό του. Ο πρόεδρος δίνει στο παίκτη τη τιμημένη Κόκκινη φανέλα να την κρατήσει. Τα φλας ανάβουν…

Ένα μεγάλο κύμα σηκώνει το πλοίο και εκείνο σκάει με ορμή στην αφρισμένη θάλασσα. Η κόκκινη φανέλα στα χέρια του, μαρτυρά εφιάλτες. Νιώθει ένα πόνο στα πλευρά από τα σκέλια του Αντζα που έχουν δέσει γύρω του πάλι και τον πιέζουν όπως τότε με τον Παρασκευάς να ξεκαρδίζεται απροκάλυπτα μπροστά στην γελοία εικόνα του. Ο Σωτήρης Ο Κυριάκος στα Κόκκινα. Ο Σωτήρης Ο Κυριάκος σε ομάδα του λιμανιού. Αφήνει την φανέλα να πέσει

ΠΟΤΕ! Φωνάζει ΠΟΤΕ! ….. Το πλήθος σιώπα και τον κοιτάζει έκπληκτο και αποσβολωμένο . Μάτια τρομαγμένα με φρίκη τον αντικρίζουν να σκύβει αφρισμένος πάνω από την κόκκινη φανέλα που κείτεται στο παραπέτο . Ο μάνατζερ προσπαθεί να βρει ένα τέχνασμα, μια δικαιολογία…. Ανήμπορος τραυλίζει μέσα από τα δόντια του κάτι ασαφές που θάβεται με μιας μπροστά σε αυτό που ακολουθει.

Το πρόσωπο του απόκοσμο, δαιμονισμένο θρεύεται με μίσος. Λύσσα και ζάλη μαζί. Ένα κρεσέντο από λόγια ηδονικής οργής βγαίνει από το στόμα του. Η λογική του και ο αρχικός ενθουσιασμός του χαροπαλεύουν μπροστά στους εφιάλτες του. Θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Το στομάχι υποταγμένο στις διαθέσεις του παύει να συγκράτα τον οχετό που θέλει να βγει από μέσα του θριαμβευτικά. Η στρόφιγγα ανοίγει και λερώνει τη φανέλα μαζί με τα όνειρα του.

Ξερνά αίμα και σάλιο πάνω στη καριέρα του αλλά νιώθει όμορφα…. Πολύ όμορφα!

…….Ειδήμων

10 Σχόλια

Filed under παπατζες, παράγοντες, Αποκαλύψεις, ΑΕΚ, Αεροδρόμιο, Δαιμονας, Ιστορίες, αντζας, εμετός, κότερο, liverpool, sotis

«Αποχώρηση Βγενόπουλου» : Η ομορφότερη ιστοριούλα του κόσμου!

«Ο φιλεύσπλαχνος θεός της παναθηναϊκής ιδέας παρουσιάστηκε με τη μορφή φλεγομένου τριφυλλιού στα όνειρα του Ανδρέα Βγενοπουλου και τον πρόσταξε να σώσει το Ποδοσφαιρικό τμήμα από τα δαιμόνια που το κατασπάραζαν μέρα με την ημέρα. Εκείνος αν και έκλαψε πολλές φορές στο κήπο της Γεσθημανής για το ποτηριο τούτο που έπρεπε να πιει αποφάσισε να γίνει «παράγοντας» θυσιάζοντας στο βωμό της ελληνικής ποδοσφαιρικής ακολασίας τη πανάρετη ψυχή του. Κατάφερε με αγώνα να τιθασεύσει τον αποτροπιασμό του και την αηδία του για το μάταιο ποδοσφαιρικό τούτο κόσμο και αποφάσισε να σηκώσει μόνος του τις αμαρτίες όλων.

