Category Archives: Μπάγεβιτς

Το σκληρό reality της ΑΕΚ (Πράξη τέταρτη: Μυστικό κονσέρτο)

Θεατρικό έργο: Το σκληρό reality της ΑΕΚ (Σε τέσσερις πράξεις)
(Η τελευταία πράξη της θεατρικής μας εποποιίας είναι ένα μεγάλο φινάλε, ένα μυστικό κονσέρτο για πολυβόλα.)

Πράξη τέταρτη: Μυστικό κονσέρτο

(Πράξη πρωτη εδω)

(Πραξη δευτερη εδω)

(Πραξη τρίτη εδω)

Ήρωες με τυχαία σειρά αναφοράς:

Ντούσαν Μπάγιεβιτς, Νίκος Νοτιάς, Νίκος Θανοπουλος, σύσσωμο ποδοσφαιρικό τμήμα ΑΕΚ , Μπομπ Κωζονης (μετά της συζύγου) , Δέσποινα Βανδή , Ντέμης Νικολαΐδης, Δυο ρωσίδες καλλονές, Λουλουδούδες , μπάντα Δέσποινας Βανδή, εκφωνητής-ανιματερ-παρουσιαστής προγράμματος σε νυχτερινά κέντρα

Σκηνικό : Σκηνικά που φέρνουν σε τελειωμένη μπουζουκερι σε κάποιο ξεχασμένο χιλιόμετρο εθνικού δρόμου, ένα πάλκο και η μπάντα στο βάθος, η κάμερα στο ίδιο σημείο με τις προηγούμενες πράξεις με το φωτάκι αναμμένο σαν να κάνει λήψη, ένα παραβάν στα δεξιά της σκηνής, στο προσκήνιο ένα κυκλικό τραπέζι με τρεις καρέκλες , ένα ουίσκι στο κέντρο του τραπεζιού και ξυροκαρπια σε μπολ, στη μέση μια καρέκλα άδεια, δεξιά και αριστερά δίμετρες ρωσίδες να κάθονται σταυροπόδι και να μοιράζουν με χάρη επαγγελματικές φιλήδονες ματιές στο κοινό περιμένοντας ανυπόμονα τον πελάτη να κάτσει δίπλα τους, λουλουδουδες περιφέρονται στο χώρο

-Αυλαία ανοίγει-

(Ο προβολέας στοχεύει τον εκφωνητή που ξεπροβάλει στη σκηνή)

Εκφωνητής- (ντυμένος με φράκο σαν τον Κωσταλα, ανέκφραστος αναγγέλλει) Κυρίες και Κύριοι καλωσορίσατε στο μυστικό σόου για λίγους και εκλεκτούς της ελληνίδας αοιδού Δέσποινας Βανδή

(Ο εκφωνητής με χορευτική κίνηση των χεριών δείχνει το παραβάν , ο προβολέας ακολουθει και φωτίζει τη σκιά που λικνίζεται πίσω από το σεντόνι, τρομπετίστες βουίζουν και τα τύμπανα μετρούν αντίστροφα, η ελληνίδα σταρ μέσα σε βροχή από κομφετί και ανάμεσα σε δέσμες φωτός που διασταυρώνονται παιχνιδιάρικα παρουσιάζεται στο κοινό της)

Δέσποινα Βανδή- Σας ευχαριστώ όλους! (κοιτά μπροστά , δεν υπάρχει ψυχή, δεν ακούγεται κανένα χειροκρότημα, σιωπή)

(Εμφανίζεται με βήμα σταθερό ο Ντεμης Νικολαΐδης από το βάθος, είναι ντυμένος με κουστούμι μοδατο και ένα γαρίφαλο στο πέτο , πλησιάζει τη σκηνή , φιλαει το χέρι της Δέσποινας και της προσφέρει το γαρίφαλο, εκείνη το μυρίζει διακριτικά , του χαμογελά, εκείνος ανταποκρίνεται και κάθεται στο τραπέζι μπροστά από τη σκηνή που τον περιμένουν οι δίμετρες ρωσίδες, τις αγκαλιάζει, του γεμίζουν το ποτήρι με ουίσκι και λίγο πάγο, το φέρνει στο στόμα , πίνει μια γουλιά, το υψώνει στην υγειά της αοιδού και με νεύμα ζωηρό χαιρετά την ελληνίδα σταρ)

