Category Archives: Υμνοι ομαδων

Το σκληρό reality της ΑΕΚ (Πράξη τέταρτη: Μυστικό κονσέρτο)

Θεατρικό έργο: Το σκληρό reality της ΑΕΚ (Σε τέσσερις πράξεις)
(Η τελευταία πράξη της θεατρικής μας εποποιίας είναι ένα μεγάλο φινάλε, ένα μυστικό κονσέρτο για πολυβόλα.)

Πράξη τέταρτη: Μυστικό κονσέρτο

(Πράξη πρωτη εδω)

(Πραξη δευτερη εδω)

(Πραξη τρίτη εδω)

Ήρωες με τυχαία σειρά αναφοράς:

Ντούσαν Μπάγιεβιτς, Νίκος Νοτιάς, Νίκος Θανοπουλος, σύσσωμο ποδοσφαιρικό τμήμα ΑΕΚ , Μπομπ Κωζονης (μετά της συζύγου) , Δέσποινα Βανδή , Ντέμης Νικολαΐδης, Δυο ρωσίδες καλλονές, Λουλουδούδες , μπάντα Δέσποινας Βανδή, εκφωνητής-ανιματερ-παρουσιαστής προγράμματος σε νυχτερινά κέντρα

Σκηνικό : Σκηνικά που φέρνουν σε τελειωμένη μπουζουκερι σε κάποιο ξεχασμένο χιλιόμετρο εθνικού δρόμου, ένα πάλκο και η μπάντα στο βάθος, η κάμερα στο ίδιο σημείο με τις προηγούμενες πράξεις με το φωτάκι αναμμένο σαν να κάνει λήψη, ένα παραβάν στα δεξιά της σκηνής, στο προσκήνιο ένα κυκλικό τραπέζι με τρεις καρέκλες , ένα ουίσκι στο κέντρο του τραπεζιού και ξυροκαρπια σε μπολ, στη μέση μια καρέκλα άδεια, δεξιά και αριστερά δίμετρες ρωσίδες να κάθονται σταυροπόδι και να μοιράζουν με χάρη επαγγελματικές φιλήδονες ματιές στο κοινό περιμένοντας ανυπόμονα τον πελάτη να κάτσει δίπλα τους, λουλουδουδες περιφέρονται στο χώρο

-Αυλαία ανοίγει-

(Ο προβολέας στοχεύει τον εκφωνητή που ξεπροβάλει στη σκηνή)

Εκφωνητής- (ντυμένος με φράκο σαν τον Κωσταλα, ανέκφραστος αναγγέλλει) Κυρίες και Κύριοι καλωσορίσατε στο μυστικό σόου για λίγους και εκλεκτούς της ελληνίδας αοιδού Δέσποινας Βανδή

(Ο εκφωνητής με χορευτική κίνηση των χεριών δείχνει το παραβάν , ο προβολέας ακολουθει και φωτίζει τη σκιά που λικνίζεται πίσω από το σεντόνι, τρομπετίστες βουίζουν και τα τύμπανα μετρούν αντίστροφα, η ελληνίδα σταρ μέσα σε βροχή από κομφετί και ανάμεσα σε δέσμες φωτός που διασταυρώνονται παιχνιδιάρικα παρουσιάζεται στο κοινό της)

Δέσποινα Βανδή- Σας ευχαριστώ όλους! (κοιτά μπροστά , δεν υπάρχει ψυχή, δεν ακούγεται κανένα χειροκρότημα, σιωπή)

(Εμφανίζεται με βήμα σταθερό ο Ντεμης Νικολαΐδης από το βάθος, είναι ντυμένος με κουστούμι μοδατο και ένα γαρίφαλο στο πέτο , πλησιάζει τη σκηνή , φιλαει το χέρι της Δέσποινας και της προσφέρει το γαρίφαλο, εκείνη το μυρίζει διακριτικά , του χαμογελά, εκείνος ανταποκρίνεται και κάθεται στο τραπέζι μπροστά από τη σκηνή που τον περιμένουν οι δίμετρες ρωσίδες, τις αγκαλιάζει, του γεμίζουν το ποτήρι με ουίσκι και λίγο πάγο, το φέρνει στο στόμα , πίνει μια γουλιά, το υψώνει στην υγειά της αοιδού και με νεύμα ζωηρό χαιρετά την ελληνίδα σταρ)