Τον βασάνισαν, τον καταράστηκαν, τον κατηγόρησαν για προσωπική προβολή, τον ειρωνευτήκαν για παναθηναικοφροσυνη , τον διέσυραν στα μιντια αλλά εκείνος άντεξε όλα τα δεινά με σθένος και παλικαριά. Σήμερα, νικητής πια, ανέστησε την διακυβευόμενη ενότητα του Παναθηναϊκού και δηλώνει πια έτοιμος να αποσυρθεί αθόρυβα στους πράσινους ουρανούς εκεί που θα μπορεί να βλέπει την ομάδα του αποστασιοποιημένος από τη βαρβαρότητα του σύγχρονου παράγοντα……..»

…………Σχεδόν ανατρίχιασα γράφοντας τις παραπάνω γραμμές , δε μπορώ να συνεχίσω άλλο…….. το πρόσωπο μου πλημμυρίζει με φως μπρος στην αποκάλυψη σου Άγιε Πρασινοφρουρέ ……ψελλίζω το όνομα σου και το στόμα μου γεμίζει από ρόδα και τριαντάφυλλα……σαν ταπεινός οπαδός σου έκλαψα γοερά μόλις έμαθα τους άγιους σκοπούς σου…..την σταυροφορία σου Μέγα Ανδρέα για να σώσεις το πράσινο λαό από την εσωστρέφεια του. Ανδρέα πραγματικά σ’ ευχαριστούμε όλοι οι φίλαθλοι για τα ιδανικά που μας δίδαξες ανιδιοτελώς αλλά έχω μια και μοναδική απορία, χωρίς παρεξήγηση, να σου θέσω που με βασανίζει ώρες τώρα….

«Από πιο πόστο της πράσινης ΠΑΕ ακριβώς αποχωρείς?»

vgeno
Το πούρο του νικητή

Με αγωνιά αναμένω την επόμενη «αποχώρηση» από τη Πράσινη ΠΑΕ στολισμένη με καινούργια πράσινα λογάκια αγνής Παναθηναϊκοφροσύνης. Γιαννακοπουλαιοι ξέρω ότι δε θα με απογοητεύσετε …Περιμένω!

Ειδήμων

5 Σχόλια

Filed under παράγοντες, Απόψεις, Βγενόπουλος, Παρωδία, βγενό

When you pay peanuts……..

Από τις τελευταίες δηλώσεις του Ανδρέα Βγενοπουλου (που πια μιλεί με συχνότητα μεγαλύτερη από εκείνη του κυβερνητικού εκπρόσωπου) εκτός των άλλων χιλιοειπωμένων απόψεων του για το μέλλον του βαζελου μάθαμε ότι:

1. Δε του αρέσει ο καφές
2. Είναι φαν του τρόπου ομιλίας του Νίκου Θανοπουλου και εξηγώ :

Θυμίζω οτι η -και καλά- «κρυφή» – δημοσιευμένη στη goalnews επιστολή κόλαφο του μεγαλοπαραγοντα της ΑΕΚ Νικόλα Θανοπουλου προς τους υπόλοιπους μετόχους της κιτρινόμαυρης ΠΑΕ ήταν γραμμένη στα γκρικλις και ηταν γεμάτη με εκφράσεις μπολιασμένες με λέξεις εις την αγγλική. Ακολουθουν ενδεικτικά παραδείγματα από το συγκεκριμένο κείμενο

Αυτό πριν από λίγο καιρό φάνταζε αδύνατο, αλλά μετά από πολλά ups and downs είναι μια πραγματικότητα.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ SUPER CRUSIAL SUPER ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ CONFIDENTIAL
(παρατήρηση ειδήμων : το πόσο εμπιστευτικό φάνηκε από τη πλήρη δημοσίευση της επιστολής στο τύπο)

Εγκρίναμε επί τη αρχής τη σύμβαση γιατί, παρ’ όλο που είχαμε ακόμα ενστάσεις, δεν υπήρχε άλλη επιλογή και έπρεπε να φανούμε όλοι ενωμένοι απέναντι στον Ολυμπιακό, που τα θέλει πάντα όλα (παρατήρηση ειδήμων -2- Θανοπουλος λαικς αλεφα). Θα υπάρξουν ακόμα βελτιώσεις, αλλά το θέμα πρέπει να κλείσει κάποια στιγμή… Είναι too much at stake.

