Category Archives: Ευρωπαιος θρυλος

Η μάχη του “Emirates”

Μικρό παιδί σαν ήμουν και εγώ, αγνός πατριωτακος κάποτε, με τάιζαν με το κιλό εθνική προπαγάνδα. Τιμή και δόξα στη νοοτροπία της φουστανέλας και στο ανελέητο μπόλιασμα ελληνικής υπερηφάνειας δωρεάν από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μα θυμάμαι κυρίως την αγάπη για τις παράγωγες του Φίνου στο παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο (Σπερατζα rip). Εκεί που λάτρεψα τον Παπαφλέσσα. Τον έπαιζε ο Παπαμιχαήλ -δε μπορεί θα το έχετε δει. Θυμάμαι τη σκηνή στο τέλος με 200 άνδρες και το Πετρομπεη Μαυρομιχάλη να κρατούν γερά το λόφο στο Μανιάκι απέναντι στις ορδές του εκσυγχρονισμένου και πολυάριθμου στρατού του στρατηγού Ιμπραήμ. Άντεξαν την επίθεση, έπεσαν ηρωικά στο τέλος , πρώτος στο θάνατο , πρώτος και στη ζωή ο Γρηγόριος Διάκος (Παπαφλέσσας). Θυμάμαι τα ματωμένα ράσα του και το φιλί του Ιμπραήμ στο νεκρό μας ήρωα και κλαίω μα το θεό , ακόμα κλαίω.

Σήμερα ο Παπαφλέσσας ήρθε και κάθισε δίπλα μου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Ναι είχε τη φάτσα του Παπαμιχαήλ και η φουστανέλα του ήταν τίγκα στο φρέσκο αίμα. Είδαμε μαζί τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών αθλητικών εφημερίδων. Έκλαψε ο Γρηγόρης. Αν είναι δυνατό. Τον είχα για σκληρό. Του έδωσα ένα μυξομάντιλο και τον χτύπησα στον ώμο να συνέρθει. Τον ρώτησα γιατί κλαίει και την ίδια ώρα τον λυπόμουν. Μου είπε με τρεμάμενη φωνή, ότι αναγνώρισε στο πρόσωπο του Αντώνη Νικοπολιδη τον αδελφό του. Το μαλακα το Παπαφλέσσα σήμερα τον σιχάθηκα με όλη μου την ψυχή. Τον έσπρωξα με δύναμη και τον απώθησα στο εξώτερο της φαντασίας μου. Μετά σιγουρεύτηκα . Ραγιάδες ήμασταν , ραγιάδες παραμένουμε.

Χτες κάποιοι διδάξαν πως παίζεται το ποδόσφαιρο άλλοι δίδαξαν πως παίζεται το ταμπούρι. Πάλι τις καρδιές μας κέρδισε ο ήρωας και όχι η στρατηγική, η τακτική η αποθέωση της ανάπτυξης και της ομαδικής λειτουργιάς. Αν ο Παπαφλέσσας πήγε με 200 απέναντι σε χιλιάδες εμείς πάμε 11 εναντίον 11, αν ο Παπαφλέσσας πολέμησε με σπαθί απέναντι σε μπαρούτι (θεέ μου τα λέω καλυτέρα και από τον καρατζαφυρερ) εμείς πάμε με κάλτσες και παπουτσάκια απέναντι σε κάλτσες και παπουτσάκια. Αν νομίζουμε ότι πάμε ξυπόλητοι στα βρετανικά αγκάθια φταίει η νοοτροπία μας και όχι 500 χρόνια σκλαβιάς. Δε πειράζει εμείς αγαπάμε του ήρωες και απ’αυτους έχουμε να φαν και οι κότες.

Κείτεται κάτω από τα γκολπόστ. Πλημμύρα το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν την ηρωική του φιγούρα. Μοιάζει με θεϊκή μορφή πολέμαρχου αγγέλου. Ο Βενγκερ με τους υπασπιστές του πλησιάζουν το χωράφι με τα πτώματα. «Αυτός είναι?» ρωταει τον έναν . Δεν βρίσκει απάντηση, το φως του νεκρού ήρωα μαγκώνει την μιλιά τους. Τον σέρνουν με τιμές μέχρι το δοκάρι. Εκεί θα σταθεί λες και παταει ο ίδιος στα πόδια του. Εκεί ακόμα να φοβερίζει όρθιος και να αντιστέκεται απέναντι στις αβυσσαλέες επιθέσεις τους. Τον κοιτά και νιώθει για πρώτη φορά στη ζωή του δέος για θνητό. Δεν είναι αναγνώριση εκείνη τη στιγμή είναι πηγαία λατρεία σχεδόν έρωτας. Σκύβει και τον φιλά στο ματωμένο του μέτωπο. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πάμε ωρέ αδέλφια!!!