Δέσποινα Βανδή- Πάμε όλοι μαζί !!!! (αρπάζει το μικρόφωνο )

(Πίσω από τη σκηνή εμφανίζονται οι ήρωες του παραμυθιού στα ξαφνικά, ο Μπομπ , ο Νίκος, ο Ντούσαν, οι παίκτες, αλαφιασμένοι δείχνουν, ολίγων απορημένοι, κοιτιούνται μεταξύ τους, άλλοι με απέχθεια, άλλοι με σύνεση, άλλοι με χαρά, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν αυτή τη μυστική συνάντηση, γιατί βρίσκονται εδώ?)

Δέσποινα Βανδή- (η μπάντα δίνει το ρυθμό, οι κιθάρες παιανίζουν την μελωδία, η Δέσποινα τραγουδά πιστή στο τόνο και στο ύφος του άσματος) …… Κίτρινο η ελπίδα μας, μακρινή πατρίδα μας μα ο πόνος μιας γενιάς, της παλιάς μας γειτονιάς…..

(Κοιτιούνται μεταξύ τους συγκινημένοι, δάκρυα πλημμυρίζουν τα πρόσωπα τους, ο Νίκος , ο Ντούσαν, ο Ισμαελ, ο Νατσο, ο Μπομπ, οι καρδιές τους ευφραίνονται από αγάπη και αγκαλιάζονται στοργικά, διπλώνουν τα χέρια στους ώμους, μια αλυσίδα αγάπης , μια φωνή όλοι τους ενώνεται με εκείνη της ελληνίδας σταρ)

Αεκτζιδικη χορωδία- ….Μια αγάπη έχω στη καρδιά, την κιτρινόμαυρη θεά , άλλη καμία …..

( Ο Ντεμης παίζει το κομπολόι του, κάθεται εύθυμος στο τραπέζι του και παρακολουθεί, πίνει το ποτό του , χαριεντίζεται με τα κορίτσια, στέλνει τις λουλουδουδες στο πάλκο και εκείνες ραίνουν τους τροβαδούρους με ροδοπέταλα , δεν αργεί να έρθει σε κέφι , σιγοντάρει και αυτός στο τραγούδι ύμνος)


-Όλα μοιάζουν χαρούμενα σε αυτό το κιτρινόμαυρο γλέντι –

(Από την οροφή της σκηνής θα κατέβει ο από μηχανής θεός σαν σε αρχαία τραγωδία, δεν έχει μορφή θεϊκή μήτε είναι κάποια σεβάσμια φιγούρα κάποιου δίκαιου βασιλιά του Μολιέρου αλλά μοιάζει με εκρηκτικό μηχανισμό , αυτονομιστής καμικάζι ρίχνεται στο κέντρο του πάλκου και ανατινάζεται δίνοντας τέλος σε τούτη την φαρσοκωμωδία, τετελεσται)

-Αυλαία κλείνει-

ΤΕΛΟΣ

19 Σχόλια

Filed under Bob Kozonis, χοροεσπερίδα, Έρωτας, ΑΕΚ, Θέατρο, Μπάγεβιτς, Μαλακία ολκής, Ντεμης, Υμνοι ομαδων

Η φτηνή συγγνώμη του Μπάγεβιτς

Τι όμορφες εποχές το 1996. Έχω την ικανότητα να θυμάμαι όταν πολλοί γύρω μου ξεχνάνε και είμαι πολύ χαρούμενος γιαυτό. Ο Μπάγεβιτς δεν την παλεύει άλλο με τον Τροχανά που του φορτώσανε στην ΑΕΚ και υπογράφει απο Φεβρουάριο στον Ολυμπιακό. Τους επόμενους μήνες γίνεται χαμός. Φήμες, δημοσιεύματα και υποψία και η υποκριτική υπόσχεση του Ντούσαν πως αν πάρει το κύπελλο θα μείνει στην ΑΕΚ. Μένει να ξαναδείς δηλώσεις του απο τότε. Πόσο πιεσμένος και μπερδεμένος είναι φαίνεται στο βλέμμα του, παρόλαυτα κρατάει πάντα την ίδια ψυχρή και ανέκφραστη ουδετερότητα. Όπως και σήμερα.

