Category Archives: μορφές

ΜAT ΝTΑΡΜΠΙΣΑΙΡ : Μια σκέτη απογοήτευση !

Άνθρακας ο θησαυρός. Θυμάμαι τα χαμόγελα που ανταλλάξαμε με τον Προπονητή όταν πάτησε το πόδι του στη χωρά μας. Τη προσμονή για μεθύσια, ξυλίκια και αλανιαρικες ατάκες κατευθείαν εισαγωγή από το βρετανικό νησί της ακολασίας και των σκανδάλων.

Ματ Νταρμπισαιρ η μόνη μας ελπίδα για βιασμό και ξυλοδαρμούς σε μπαρ γράφαμε κάποτε ……….Ματ(αια)….Νταρμπι μετά από 5 μήνες παρουσίας στην Ελλάδα μας απογοήτευσες οικτρά. Ντροπή για την ΠΑΕ Ολυμπιακός που ακόμα προσπαθεί να κάνει δικό της αυτό το φλωρακι ολκής, το μαύρο πρόβατο της αλητομανας Αγγλίας, το κατακάθι της μπύρας, το αγαπημένο παιδί της μητέρας Τερέζας, το κοινωνικό λειτουργό του Τσαρλς μπουκοφσκι, το σύμβολο της πειθαρχίας και της ευγένειας που το μόνο που κατάφερε ήταν να δημιουργήσει σύγχυση με το πώς προφέρεται το όνομα του και να σκοράρει με διάσειση στο κεφάλι .

Ματ φύγε αγόρι μου. Ήρθες με μεγάλες προσδοκίες για τρελά σκάνδαλα και έφαγες τη σκόνη ενός τυχαίου πολωνού με όνομα γλωσσοδέτη που πήρε λιποδιαλυτή για να κάνει γράμμωση και ενός αγνώστου ταυτότητας αλλοδαπού του ΟΦΗ που έχει τάσεις επιδειξιμανίας .

Φτωχέ μου Γκαζα!

1

-Που με σέρνεις ρε βλάκα (Χικ)
-Πειραιά

2

-Δε πάω πουθενά λέμε….
-Έλα ρε! πάμε σου λέω… ούζο, τζιν μεταξά , τσίπουρο, καλό κρασί, γυναίκες του λιμανιού και γαύρο στο φούρνο

3

-Καλά με έπεισες (χικ χικ)
-….α ξέρεις είναι και ο ματ εκεί

4

-Ο Νταρμπισιρ? ….Άκυρο (χικ)… άσε με καλύτερα σε κρατητήριο(χικ) στο Νιούκαστλ!

1 σχόλιο

Filed under Αποκαλύψεις, Βία στα γήπεδα οεο, Γκάζα, Θρύλος, Μαλακία ολκής, Νταρμπισαιρ, μορφές

I believe in (καζνα)fairies

Στο μαγικό και παραμυθένιο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου υπάρχουν φωτεινές νεράιδες που πετούν πάνω απο τα κακώς κείμενα και με το ραβδάκι τους τα μεταμορφώνουν σε αγνότητα και ομορφιά. Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Ο Καζναφέρης, αυτή η τεράστια μορφή της ελληνικής διαιτησίας, ο εμπλεγμένος στα χειρότερα φαλτσοσφυρίγματα της μαύρης περιόδου του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπου δε μιλάγαμε για ποδόσφαιρο αλλά κυρίως για θείους, αιγάλεω, κασέτες, κωλοτούμπες, βουτιές χωρίς βατήρα και πρωταθλήματα της παράγκας, αυτός λοιπόν ο ήρωας με την τρύπια σφυρίχτρα άλλαξε και είναι πλέον παράγοντας.

Άλλαξε. Μια νεράιδα πέρασε απο πάνω του και τον γέμισε ήθος, χάρη, τον μεταμόρφωσε αλα extreme makeover, του χάρισε μια δυο τούφες μαλλιά κι ένα καλό σακάκι, κι απο λασπωμένο κοράκι έγινε καλοβαλμένος manager. Με τα πολλά, θεωρείται μάλλον golden boy κι ο καζνα, για να επικαιρολογήσουμε.