Έχω την βεβαιότητα ότι στη συνάντηση μας για το ρόστερ της χρονιάς θα είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, κάτι που σημαίνει ΔΥΝΑΜΙΚΟ COST REDUSTION ΣΤΟ ΡΟΣΤΕΡ και πολύ προσεκτικές και οικονομικές κινήσεις (τουλάχιστον 5 mil το υπολογίζω το cost cutting)

Μερικές φορές αισθάνομαι πολύ άσχημα να σας ζητάω λεφτά, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε τα μεγάλα λάθη του παρελθόντος για τα οποία ευθυνόμαστε όλοι και να προχωρήσουμε…
Άλλη option δεν υπάρχει.

Ο Ανδρέας βγενοπουλος στο δρόμο που πρώτος χάραξε ο Νίκος Θανοπουλος πιστός στη χρήση της αγγλικής ως μέσο έκφρασης που θα φωτογραφίζει ένα γνήσιο αμερικανόαναθρεμμένο τέκνο του καπιταλισμού ένα γεννημένο νικητή στον επιχειρηματικό στίβο , ένα κατακτητή του αμερικανικού ονείρου, έναν απόφοιτο της οικονομικής σχολής του Χάρβαρντ σημειώνει :

«Η μοναδική περίπτωση να παραμείνω στον Παναθηναϊκό, τουλάχιστον, να τον βοηθάω, χωρίς να θεωρώ ότι παραμένω μέσα στον χώρο αυτό που είμαι ασύμβατος, είναι εάν έβλεπα ότι παίρνονται σωστές αποφάσεις και είμαι μέρος μιας –να το πω στα αγγλικά- Ι would be a part of a winning team. I cannot be a part of a losing team»

Και

«Κανείς δεν βγήκε να μου πει τις απόψεις του, αν συμφωνούν μαζί μου, για αυτά που έχω πει ότι πρέπει να συμβούν στην ομάδα. Ας βγει κάποιος να μου πει κάτι διαφορετικό. Η ομάδα πρέπει να είχε σχεδιαστεί από τον Απρίλιο, το επαναλαμβάνω και να μπουν λεφτά. When you pay peanuts you buy monkeys. Νο money, no honey!»»

3. Καταφέρεται φανερά εις βάρος παικτών με κατά γενική ομολογία άσχημα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά χρησιμοποιώντας άκομψες εκφράσεις

varv
«Με φυστίκια αγοράζεις μαϊμούδες»!

……ειδημων

4 Σχόλια

Filed under παπατζες, παράγοντες, Αποκαλύψεις, Βγενόπουλος, Θανόπουλος

Ψήφισε ΤΩΡΑ ποιός θα αποχωρήσει

BIG BROTHER ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ 

30 ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ – ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ – 420 ΚΑΜΕΡΕΣ – 4 ΟΡΔΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΟΠΑΔΩΝ – 15 ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ – ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ – ΕΣΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙΣ

stokalo

Και αυτή η εβδομάδα στο σπίτι του big brother είχε ενδιαφέρουσες εξελίξεις και τρεις προτεινόμενους για αποχώρηση.

ΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΤΕΙΛΕ ΒΥΝΤΡΑ1
Κόκκαλης+Σ.

Ο Σωκράτης, πολύ δημοφιλής μέχρι πρότινος, κατάφερε να στρέψει τους πάντες εναντίον του, όταν εντελώς ξαφνικά άρχισε να μιλάει με κυπριακή προφορά. Εντύπωση πάντως έκανε η συναισθηματικά φορτισμένη εξομολόγηση του στο δωμάτιο επικοινωνίας, που ο Σωκράτης έκλαιγε σαν παιδί φωνάζοντας πως έχει διοργανώσει 12 φιέστες και κανείς δεν του είπε ένα ευχαριστώ.