Η επιστροφή του στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι μια απο τις σημαντικότερες στιγμές του ελληνικού αθλητισμού. Ο πρίγκηπας που λατρεύτηκε επιστρέφει ως προπονητής του Ολυμπιακού. Γίνεται χαμός και η πλάκα είναι οτι το ματς αναβάλεται για την επόμενη ημέρα λόγω βροχής. Το μαρτύριο του ήταν γραφτό να είναι διήμερης διάρκειας, νέος γύρος πανικού. Θυμάμαι ακόμα τα πεντοχίλιαρα με τη φάτσα του Μπάγεβιτς, πρωτόγνωρο τρικ τότε. Θυμάμαι απροκάλυπτες δηλώσεις οπαδών στην κάμερα πως θα τον γαμήσουνε  ή ακόμα και του εξοργισμένου Λευτέρη Παπαδόπουλου. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πανό πρωτοφανές σε σκληρότητα

Πρόδωσες τη γυναίκα σου για τη Στανίση. Πρόδωσες την πατρίδα σου και έγινες Eλληνας. Πρόδωσες το λαό που σ’ έκανε μάγκα. Γι’ αυτό ο Θεός σε τιμώρησε, δεν σου έδωσε την ικανότητα να κάνεις παιδιά. Για να μην τα προδώσεις κι αυτά

Η ΑΕΚ έχασε έκτοτε το δρόμο της επιτυχίας, αλλά είχε πάντα κάποιον να μισεί.

Το 2002 ο Μπάγεβιτς επέστρεψε στην ΑΕΚ. Είπε πως είναι Αεκτσής ότι κι αν συνέβη.  Τον υποδέχτηκαν με μπουκάλια, καδρόνια, σφαίρες στο σπίτι του, πολλούς βάτραχους, βρισίδι, ξύλο στην εθνική οδό και τελικά αποχώρησε στη μέση ενός αγώνα. Μάλιστα σε δήλωση του τότε είπε μεταξύ άλλων και αυτό που σήμερα φαντάζει τόσο ειρωνικό «..δε μπορούσα να ξεπεράσω κάποια πράγματα ηθικής τάξης..». Ο Μπάγεβιτς μπορεί να είναι Αεκτσής. Δεν έχει όμως αξιοπρέπεια. Η στοιχειώδης αξιοπρέπεια θα επέβαλε να μην ξαναγυρίσει.

Το παράξενο δεν είναι εκεί. Ας πούμε οτι είναι τόσο παράλογος που τα ξέχασε όλα. Και θέλει να επιστρέψει στην ΑΕΚ και να την οδηγήσει πάλι στην πρωτιά επειδή την αγαπάει και βλέπει μέλλον σε αυτό το διοικητικό σχήμα. Κι απο την πλευρά της διοίκησης σίγουρα είναι η καλύτερη επιλογή απο όσες ακούστηκαν. Άλλο πράγμα η ΑΕΚ του Δόνη κι άλλο η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς όπως και να το κάνεις.

Το παράξενο είναι στην αντίδραση του κόσμου και της κοινής γνώμης. Είπε συγγνώμη ο Μπάγεβιτς. Άρα όλα είναι εντάξει. Ζήτω ο μεσσίας, θα μας φέρει πρωταθλήματα και θα ξεχάσουμε τα πάντα.

Για τις εφημερίδες και τα μίντια δεν το συζητάω. Όσο καθολικά χαιρετίζουν την πρόσληψη του τώρα, τόσο μαζικά θα πιέσουν να φύγει ο προπονητής της αποτυχίας όταν θα δουν πως δεν πάει άλλο η κατάσταση. Γιαυτό είναι και λίγο για να τον λυπάσαι το Ντούσαν. Τον προβάλουν ως λυτρωτή παραμονεύοντας στη γωνία για να τον ξεσκίσουν άλλη μία φορά.