Δέσποινα Βανδή- Πάμε όλοι μαζί !!!! (αρπάζει το μικρόφωνο )

(Πίσω από τη σκηνή εμφανίζονται οι ήρωες του παραμυθιού στα ξαφνικά, ο Μπομπ , ο Νίκος, ο Ντούσαν, οι παίκτες, αλαφιασμένοι δείχνουν, ολίγων απορημένοι, κοιτιούνται μεταξύ τους, άλλοι με απέχθεια, άλλοι με σύνεση, άλλοι με χαρά, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν αυτή τη μυστική συνάντηση, γιατί βρίσκονται εδώ?)

Δέσποινα Βανδή- (η μπάντα δίνει το ρυθμό, οι κιθάρες παιανίζουν την μελωδία, η Δέσποινα τραγουδά πιστή στο τόνο και στο ύφος του άσματος) …… Κίτρινο η ελπίδα μας, μακρινή πατρίδα μας μα ο πόνος μιας γενιάς, της παλιάς μας γειτονιάς…..

(Κοιτιούνται μεταξύ τους συγκινημένοι, δάκρυα πλημμυρίζουν τα πρόσωπα τους, ο Νίκος , ο Ντούσαν, ο Ισμαελ, ο Νατσο, ο Μπομπ, οι καρδιές τους ευφραίνονται από αγάπη και αγκαλιάζονται στοργικά, διπλώνουν τα χέρια στους ώμους, μια αλυσίδα αγάπης , μια φωνή όλοι τους ενώνεται με εκείνη της ελληνίδας σταρ)

Αεκτζιδικη χορωδία- ….Μια αγάπη έχω στη καρδιά, την κιτρινόμαυρη θεά , άλλη καμία …..

( Ο Ντεμης παίζει το κομπολόι του, κάθεται εύθυμος στο τραπέζι του και παρακολουθεί, πίνει το ποτό του , χαριεντίζεται με τα κορίτσια, στέλνει τις λουλουδουδες στο πάλκο και εκείνες ραίνουν τους τροβαδούρους με ροδοπέταλα , δεν αργεί να έρθει σε κέφι , σιγοντάρει και αυτός στο τραγούδι ύμνος)


-Όλα μοιάζουν χαρούμενα σε αυτό το κιτρινόμαυρο γλέντι –

(Από την οροφή της σκηνής θα κατέβει ο από μηχανής θεός σαν σε αρχαία τραγωδία, δεν έχει μορφή θεϊκή μήτε είναι κάποια σεβάσμια φιγούρα κάποιου δίκαιου βασιλιά του Μολιέρου αλλά μοιάζει με εκρηκτικό μηχανισμό , αυτονομιστής καμικάζι ρίχνεται στο κέντρο του πάλκου και ανατινάζεται δίνοντας τέλος σε τούτη την φαρσοκωμωδία, τετελεσται)

-Αυλαία κλείνει-

ΤΕΛΟΣ

19 Σχόλια

Filed under Bob Kozonis, χοροεσπερίδα, Έρωτας, ΑΕΚ, Θέατρο, Μπάγεβιτς, Μαλακία ολκής, Ντεμης, Υμνοι ομαδων