ΓΙΑ ΘΟΔΩΡΗ ΣΤΕΙΛΕ ΒΥΝΤΡΑ2

1098449

Αν κάτι έπρεπε να έχει διδαχθεί ο Θοδωρής απο τη θητεία του στο σπίτι, είναι πως δεν πρέπει να τα βάζεις με καραφλούς. Οσοι τα έβαλαν με τον Τσάκα αποχώρησαν με συνοπτικές διαδικασίες, κι ο Θοδωρής που τόλμησε να επιτεθεί με βαρείς χαρακτηρισμούς στον Κάκο τωρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση, προτεινόμενος.

ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΑ ΣΤΕΙΛΕ ΒΥΝΤΡΑ3

greece2

Ο Αντρέας απο την άλλη εκνεύρισε τους συγκατοίκους του με την επεκτακτική του στρατηγική στα επιτραπέζια παιχνίδια. Αγόρασε όλους τους κεντρικούς δρόμους στη μονόπολι και το president στο Χοτελ αφήνοντας για τους υπολοίπους το fujiyama και μεγάλα χρέη . Μετά το παιχνίδι ο Αντρέας μοίρασε γραπτή ανακοίνωση στους συγκατοίκους με τις προτάσεις για καλύτερη συγκατοίκηση. Να αυξηθούν τα λεφτά για ψώνια απο την παραγωγή, να πλένουν τα πιάτα με αλφαβητική σειρά και να μη κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι ο Θοδωρής με το στριγκάκι της Ιωάννας.

Ποιός θα αποχωρήσει? Εσύ αποφασίζεις? Νομίζεις!
Ποιός είναι ο χειρότερος?
Ποιόν μισείς?
Ποιόν θες να βρούνε ξυλοκοπημένο και γδαρμένο μεσάνυχτα σε κάποια κακόφημη συνοικία του Βιετνάμ?
Όλους? Μα, δε γινεται αγαπητέ.
Ένας μόνο τη βδομάδα.
Ψήφισε τώρα και την άλλη βδομάδα βλέπουμε πάλι.
Ψήφισε!
Αντε, τι περιμένεις!

(..mr Mig, αν πρέπει να γίνει μήνυση σε κάποιον, υπεύθυνος είναι κατα βάθος ο ειδήμων, ο προπονητής της εξέδρας απλώς τα αποτύπωσε)

5 Σχόλια

Filed under παπατζες, παράγοντες, Βγενόπουλος, Κόκκαλης, ζαγορ

I believe in (καζνα)fairies

Στο μαγικό και παραμυθένιο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου υπάρχουν φωτεινές νεράιδες που πετούν πάνω απο τα κακώς κείμενα και με το ραβδάκι τους τα μεταμορφώνουν σε αγνότητα και ομορφιά. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Ο Καζναφέρης, αυτή η τεράστια μορφή της ελληνικής διαιτησίας, ο εμπλεγμένος στα χειρότερα φαλτσοσφυρίγματα της μαύρης περιόδου του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπου δε μιλάγαμε για ποδόσφαιρο αλλά κυρίως για θείους, αιγάλεω, κασέτες, κωλοτούμπες, βουτιές χωρίς βατήρα και πρωταθλήματα της παράγκας, αυτός λοιπόν ο ήρωας με την τρύπια σφυρίχτρα άλλαξε και είναι πλέον παράγοντας.

Άλλαξε. Μια νεράιδα πέρασε απο πάνω του και τον γέμισε ήθος, χάρη, τον μεταμόρφωσε αλα extreme makeover, του χάρισε μια δυο τούφες μαλλιά κι ένα καλό σακάκι, κι απο λασπωμένο κοράκι έγινε καλοβαλμένος manager. Με τα πολλά, θεωρείται μάλλον golden boy κι ο καζνα, για να επικαιρολογήσουμε.

Δεν είναι ο ίδιος με πρώτα. Μην επιμένετε. Έχει δει τη μαγεία και την ομορφιά της ζωής. Τρέχει στους αγρούς με το ροζ φορεματάκι του και την γουρουνοτριχάρα του απο μεσα με ένα τριαντάφυλλο στα δόντια και υμνεί το μεγαλείο της φύσης. Δεν είναι ο ίδιος με όταν έδινε πέναλτι τη βουτιά του Αλεξανδρή στην Καβάλα πίσω στις αρχές της αυτοκρατορίας του Κόκκαλη.