Για τον κόσμο απορώ. Κουράστηκα τόσα χρόνια να ακούω για το πως ήταν παλιά το αγνό ποδόσφαιρο. Όπου όλοι παίζανε για τη φανέλα και ήταν τίμια παιδιά και άνθρωποι του λαού που τους έβρισκες στις πλατείες και μίλαγες μαζί τους. Και μετά ήρθε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τα κατέστρεψε όλα. Δεν τα κατέστρεψε ο επαγγελματισμός, η απληστία τα κατέστρεψε. Και αυτήν δε θα έπρεπε να ξεχνάμε. Περίμενα απο τους οπαδούς της ΑΕΚ να θυμούνται για πάντα την εικόνα του Μπάγεβιτς με την κόκκινη φόρμα. Τον πλησίασε ο Κόκκαλης, του έταξε λεφτά, πήρανε τίτλους με ακραία διαιτητική εύνοια, τίτλους που κατα κάποιο τρόπο στέρησαν απο την ΑΕΚ που τόσο διατείνεται πως αγαπάει. Δεν είναι θέμα μερικών μεμονομένων κάφρων όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν τώρα που πέρασαν 12 χρόνια. Εκείνο τον Ιανουάριο του 1996 όλοι οι Αεκτζήδες εξοργίστηκαν.

Κουράστηκα να ακούω για το κύρος και τη σοβαρότητα του Μπάγεβιτς. Ολυμπιακό 2 φορες, ΑΕΚ 3 φορες, ΠΑΟΚ, ΑΡΗ, παραλίγο Αστέρα Τρίπολης, παραλίγο Ηρακλή, 10 φορές παραλίγο Παναθηναϊκό. Οι χάντρες στο κομπολόι αλλάζουν χρώμα πολύ μα πολύ εύκολα. Κι οτι είσαι τώρα προπονητής και πάλι της ΑΕΚ δε σε κάνει παραπάνω Αεκτσή απο ότι ήσουν ή δεν ήσουν πριν. Όσο δε σε κάνανε Αρειανό παρότι ήταν κίτρινες και τότε οι χάντρες. Θέλεις να είσαι ΑΕΚ? Μπορείς να είσαι χωρίς να είσαι και προπονητής της.

Το βρίσκω ανήθικο για να γίνει μεγάλη η ΑΕΚ να πρέπει να φύγει ο Ντέμης και να έρθει ο Ντούσαν.

paraitisi

10 Σχόλια

Filed under Μπάγεβιτς

Η μεγαλύτερη αλλαγή, με σφραγίδα Ντούσαν

Ο προπονητής απολύθηκε μερικές αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, ο τεχνικός διευθυντής απομακρύνθηκε πριν αρχίσει ο σχεδιασμός για τη νέα χρονιά, οι οπαδοί γκρινιάζουν για τις επιλογές του προέδρου στον οποίο καταλογίζουν πως δεν επιθυμεί πραγματικά την πρόοδο της ομάδας. Ένας απο τους πιο σημαντικούς παίχτες, ο Λούα Λούα, ειδοποιείται να ψάχνει ομάδα μετά απο πειθαρχικό παράπτωμα, γενικά οι αστέρες της ομάδας δώσανε την εντύπωση πως ενδιαφέρονταν μόνο για τα μεγάλα ματς και αδιαφορούσαν για το πρωτάθλημα, ενώ και για πολλούς παίχτες υπάρχει δυσφορία για τα νυχτοπερπατήματα.

Παρόλαυτα ο Θρύλος τελειώνει τη χρονιά με νταμπλ και εξαιρετική ευρωπαϊκή χρονιά, με μεγάλες εμφανίσεις, διπλά σε δυνατές έδρες και τελικώς αποκλεισμό απο την Τσέλσι.
Τόσο απλά.

Ο Δώνης συναντά στην ΑΕΚ το Ντέμη και κάποιοι κακοήθεις λένε πως δεν ξαναείδαν τέτοιο δυνατό δραματικό ντουέτο απο τότε που Νίκος Ξανθόπουλος και Μάρθα Βούρτση κλαίγανε μαζί στις ελληνικές ταινίες του ’60.

Και καθώς ο Πεσέιρο φεύγει με ψηλά το κεφάλι και δείχνοντας άλλη κλάση ανθρώπου στις τελευταίες δηλώσεις του, ο Μπάγεβιτς φρόντισε να τα κάνει όλα σωστά, ώστε να τελειώσει τη θητεία του με τρόπο μεγαλειώδη, πριγκηπικό.