Ειδήμων της μπάλας

5 Σχόλια

Filed under 1821, Champions League, πανηγυρισμοι, τσουκου τσουκου, Αποκαλύψεις, Ευρωπαιος θρυλος, Θρύλος, Νικοπολίδης, Παπαφλέσσας

Γιατί δε μπήκε ο Μενδρινος οεο?

Βρισκόμαστε στο τρίτο μόλις λεπτό του χθεσινού αγώνα και γίνεται ένα ελαφρύ σπρώξιμο στο Ντουντου. Ο διαιτητής αυτός ο άσχετος που μας φεραν να μας σφυρίξει στο Καραϊσκάκη σφυρίζει το φάουλ αλλά δεν δίνει κόκκινη στο παίχτη της Σεντ Ετιέν. Όπως σωστά φωνάζει ο Δημοσθένης ο δίκαιος καρμοίρης δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη αφού αυτός ο γραφικός με τα κίτρινα έπρεπε να δώσει τουλάχιστον κίτρινη κάρτα. Απο το τρίτο μόλις λεπτό καταλαβαίνεις την παγιωμένη αντίληψη, ριζωμένη βαθιά στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι ότι καλός διαιτητής είναι αυτός που σφυρίζει 90-10 υπέρ της ελληνικής ομάδας. Η Σεντ Ετιέν, αυτά τα συμπαθή αμούστακα γαλλακια, που παλεύουν για τη παραμονή στη πρώτη κατηγορία του Γαλλικού πρωταθλήματος, δεν διστάζουν μπροστά στο κέρβερο Αντώνη , τον «κηπουρό» των γκολπόστ με τα πόδια τσάπες και τα χέρια κλαδευτήρια να σκοράρουν. Έγκλημα! Καλά γάλλοι και δε ξέρουν από κανόνες του σαβουάρ βιβ? Το υπενθύμισε αμέσως και ο Αλέκος Αλεξανδρής μόλις είδε τη μπάλα να αναπαύεται στα δίχτυα της ομάδας του. « Σαν υποδεέστερη και φιλοξενούμενη ομάδα στο Καραϊσκάκη οφείλουν οι παίχτες της μπροστά στον ατρόμητο υπερασπιστή και κλειδοκράτορα της πύλης του κάστρου να τα κάνουν επάνω τους και να στέλνουν τη μπάλα στο θεό όπως κάνει κάθε ατυχής παίχτης φιλοξενούμενης ομάδας στο ελληνικό πρωτάθλημα που σέβεται τον εαυτό του». Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έρχεται κάπου στη μέση του πρώτου ημιχρόνου μια φάση που τα λέει όλα για την λογική των παικτών του ολυμπιακού, όταν η ομάδα παίζει στην έδρα της, ότι ακόμα και ο διάολος μαζί με τον Ιησού και τον βούδα να σπάσουν το ποδαρι τους ταυτόχρονα, ακόμα και αν η γη σταματήσει να γυρίζει, κάθε αμφισβητούμενη φάση θα πρέπει να σφυρίζεται υπέρ τους. Γίνεται ένα μαρκάρισμα στο μπελουτσι –καθαρό- έξω από την περιοχή των Γάλλων, ο διαιτητής δεν σφυρίζει τίποτα και αμέσως 11 ερυθρόλευκα κορμιά μένουν ακίνητα και με τα χέρια στην ανάταση να διαμαρτύρονται. Είναι τρομερό και δε ξέρω άμα το παρατηρήσατε αλλά αφού πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα και οι παίκτες της Σεντ Ετιέν πλησίαζαν να βγουν τετ-α-τετ με τον Νικοπολιδη τότε φιλοτιμήθηκε ο Αντζας να σταματήσει την διαμαρτυρία και να επέμβει σώζοντας την ομάδα του απο το μοιραίο. Είναι θλιβερό αλλά η προστασία του Ολυμπιακού στο ελληνικό πρωτάθλημα του γυρίζει μπούμερανγκ εκτός των συνόρων. Είναι θλιβερό παίκτες με την ποιότητα του Ντιογο, του Μπελουτσι και του Γκαλετι με το που φορέσουν το δαφνοστεφανομενο στο στήθος να εντάσσονται αρμονικά σε ένα σύστημα που κυριαρχεί η αλαζονεία, η επίδειξη δύναμης και εξουσίας. Σορυ αλλά στην Ευρώπη κάθε άγγιγμα δεν είναι φάουλ και κάθε σπρώξιμο δεν είναι κόκκινη κάρτα. Σορυ αλλά στην Ευρώπη παίζεται μπάλα. Σορυ αλλά όταν πέσει ο καραφλός αρχηγός από τζαρτζάρισμα αντιπάλου στην Ευρώπη και πιάσει τη μπάλα με τα χέρια εκεί πεσμένος στο έδαφος ζητώντας απόδοση ευθυνών για το έγκλημα με εξαντλητικές ποινές αυτές δε μεταφράζονται αυτόματα σε 100 μαστιγιές στο κορμί του αντιπάλου για παραδειγματισμό όπως εδω, αλλά σε φάουλ εις βάρος του Τζολε.