Τώρα τα βλέπει αλλιώς. Σίγουρα, ωρίμασε και με τα χρόνια. Όμως φταίει και η καλή νεράιδα του παραμυθιού. Τον έκανε να δει καθαρά. Απόδειξη: άρχισε να σχολιάζει τις διαιτησίες κατά της νέας ομάδας του της Ξάνθης

«..δεν μας δόθηκαν σφυρίγματα. Λυπάμαι για τον διαιτητή γιατί πίστευα ότι θα είχε καλύτερη απόδοση. Ίσως πρέπει να ξεκουραστεί και να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις του. Δυστυχώς για εμάς χάσαμε δύο βαθμούς που μας τους στέρησαν με βάση την σημερινή μας εφάνιση»

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ενώ μπήκε και σε σχολιασμό επιμέρους φάσεων. Αυτός που μέχρι πρώτα έβγαινε απο τα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και αρνούταν κάθε δήλωση, τώρα αναλύει γιατί δεν ήταν επιθετικό φάουλ όταν ο Αγκάλι βγήκε τετ α τετ και γιατί ο βοηθός διαιτητής τους πήγαινε όλο κόντρα σφυρίγματα.

Αρχίζω και πιστεύω κι εγώ, ο προπονητής της εξέδρας. Υπάρχουν νεράιδες. Μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Μια μέρα εκεί που θα τα βλέπουμε όλα μαύρα και μίζερα θα ξημερώσει και για μας αισιοδοξία και διάθεση για αλλαγή.

6 Σχόλια

Filed under παράγοντες, διαιτησια, μορφές

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει ως οπαδούς

Στα σχόλια του προηγούμενου κειμένου υπερασπίστηκα την παπαρολογία σχετικά με το παρασκήνιο του ποδοσφαίρου. Σου δίνει πάντα τροφή για συζήτηση. Όχι με την έννοια όμως της παρασκηνιακής δράσης αλλά με την καλώς εννοούμενη έννοια της λέξης.

Αν υποθεσουμε οτι το προσκηνιο ειναι ο αγωνιστικος χωρος κι οσα συμβαινουν εντος, τοτε ολα τα υπολοιπα: οι δηλωσεις, οι μεταγραφες, οι φημολογιες, οι αναλυσεις επι αναλυσεων, τα προαιωνια μιση μεταξυ οπαδων που τις κυριακες ειναι εχθροι αλλα ολη την υπολοιπη εβδομαδα φιλοι ή συναδελφοι, ολα αυτα μας κανουν το παρασκηνιο. Αν μπορεις απο το ποδοσφαιρο να βγαλεις ενα μαθημα ζωης, θα το κανεις αν καταφερνεις να διακρινεις τις πραγματικες αξιες απο τις κατακριτέες συμπεριφορές παρατηρωντας ολο αυτο το παρασκηνιο.
φοβαμαι πως αντιστοιχα δε μπορεις να το κανεις απο την καθετη μπαλια του μπελουτσι και το σουτ στο δοκαρι του ντιογο. εκτος αν θεωρεις πως η “καλη μπαλα” απο μονη της, χωρις ολα τα υπολοιπα, αποτελει εξαιρετικη ψυχαγωγια. (σε αυτη την περιπτωση καποιος μπορει να ψυχαγωγηθει ανωδυνα και στην αλανα βλεποντας ενα ματς μεταξυ 15χρονων)

Υπερασπιζόμενος το παρασκήνιο, εξυπηρέτησα και τον άλλο παράγοντα της αρχικής μου θέσης. Έχω την αυτογνωσία και μετριοφροσύνη να γνωρίζω πως τα παραπάνω είναι παπαρολογίες. Μέσα όμως απο τη συζήτηση στα προηγούμενα σχόλια προέκυψαν μερικά ενδιαφέροντα ζητήματα τα οποία δεν ήθελα να θαφτούν στα σχόλια, αντιθέτως θεώρησα πως αξίζουν ένα δικό τους κείμενο. (καμιά φορά όταν επισκέπτομαι άλλα μπλογκς, διαβάζω το κείμενο και σχολιάζω αγνοώντας τα προηγούμενα σχόλια ή το πολύ πολύ τα σκανάρω μήπως πετύχει το μάτι μου κάτι ενδιαφέρον).