Αν φύγει τελικά απο τον ΑΡΗ αυτό το καλοκαίρι, στην ιστορία θα μείνει η τελευταία του κίνηση ως προπονητής της ομάδας. Η τρίτη αλλαγή στον τελικό κυπέλλου, όπου τα ονόματα μιλάνε απο μόνα τους:

Τιάγκο Ζεντίλ στη θέση του Ρονάλντο Γιάρο..
killing!

1 σχόλιο

Filed under Άρης, Θρύλος, Μπάγεβιτς

Μπαγεβιτσολογία

Μετά την περίοδο των καλοκαιρινών μεταγραφών, η αγαπημένη μου εποχή το χρόνο είναι όταν προκύπτει το θέμα Μπάγεβιτς για κάποιον απο τους 3 μεγάλους. Σύσσωμος τότε ο δημοσιογραφικός κόσμος βυθίζεται στον αιώνιο προβληματισμό «Να έρθει ή οχι ο Μπάγεβιτς» και ανακυκλώνονται με πάθος τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα.

Αγαπημένα κλισέ σχετικά με το μπάγεβιτς:

– Είναι ο μόνος που γνωρίζει την Ελληνική πραγματικότητα
(ασφαλιστικό, κίνηση στους δρόμους, παράγκα, ψύχωση για κούπες, τα καλύτερα εστιατόρια για ψάρι στα νότια προάστια)

– Του ταιριάζει πολύ το ρόστερ
(πάντα ομως. ασχέτως που πρόκειται να πάει)

– Είναι ώριμες οι συνθήκες να τον υποδεχτούν οι οπαδοί
(γιατί έχει και προηγούμενα με τους οπαδούς όλων των ομάδων, αλλά μπροστά στο φάσμα της νές αποτυχίας, οι οπαδοί τα ξεχνάνε όλα και περιμένουν τον πρίγκηπα)

– Είναι πάντα διαθέσιμος και περιμένει υπομονετικά .. στο βάθος
(βλέπε φωτό)

– Έχει έντονη προσωπικότητα και επιβάλλει πειθαρχία στην ομάδα
(ναι. ο Ζλατκο τι λέει γιαυτο? )

– Δουλεύει φανταστικά με τους νέους παίχτες
(μαθαίνω πως κλείνει ο Αμπονσά στον παναθηναϊκό)

Δεν έχει σημασία αν και κατα πόσο ισχύουν ή όχι, το ζήτημα είναι οτι ανασύρονται με μαθηματική ακρίβεια ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ απο τα ίδια, αλλά και διαφορετικά άτομα. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα – αν ήξερα απο παλιά πως μια μέρα θα γράφω σε μπλογκ, θα κρατούσα άρθρα και πρωτοσέλιδα απο το 1994 σε μορφή pdf και να τα εμφανίζω τέτοια εποχή.

(το πρωτοσέλιδο αυτό ανέβηκε και στο πόστ » πάλι στο βάθος έμεινε ο μπάγεβιτς » στις 7/06/07)

3 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Μπάγεβιτς

Ο οπαδός δεν έχει πάντα δίκιο (Φερερ+bonus Παπ)

Ο Τζεπέτο, ο ταβερνιάρης, ο λογιστάκος, ο Μεϊμαράκης, ο σωσίας του Γιώργου Παπαδάκη, ο monopoly man μας κουνάει μαντήλι. Ή εμείς του το κουνήσαμε, τέλος πάντων. Πριν όμως έρθω στο βασικό θέμα της αποτυχίας ακόμα ενος μεγάλου «διδασκάλου» της προπονητικής σε ελληνική ομάδα λέω να γυρίσω λίγο πίσω, στο καλοκαίρι του 2006.