Ύμνοι ομάδων

Προχθές πήγα σε μια έκθεση αγιογραφίας. Βασικά δεν είχα όρεξη να πάω αλλά τώρα τελευταία με την υπερέκθεση στο φαινόμενο Ελ Γκρέκο γύρω μου έχω πάθει ένα εθισμό στο θειο. Εκεί είδα κάτι θεούσες να σκύβουν και να προσκυνούν τις φρεσκοβαμμένες εικόνες κάποιων εκκολαπτόμενων αγιογράφων. Αναρωτήθηκα αυτόματα αν σε ένα πίνακα με αναπαράσταση κάποιου αγίου το σημαντικότερο είναι η καλλιτεχνική δημιουργία ή η αγιότητα της απεικόνισης η οποία εκφράζει το θρησκευτικό συναίσθημα του καθενός. Τελικά αυτό που έχει σημασία σε ένα πίνακα αγιογραφίας είναι η δημιουργία του ζωγράφου ή πρέπει απλά να αντιμετωπίζεται ως χρηστικό μέσο έκφρασης της ατομικής λατρείας για το θεό? Είναι θέμα οπτικής. Γιατί αν κάποιοι από αυτούς του θεουσους έδιναν σημασία στην καλλιτεχνική δημιουργία θα καταλάβαιναν ότι οι πίνακες της συγκεκριμένης έκθεσης ήταν μια στεγνή αποτυχία.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει χρόνια τώρα και με τους ύμνους των ομάδων. Αποτελούν ένα μέσο με το οποίο μάθαμε τραγουδώντας να εκφράζουμε την αγάπη για την ομάδα, με το οποίο μάθαμε να συνοδεύουμε τον πανηγυρισμό μας στο γήπεδο. Στην ουσία όμως δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά από αποτυχημένα εμβατήρια ή χειρότερα ένα συνονθύλευμα από μιντι σαμπλακια από κάποιο αρχαίο πιανακι της Fisher Price που παίζαμε μικρά. Είναι μια σειρά από άθλια τραγουδάκια τόσο άθλια που αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε σιντι με ύμνους ομάδων και χριστουγεννιάτικα τραγούδια με γάτες θα διάλεγα το δεύτερο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα του βαζελου. Με μια λέξη το χειρότερο. Τραγουδά ο Βογιατζής και νομίζω ότι σε λίγο θα ξεπηδήσουν μπροστά μου η Μάρθα Καραγιάννη μαζί με το Βουτσά και τον Ντίνο Ηλιόπουλο να χορέψουν σε μιούζικαλ του Διαλανίδη. Ύστερα αυτό το μουσικό θέμα με τα σφυρίγματα και τα μπουζουκάκια στο βάθος μου προκαλεί αναγούλα, ενώ ο στίχος «πρωταθλητής σε όλα τα σπορ παντοτινέ» δηλώνει μια ακραία έπαρση, μια δήλωση υπεροχής που ούτε ο Χίτλερ δε θα μπορούσε να ενστερνιστεί για τα περίφημα ες-ες του. Με μικρή διαφορά αθλιότητας ακολουθει ο ύμνος της ΑΕΚ. Το μουσικό θεματακι δεν με χαλαει. Έχει αυτό τον καλπασμό του μπουζουκιού σε πρώιμο ελαφρολαικό ύφος που ακούγεται σχεδόν υποφερτό στο αυτί. Εκείνο που δε μου αρέσει είναι η ακραία προτροπή μέσα από τους στίχους στο άνθρωπο με το κιτρινόμαυρο δικέφαλο αετό στο στήθος να προβεί σε πράξεις λυσσασμένης βίας προκειμένου να νικήσει . «Εμπρός της ΑΕΚ παλικάρια» εδώ έχουμε κάτι που μοιάζει με φαιδρό επαναστατικό κάλεσμα, «σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια» , εδώ λυσσάμε να ρίξουμε το κάστρο του αντίπαλου τερματοφύλακα, «τα δίχτυα σκίστε» όπα εδώ προσέξτε μη σκίσετε και κάνα καλτσόν « τη δόξα κατακτήστε , νικήστε ,νικήστε ,νικήστε» εδώ έχουμε την διαγραφή κάθε έννοιας αθλητικής άμιλλας, ευ αγωνίζεσθε καθώς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να φτάσουμε στο νικηφόρο αποτέλεσμα. Εν ολίγης το κιτρινόμαυρο τραγουδάκι θα ταίριαζε περισσότερο σε εκστρατεία για να πάρουμε πίσω την Πόλη και να ξεμαρμαρωσουμε τον βασιλιά παρά σε προέλαση για να παραβιάσουμε τα αντίπαλα γκολποστ. Ο δε ύμνος του Ολυμπιακού δεν παύει να είναι κακός αλλά νομίζω ότι είναι και ο πιο υποφερτός μεταξύ των τριών μεγάλων. Δεν με χαλαει η μελωδιουλα, ενώ μου αρέσει που σημείο αναφοράς στους στίχους είναι ο πελάτης οπαδός (ο πύρινο σου κόσμος που δε λυγά ποτέ) καθώς καλώς τονίζεται το ερωτικό στοιχειό μεταξύ οπαδού και ομάδας. Θα μου άρεσε περισσότερο αν η εκτέλεση ήταν κουαρτέτο 4 εγχόρδων σε ρε μείζονα με ένα χορωδιακό σύνολο με μπάσους (βαρύτονους) να υποστηρίζει το φωνητικό μέρος ενώ παράλληλα καλό θα ήταν μια γυναίκεια υψίφωνος να μπαίνει στο ρεφρέν. Απλά Φαντάσου το, θα τα σπάει άσχημα.