Δεν είναι ο ίδιος με πρώτα. Μην επιμένετε. Έχει δει τη μαγεία και την ομορφιά της ζωής. Τρέχει στους αγρούς με το ροζ φορεματάκι του και την γουρουνοτριχάρα του απο μεσα με ένα τριαντάφυλλο στα δόντια και υμνεί το μεγαλείο της φύσης. Δεν είναι ο ίδιος με όταν έδινε πέναλτι τη βουτιά του Αλεξανδρή στην Καβάλα πίσω στις αρχές της αυτοκρατορίας του Κόκκαλη.

Τώρα τα βλέπει αλλιώς. Σίγουρα, ωρίμασε και με τα χρόνια. Όμως φταίει και η καλή νεράιδα του παραμυθιού. Τον έκανε να δει καθαρά. Απόδειξη: άρχισε να σχολιάζει τις διαιτησίες κατά της νέας ομάδας του της Ξάνθης

«..δεν μας δόθηκαν σφυρίγματα. Λυπάμαι για τον διαιτητή γιατί πίστευα ότι θα είχε καλύτερη απόδοση. Ίσως πρέπει να ξεκουραστεί και να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις του. Δυστυχώς για εμάς χάσαμε δύο βαθμούς που μας τους στέρησαν με βάση την σημερινή μας εφάνιση»

Αυτά είπε μεταξύ άλλων ενώ μπήκε και σε σχολιασμό επιμέρους φάσεων. Αυτός που μέχρι πρώτα έβγαινε απο τα αποδυτήρια με σκυμμένο κεφάλι και αρνούταν κάθε δήλωση, τώρα αναλύει γιατί δεν ήταν επιθετικό φάουλ όταν ο Αγκάλι βγήκε τετ α τετ και γιατί ο βοηθός διαιτητής τους πήγαινε όλο κόντρα σφυρίγματα.

Αρχίζω και πιστεύω κι εγώ, ο προπονητής της εξέδρας. Υπάρχουν νεράιδες. Μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Μια μέρα εκεί που θα τα βλέπουμε όλα μαύρα και μίζερα θα ξημερώσει και για μας αισιοδοξία και διάθεση για αλλαγή.

6 Σχόλια

Filed under παράγοντες, διαιτησια, μορφές

Η χαλαρή μπαλίτσα του Maggio

Μπορεί να είσαι άτεχνος, αλλά δυνατός και με καλή αντίληψη του χώρου και της φάσης.

Μπορεί να έχεις φυσική αντοχή, να τρέχεις ασταμάτητα να μαρκάρεις και να ρίχνεις τακλινίδια και κλαδέματα.

 Μπορεί να είσαι μπουκαδόρος, με έκρηξη και ταχύτητα, να έχεις φιλότιμο αλλά όχι ταλέντο.

Μπορεί να τα έχεις όλα βέβαια και να παίζεις στη Μπαρτσελόνα.

Μπορεί όμως και να είσαι ντελικάτος παίχτης παλεάς κοπής. Ποδοσφαιριστής που σε άλλες εποχές θα ήταν άρχοντας. Μπορεί δηλαδή να σε λένε Βαγγέλη Maggio (διαβάζεται με προφορά Μαλεζάνι).

Ο νωχελικός αυτός ποδοσφαιριστής που δείχνει σα να βαριέται, που κάνει αυτό το χαρακτηριστικο (Μaggio TradeMark) χαλαρό τρεξιματάκι, που παίρνει τη μπάλα πλάτη και κοντρολάρει με τσαλίμια για κανα λεπτό, που διαχειρίζεται το παιχνίδι με το δικό του μοναδικό ρυθμό, σα να παίζει σε ένα κόσμο όπου το να ρίχνεις τάπες στα βαρέλια θεωρείται απαιτητικό εξτρίμ σπορτ.  

Αυτός ο ποδοσφαιριστής που μπορεί να τον βριζεις επι 17 συνεχόμενα ματς, να τον παρακινείς «βγες έξω μόνος σου ρεεεε» και μετά να σου πετάξει 2 γκολ όπως τα χτεσινά και να σε αναγκάσει να συνειδητοποιήσεις πως απλά είναι μια διαφορετική πάστα ποδοσφαιριστή. Βρίσκεται λίγο εκτός του σύγχρονου τρόπου παιχνιδιού και πολύ εκτός της λογικής της διεκδίκησης της οπαδικής λατρείας.