Αν είχαμε αγνοήσει τις υπερβολές της προηγούμενης εβδομάδας, την αποθέωση δηλαδή του Πλιάτσικα, το άδειασμα του Ριβάλντο που προτίμησε τα πετρο-δόλλαρα και την ταυτόχρονη αποθέωση του Ρεκόμπα που θα πληρωθεί σε πατατο-ευρώ, θα ασχολούμασταν με επίκαιρη ποδοσφαιρική δράση. Δηλαδή με την επικράτηση της Εθνικής επι του Λουξεμβούργου και το δύσκολο προσεχές ματς με τη Λετονία. Βαρέθηκα ήδη.


Προέκυψε λοιπόν το εξής θέμα. Οι ομάδες παλαιότερα εκτός απο θέαμα, μπάλα, διασκέδαση και εκτόνωση το Σαββατοκύριακο, εξέφραζαν και τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο Ολυμπιακός παλιά ήταν η ομάδα του λαού και ο Παναθηναϊκός των πλουσίων. Όταν λοιπόν δύο οπαδοί τσακώνονταν για τις ομάδες το θέμα ήταν επιφανειακά μόνο ποδοσφαιρικό. Τώρα οι πετρελαιάδες αγοράζουν τον ένα ιστορικό σύλλογο μετά τον άλλο και τους κάνουν υπερομάδες μεν, άσχετες με την ιστορία τους και τις καταβολές τους δε. Κατα πόσο συνεχίζει να εκφράζει τον οπαδό η ομάδα του εφόσον αλλάζει εντελώς ο χαρακτήρας της.

Παρόλαυτά τοτε που οντως υπηρχαν σαφεις διαχωριστικες γραμμες μεταξυ κοκκινης και πρασινης φανελας, ακούμε απ τους παλαιότερους πως οι αντιπαλοι οπαδοι πηγαιναν αγκαλιασμενοι στο γηπεδο.

Και φτάνουμε στο σημείο που οσο πιο κοντα θα ερχεται ο πρωην λιμενεργατης οπαδος του ολυμπιακου, νυν οδηγος μερτσεντες και κατοικος Ερυθραιας, με τον πρωην κατοικο Κηφισιας Παναθηναικο νυν μεσοαστο και νοσταλγο της παλαιας δοξας, οσο πιο πολλες ομοιοτητες θα αποκτουν κι οσο θα μοιαζουν ο ενας με την αντανακλαση του αλλου στον καθρεφτη, τοσο πιο μεγαλη θα γινεται η εχθρα μεταξυ τους. Όσο όσο πιο ομοιογενής θα γίνεται με το στανιό η κοινωνία τόσο πιο πολύ και πιο βίαια θα ψάχνουν οι άνθρωποι να βρουν διαφορές. Μια κατηγορία από αυτές θα είναι και οι οπαδικές, οι οποίες όμως είναι πλασματικές περισσότερο παρά ουσιαστικές. Υπάρχουν μόνο ως βιτρίνα.