Καλά μέχρι εδω αλλά έρχεται αυτή η ριμάδα η φάση του πέναλτι να τα ανατρέψει όλα. Ε όχι ! αναφωνώ με μια παγωμένη έκπληκτη φάτσα…. αυτός ο Νόμος του Καραϊσκάκη είναι πιο ισχυρός και απο τον νευριασμένο Χουλκ. 0,80 μέτρα έξω από την περιοχή (όπως έδωσαν τα υπερσύγχρονα μηχάνημα του ΣΚΑΙ) έπεσε ο Πατσα αλλά αυτά τα εκατοστά σύμφωνα με το Νόμο του απόρθητου κάστρου ενός νόμου που αρχίζει να ενστερνίζεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν υπέρ του γηπεδούχου. Σε αυτή τη φάση ας σημειώσω ότι διετελέσθει η πιο γρήγορη κωλοτουμπα στα χρονικά των ελληνικών μεταδόσεων. Ο συμπαθής Δημοσθένης βλέπει τη φάση σε πραγματικό χρόνο και φωνάζει αρχικά πέναλτι αλλά υστέρα ανακαλύπτει από μόνος του ότι μάλλον ο διαιτητής έχει δώσει άουτ (ναι Δημοσθένη το πετυχες. Εξάλλου οι αγκαλιές μεταξύ πατσα και ντιογο μετά το σφύριγμα του διαιτητή που έβλεπες στο μόνιτορ δεν ήταν πανηγυρισμοί για τον καταλογισμό του πεναλτι αλλά επίδειξη φερ πλει). Μέσα στη πλάνη της δημοσιογραφικής του αντικειμενικότητας και αφού δεν έχει καταλάβει τι διαδραματίζεται στον αγωνιστικό χώρο συμφωνεί με την απόφαση του διαιτητή λέγοντας καθαρά ότι όπως δείχνει το ριπλέι ο Πατσα βουταει. Αφού ο Αλέκος τον επαναφέρει στα λογικά του και του αποκαλύπτει ότι ο διαιτητής έδωσε τελικά πέναλτι ο Δημοσθένης δε διστάζει να προβεί σε ένα λεκτικό τριπλό αξελ λέγοντας ότι η παράβαση ήταν καταφανέστατη. Η διαδρομή πέναλτι-βουτιά-πεναλτι που διένυσε ο Καρμοίρης καταρρίπτει κάθε ρεκο Γκίνες.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά και με ένα απαράμιλλο στόμφο ζωγραφισμένο στα χείλη μου αναφωνώ «Κατάρα σε σένα Βαλβερδε». Όταν μέσα στο αλαλούμ του πρώτου ημιχρόνου, εκεί που οι παίκτες σου δε μπορούσαν να ανταλλάξουν δυο πάσες σήκωσες εσπευσμένα τον Μεδρινο για ζέσταμα το δήλωσα καθαρά στον εαυτό μου «Επιτέλους το άτομο βλέπει γήπεδο. Υπάρχει φως στο τούνελ. Υπάρχει ελπίς να ανατραπεί τη κατάσταση». Δεν τον έβαλες, έχασες. Το κρίμα στο λαιμό σου.

Το καλύτερο για το τέλος

Το δεξί μπακ εξασφάλισε αποκλειστικές δηλώσεις του , δε το κρύβω, αγαπημένου μου παλαίμαχου-παράγοντα- ερυθρόλευκου φρουρού Σάββα Θεοδωρίδη « Οι παίκτες προσπάθησαν. Πιστεύω ότι θα ανατρέψουν το σκορ στη Γάλλια. Φταίει ότι οι παιχταράδες μας είχαν το μυαλό τους στην επιλογή του τραγουδιού που θα τραγουδήσει ο Σάκης στη Γιουροβιζιον. Ελπίζω τελειώνοντας οι Γάλλοι να ανταποδώσουν την φιλοξενία που τους παρείχαμε»

Όσο και αν προσπάθησα δεν απέφυγα την εμπάθεια…..Ειδήμων

6 Σχόλια

Filed under Αποκαλύψεις, Αλεκος Αλεξανδρης, Δημοσθενης καρμοιρης, Ευρωπαιος θρυλος, Κύπελλο Ουέφα, Μενδρινός