 Όπου η αυτοθυσία, το να μπεις με τα χίλια σε μια κόντρα, να τρέξεις σπριντ για να προλάβεις μια χαμένη μπαλιά, να πιέσεις τον τερματοφύλακα στο βολέ για να κερδίσεις το πολύ ένα πλάγιο άουτ, χτυπάνε στη συνείδηση του φιλάθλου ως ηρωισμοί και τον κάνουν να σε αγαπήσει.

Υπάρχει βέβαια μια κοπέλα που παίρνει στα αθλητικά ραδιόφωνα και αφήνει το μήνυμα «θέλω το Μάτζιο, τί να κάνω», αλλά αυτή φαντάζομαι ανήκει στην συμπαθητική μειοψηφία των γραφικών. Ο Μaggio είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που οι οπαδοί της ομάδας του  ίσως αναγνωρίζουν τις ικανότητες του, αλλά προτιμούν να μην αγωνίζεται. Προτιμούν να πάει στα τσακίδια αν γίνεται, εφόσον φυσικά δε θα πάει ποτέ στο γάβρο, όπου μπορεί πάντα το ενδεχόμενο να αναγεννηθεί.

Αν ο Maggio δεν ήταν αυτός που είναι, αν ήταν πιο παθιασμένος και αποφασιστικός, ίσως να είχε  σκοράρει στις καθυστερήσεις του περσινού τελικού κυπέλλου Λάρισα-Πάο και σήμερα δε θα μιλάγαμε για αυτόν.  Θα μιλάγαμε για ένα σουπερ καπ αιωνίων στο οποίο πέσανε κορμιά, γίνανε διαιτητικά εγκλήματα και απίθανα χάιλαϊτς (γιατί το χτεσινό σουπερ καπ σε μισοάδειες εξέδρες και με τριτοδεύτερα μάλλον ανάξιο λόγου είναι).

Περιέργως, με μία απρόσεκτη στραβοκλωτσιά, ο Μaggio τράβηξε την προσοχή πάνω του.

..για το δεξί μπακ, προπονητής της εξέδρας 

14 Σχόλια

Filed under Βαζελος, μορφές, maggio

Μου θυμίζεις Έλληνα με αυτή τη νοοτροπία που έχεις

 Το πιο αστείο σε αυτό το βίντεο δεν είναι η αφοπλιστική δήλωση του υπερήρωα Θοδωρή Παπαλουκά. Είναι τα γέλια των Ελλήνων δημοσιογράφων αφού την ακούνε να απευθύνεται στο λιβανέζο δημοσιογράφο του Αλ Τζαζιρα. Τα γέλια για ένα αστειάκι που δεν τους άγγιξε, δεν απευθυνόταν σε αυτούς..

 Γιατί η επόμενη τους ερώτηση ήταν αν χρώσταγε ο Θοδωρής αυτό το ματς. Προσωπικά μου θυμίζει έλληνα κι αυτή η ερώτηση. Δε χρωστάμε τίποτα σε κανέναν απάντησε ο Παπαλουκάς.

Ο Χατζηγεωργίου επι 35 λεπτά έκανε αμέτρητες υποδείξεις για τα λάθη, την κακή εμφάνιση, τα λάθη στην ανάγνωση του παιχνιδιού, τα οποία αποκτάνε τεράστια αξία όταν προέρχονται απο ένα τόσο βαθύ γνώστη του μπάσκετ, με τα φιγκουρειτ, τα τρανζίσιον γκειμ, τα ζωγραφιστά, αλλά και ταυτόχρονα και ειδήμωνα του στίβου, του τέννις και δεκάδων άλλων αθλημάτων. Αυτός ο ανεκδιήγητος σπορτκαστερ βλέπει και μεταδίδει 10 χρόνια μπασκετ και ακόμα δεν έμαθε πως όλα τα ματς παίζονται μέχρι το τέλος και βιάζεται κάθε φορά να δώσει την εκτίμηση του πως κρίθηκε το ματς, πως απέτυχε η εθνική, πως δε μπήκε στην τετράδα.

.. ο προπονητής της εξέδρας είναι γνωστό πως βλέπει μπάσκετ μόνο τα τελευταία 2 λεπτά

4 Σχόλια

Filed under Γκρίνια, Εθνικη, μορφές