Ιούνιος του 2006 λοιπόν.
Η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 27-31 βαθμούς Κελσίου, οι άνεμοι πνέουν νεφελώδεις κι ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ετοιμάζεται για το μουντιάλ της Γερμανίας. Στην Ελλάδα δύο είναι τα γεγονότα που κόβουν την ανάσα των οπαδών

α) Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Δημήτρη Παπαδόπουλου απο τον Παναθηναϊκό.sportday_b.jpg

Αμόκ. Χαμός σε ραδιόφωνα και εφημερίδες. Φήμες περι ακατέβατου του μυτόγκα στις διαπραγματεύσεις, σενάρια για συμφωνία με τον Ολυμπιακό, ρεπορτάζ για το παρασκήνιο και αγωνία στις τάξεις των αιωνίων αντιπάλων. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατηγορούσαν τότε το Τζίγκερ για καβούρια, για διάλυση της ομάδας και άλλα τέτοια διαχρονικά. Δικαιολογημένα ίσως. Ο Κωνσταντίνου λίγο καιρό πριν πήρε το δρόμο για Πειραιά και το ενδεχόμενο να χαρίσει ο ΠΑΟ και τον παρτενέρ του στην επίθεση δεν το χώνευε εύκολα ο οπαδός.
Ο ίδιος οπαδός βέβαια σήμερα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που ο Τζίγκερ τον κράτησε στην ομάδα, ξεχνώντας φυσικά την αντίδραση του εκείνες της μέρες.
Όποιος τότε έκρινε με κριτήρια οπαδικά και το ανήγαγε σε ζήτημα τιμής (να τον κρατήσουμε να μην μας τον πάρουν) κι όχι με ποδοσφαιρικά, φαίνεται σήμερα πως έκρινε λάθος.

β) Η πρόσληψη του Φερέρ στην ΑΕΚora_b.jpg

Δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Ένας Ισπανός προπονητής με θητεία και επιτυχίες σε Μπαρτσελόνα και Μπέτις, δεν έρχεται και εύκολα στην Ελλαδίτσα. Και δεν είναι μόνο η καθαυτή πρόσληψη που πιστώθηκε ως επιτυχία του Ντέμη αλλά και το στενό πρέσινγκ που έκανε στο Φερέρ προκειμένου να τον πείσει. Προσωπική επιτυχία και τα σχετικά.
Φτάσαμε στη χθεσινη ημέρα, όπου ο Ντέμης αναγκάστηκε ή αποφάσισε να απολύσει το Φερέρ. Ο οπαδός σε αυτή την περίπτωση δεν έκανε λάθος το καλοκαίρι του 2006, αλλά ενδεχομένως να το έκανε τις τελευταίες μέρες που πίεσε για την απόλυση του Φερέρ.

Και φτάνω σε αυτό που θέλω να πω.
Τι ήταν?
Το ξέχασα ρε….

(μισό λεπτό να διαβάσω ξανά τα παραπάνω)

Όσιμ, Μαλεζάνι, Σόλιντ, Σάντος, Φερέρ, Μπένγκστον και τόσοι μα τόσοι ακόμα που ήρθαν στην Ελλάδα με τη φήμη του διδάσκαλου, του γνώστη της προπονητικής, του μάστορα επι των τακτικών θεμάτων, του κορυφαίου στη χώρα του, φύγανε χωρίς να καταφέρουν να χτίσουν την ομάδα που υποσχέθηκαν.
Τις περισσότερες φορές γιατί δεν κατάφεραν να το κάνουν σύντομα.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα ο προπονητής που ζητάει πίστωση χρόνου και υπόσχεται μακρόχρονα πλάνα επιτυχίας. Για μένα, τον προπονητή της εξέδρας, ο Ντέμης έριξε τη χαριστική βολή στο πρότζεκτ «δουλειά σε βάθος χρόνου». Ο Ντέμης ήταν ο τελευταίος που πίστεψα πως μπορεί να στηρίξει έναν προπονητή ασχέτως αποτελεσμάτων.

Φυσικά δε λέω οτι όποιος υπόσχεται 5ετη πλάνα σημαίνει πως έιναι και σε θέση να τα υλοποιήσει, και καμία ομάδα δεν είναι σε θέση να ρισκάρει να χάσει 5 χρόνια με έναν αλμπάνη απατεώνα στον πάγκο της.
Αν όχι όμως ο Φερέρ τότε ποιός? Κανένας.

Ας μην ξαναπιστέψουμε λοιπόν ποτέ ξανά σε προπονητές που λένε πως θα κάνουν έργο και πως αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το πιθανότερο είναι πως ζητάνε πίστωση χρόνου και άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα απαιτεί προπονητή που θα φέρει επιτυχίες ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Τι μας λες ρε προπονητή? Ήταν εκτος στόχων ο Φερέρ? Αν είναι έτσι, γιατί τότε απολύθηκαν και οι Σόλιντ, Σουμ που πήραν πρωταθλήματα?