Ως αναφορά του τρεις μεγάλους της Θεσσαλονίκης ο πέλεκυς της κριτικής μου θα πέσει επάνω τους ακόμα πιο βαρύς. Ο ύμνος του Παοκ είναι ένα φτηνό λαϊκό κατασκεύασμα που μπορεί να συγκριθεί με καλλιτεχνικές απόπειρες των αδελφών Χαιτιδη . Ο ύμνος του Ηρακλή είναι χαριτωμένος αλλά αδιάφορος . Από την άλλη εκείνον του Άρεως δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να τον ακούσω ολόκληρο καθώς σε κάθε μου απόπειρα μετά το πέρας τριών δευτερολέπτων από το πάτημα του κουμπιού πλει η μουσική πριονίζει τόσο βάναυσα το αυτί μου που σπεύδω απεγνωσμένα να πατήσω το στοπ ώστε να οδηγηθώ στην λύτρωση.

Οάσεις στην καλλιτεχνική χωματερή των τραγουδιών-ύμνων είναι μουσικές δημιουργίες που ανεπίσημα έχουν ταυτιστεί με τις ομάδες αλλά δεν αποτελούν τα επίσημα εμβατήρια αυτών. Για παράδειγμα το θρυλικό «η θάλασσα του Πειραιά» του μεγάλου Γιώργου Μητσακη , «τα παιδιά του Πειραιά» τραγουδισμένο από την αξέχαστη Μελίνα σε μουσική του αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι και το «ΠΑΟ σ’αγαπαω, ΠΑΟ σ’αγαπω» του τεράστιου στιχουργού-τροβαδούρου-κανταδορ Χουαν Ραμον Ροτσα. Πάνω απ’όλα όμως το δεξί μπακ πωρώνεται με την επική κομματάρα του Φοίβου σε στυλ θρας-Αορ μεταλ που μόνο με υπερκομματαρες του Δημήτρη Κατή και των εξόριστων μπορεί να συγκριθεί ενώ εκφράζει την απορία του γιατί δεν έχει καθιερωθεί ακόμα από τους Αεκτζιδες ως ο επίσημος ύμνος της ομάδας

Τέλος το δεξί μπακ τρελαίνεται με θαμμένους στην ανυποληψία ύμνους μικρότερων ομάδων που δεν χαίρουν μέχρι τώρα την προβολή που τους αξίζει. Ξεχωρίζει ανάμεσα σε πολλά διαμαντάκια τον ύμνο της Καλλιθέας που θυμίζει ενιο μορικονε και ταξιδεύει το νου και την καρδιά του ακροατή σε μονομαχίες του Ελ πάσο ενώ γουστάρει τρελά τον ύμνο του Ιωνικού που αποτελεί ένα αυθεντικό δείγμα της εποχής του γραμμοφώνου τότε που όλα έμοιαζαν αγνά και ρομαντικά τότε που κάποιοι
Κοκκινιοτες βγήκαν βόλτα
Με κορίτσια στο πλευρό
Για το γήπεδο τραβηξαν
Πήγαν στον Ιωνικό……………….

…..Κριτική μουσικής από τον ειδήμονα της μπάλας.

Πηγες: http://www.sportfans.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&p=1781
http://www.esnips.com/web/hymns

8 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Υμνοι ομαδων