Κι αν δε βρίσκουμε τι χωρίζει τους αντιπάλους, ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρούμε τι ενώνει τους οπαδούς της ίδιας ομάδας. Όποιος έχει τέλος πάντων μια άποψη ή σκέψη ας την καταθέσει. Τι ενώνει τους 60χιλιάδες που μαζεύονται στο ΟΑΚΑ και τί τους διαφοροποιεί αλήθεια απο τους 30 χιλιάδες που βρίσκονται ταυτόχρονα πιο νότια στο Καραισκάκη? Μια πρωτη σκεψη ειναι οτι ο μονος γνωμονας με τον οποιο πλεον κινειται το οπαδικο συναισθημα ειναι η επιτυχια. Το αποτελεσμα. Οι μεν ειναι χαρουμενοι και επιτυχημενοι, οι δε ακολουθουν την αντιθετη πορεια και γιαυτο μισουν τους αλλους. Τους ταυτιζει το “εσεις δεν μας ριξατε ρε 4 γκολ τότε, ε θα σας ριξουμε εμεις 5 οταν θα μαστε στα πανω μας”. Αν κάτι κάνει τους οπαδούς της ΑΕΚ να ξεχωρίζουν είναι πως μείνανε πολλά χρόνια μακριά απο τίτλους και αναγκάστηκαν να μάθουνε να ζουν χωρίς αυτούς και αρα να αναπτύξουν συμπεριφορά που σνομπάρει την επιτυχία, μέχρι τουλάχιστο να επανέρχεται στο σημείο που την επαναδιεκδικεί.

Το αποτελεσμα μονο.
Χαρακτηριστικο παραδειγμα η εθνικη μας ομαδα. Μας κατεβασε στους δρομους παιρνοντας ευρωπαικο.
Αυτη η ομαδα αποδεικνυεται εκ των υστερων πως δεν εξεφραζε κανεναν, κανεις δεν ειχε ως ποδοσφαιρικο ειδωλο το χαριστεα, το τσιαρτα* και το βρυζα, κανεις δεν μπορεί να πει πως ο ρεχαγκελ εδωσε χαρακτηρα στην ομαδα, δεν υπαρχει ελληνικη ποδοσφαιρικη σχολη.
Και την κατακρινουμε οσο συνεχιζει να παιζει με τον ιδιο βαρετο τροπο (που ομως ειναι ο μονος τροπος να την οδηγησει στο πολυποθητο αποτελεσμα)

Μπορείς να ισχυριστείς πως ένας ποδοσφαιριστής μόνο είναι ικανός να συνδέσει μια ομάδα ατόμων και να την κάνει να ακολουθεί μια ομάδα. Αυτό που λένε οτι μια γενιά παναθηναικών βαφτίστηκε απο το Σαραβάκο ή οτι μείνανε αμετανόητοι Ηρακλειδείς αυτοί που είδαν τα θαύματα του Χατζηπαναγή. Στη σημερινή εποχή που όποιος ταλαντούχος ξεχωρίζει αγοράζεται σε πλειστηριασμό, μπορούμε να λέμε πως εξακολουθεί να ισχύει κάτι τέτοιο?

Στο τέλος της ημέρας το βρίσκουμε ιδιαίτερα έξυπνο να τσακωνόμαστε για το αν ο Ρονάλντο είναι καλύτερος από τον Ρομπίνιο, ή ο Σόουζα από τον Κοβάσεβιτς? Δεν καταλαβαίνουμε πως πολύ συχνά οι επιφανειακές αυτές διαφορές υποδαυλίζονται από εφημερίδες, τηλεοράσεις και γενικά όσους μπορούν να ασκήσουν επιρροή, και φτάνουμε στο σημείο να σκοτώνονται άνθρωποι για την μία ή την άλλη ομάδα.

*Οφείλω να αναφέρω πως πολλές απο τις παραπάνω σκέψεις είναι του τακτικού σχολιαστή stewiegriffith που μέσα σε όλα αναρωτιέται μήπως μοιράζεται το καρπούζι στη μέση. Κατα πόσο είναι τυχαίο που επι δεκαετιά ο Παναθηναικός σαρώνει στο μπάσκετ και ο Ολυμπιακός σκίζει στο ποδόσφαιρο. Αναρωτιέται μήπως οι κατευθύνοντες το οπαδικό συναίσθημα μέσω του αποτελέσματος θέλουν να υπάρχει μια ισορροπία. Εντάξει. Τι περιμένει κανείς απο άτομο που έχει ποδοσφαιρικό του είδωλο τον Τσιάρτα..

11 Σχόλια

Filed under παράγοντες, Απόψεις, Βρυζας