Οκ, ισχύει κι αυτό. Καμιά φορά δε ξέρουμε τι θέλουμε. Ζητάμε μεν τις επιτυχίες, αλλά θέλουμε κι ένα στάνταρ απόδοσης, να βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα. Κι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να μας πιάσει κανείς στο τί εννοούμε επιτυχία.

Συμπέρασμα: η πίεση των οπαδών προς τις διοικήσεις δεν δείχνει πάντα τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος να αποφασίζει χωρίς να ακούει τους απο δω κι απο κει, να παίρνει το ρίσκο να χλευαστεί και να αποδοκιμαστεί. Και πάνω απ όλα. Να στηρίζει προπονητές που αποδεικνύουν την αξία τους ΤΩΡΑ.

9 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Απόψεις, ΑΕΚ, Αλκέτας Παναγούλιας, Μπάγεβιτς, Μουρινιο, Ντεμης, Σέρα Φερρέρ, Τζιγκερ, Sir Τακης

Μια αλεπού στην αγορά

μουρινιο

 Απο τη λύση της συνεργασίας μεταξύ Μουρίνιο και Τσέλσι, ζημιωμένη βγαίνει η αγγλική ομάδα. Μην τρελαθούμε βέβαια, τσέλσι υπήρξε και προ μουρίνιο και θα υπάρχει και μετά, ακόμα και όταν τα χοντρά λεφτά του Αμπράμοβιτς σταματήσουν να ρέουν. Το δρόμο προς την επιτυχία ίσως το βρει και με άλλο προπονητή, τη λάμψη όμως της πρωτοκλασάτης ομάδας την έχασε ανεπιστρεπτί.

Ο Μουρίνιο δεν είναι τυχαία πρώτο όνομα στην αγορά των προπονητών αυτή τη στιγμή. Δεν είναι οι τίτλοι, δεν είναι τόσο η μαεστρία του στην τακτική και η ικανότητα στην οργάνωση ομάδων. Είναι το εκκεντρικό του χαρακτήρα του, είναι η ισχυρή του παρουσία που ξυπνάει σε οπαδούς και αντιπάλους δυνατά πάθη. Θυμίζει ένα μπάγεβιτς σε μεγαλύτερη κλίμακα (και σε διαφορετικό περιβάλλον). Αν σύντομα καταλήξει στην Ισπανία και στη Μπαρτσελόνα, όπου φημολογείται πως ο Ράικαρντ μετράει μέρες, ακόμα και στο πρώτο αυτό εμπορικό όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, θα λέμε « η μπαρτσελόνα του Μουρίνιο«.

Λίγη σημασία έχει τελικά πού θα πάει. Ο Μουρίνιο δε θα κερδίζει για πάντα, ούτε θα είναι σε μεγάλες ομάδες μέχρι τα βαθιά γεράματα του.  Πολλοί στο αγγλικό ποδόσφαιρο θα πουν πως χάρηκαν που φεύγει. Σύντομα όμως θα διαπιστώσουν πως τους λείπει. Και είναι τυχερή η ομάδα που θα τον αποκτήσει ως προπονητή της. Όχι γιατί θα έχει βέβαιη επιτυχία, αλλά γιατί θα δώσει τη χαρά στους οπαδούς της να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές που χαρίζουν οι λίγες, μεγάλες προσωπικότητες του αθλητισμού.

 ..φαν του Μουρίνιο και του Γιώργου Κωστίκου ο προπονητής της εξέδρας

4 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Μπάγεβιτς, Μουρινιο

Η επιστροφή του πρίγκιπα

Ήταν μια εποχή ένδοξη που εμβατήρια από σάλπιγγες ηχούσαν και βασιλικά αγήματα περιδιάβαιναν περήφανα στους δρόμους της ποδοσφαιρικής επικράτειας. Ήταν η εποχή όπου το έμβλημα του πρίγκιπα έλαμπε πάνω στα άρματα του, τα οποία θωράκιζαν και προστάτευαν τον κάτοχο τους με επιτυχία απέναντι στα βέλη των εχθρών τόσο των εξωτερικών όσο και των εσωτερικών που συχνά πυκνά εποφθαλμιούσαν την θέση του και ζήλευαν την φήμη του. Ο ισχυρός πρίγκιπας του ελληνικού ποδοσφαίρου με το αγέρωχο στυλ του όρθωνε το ανάστημα του έχοντας υπό έλεγχο τους είλωτες και τους αυλικούς του. Εκείνη την μακρινή εποχή, οι βασιλιάδες του παρείχαν όλη εκείνη την σιγουριά και την ασφάλεια ώστε να δρα ανενόχλητος και απερίσκεπτος, με αποτέλεσμα να αποτελεί τον απόλυτο κυρίαρχο στο βασίλειο της μπάλας. Στις ένδοξες εκείνες μέρες, ο Πρίγκιπας οδηγούσε το στρατό του από νίκη σε νίκη. Αδηφάγος και γνήσιος στρατηλάτης κατακτούσε τα εδάφη με εντυπωσιακή ευκολία.

ps1997b_b.jpg
Ο Ντουσαν, στις μερες της δοξας του, με τον επιστηθιο υπηρετη του Τακη Περσια

Καιροσκόπος και έξυπνος άνδρας σαν ήταν ήξερε να ελίσσεται και να προσαρμόζεται σε κάθε περίσταση των καιρών. Άλλαζε στρατόπεδο την κατάλληλη στιγμή , άφησε το κίτρινο έμβλημα για το ισχυρό και νέο κόκκινο, ακλουθούσε την δύναμη και τη εξουσία όταν εκείνη τον καλούσε και έμενε στη κορυφή αλώβητος. Και ο πρίγκιπας μεγάλωνε επικίνδυνα. Ο λαός τον σέβονταν, τον αντιμετώπιζε με δέος, τον θεωρούσε απόλυτο ηγέτη. Σε καμία περίπτωση ο πρίγκιπας δεν θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο των τίτλων τιμής που του απέδιδαν. Σίγουρα όμως η κορυφή κρύβει παγίδες, γύρω της επικρατεί ο φθόνος και η ίντριγκα. Θέλει γερά κότσια για να παραμείνεις εκεί. Ο πρίγκιπας άντεξε και τα κατάφερε σχεδόν περά από κάθε προσδοκία. Ώσπου η εποχή της ένδοξης πορείας του έφτασε στο ρέκβιεμ της. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς «χοχοχο» σαν είδε ότι ο πρίγκιπας επισκιάζει την φήμη και τον τίτλο του τον καθαίρεσε. Ο προδομένος κίτρινος στρατός που τον ανέδειξε δε το δέχτηκε ποτέ ξανά στην αγκάλη του. Ο απαιτητικός αιθεροβάμων κόκκινος στρατός αποφάσισε ότι δεν κάλυπτε τις προσδοκίες του και ο πάλε ποτέ πρίγκιπας έμενε να βολοδέρνει σε βασίλεια άγνωστα και επικίνδυνα. Όμως είναι σκληρός ο πρίγκιπας για να πεθάνει εύκολα. Γιατί τα κόκκινα και κίτρινα βασίλεια τα άφησε πίσω του εύφορα, στην ακμή της δόξας τους μα σαν έφυγε πηρέ μαζί του και τα θεμέλια της κυριαρχίας τους με αποτέλεσμα εκείνα, είτε να μείνουν στάσιμα είτε να καταρρεύσουν . Σαν άλλος μεσσίας επέστρεψε και στα δυο στρατόπεδα αλλά όπως λένε το ξαναζεσταμένο φαί δεν αρέσει, η δεύτερη ευκαιρία στη σχέση δεν είναι ποτέ ίδια . Καλοδεχούμενος δεν ήταν , υπ ατμών σίγουρα ήταν στις τάξεις του λαού και της αυλής και η κάθε του νίκη έμοιαζε σαν ισχνή φλόγα σε μια μαύρη τρυπά που τον ρουφούσε στο κενό.

ps1996_b.jpg
Ο Ντουσαν, αγερωχος στρατηγος, δινει εντολες στο στρατο του

Γιατί στο κενό βολόδερνε ο γέρο Ντούσαν. Όπου πήγαινε αντιμετώπιζε μισός και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Μέχρι που ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Άρη. Μέρες τώρα αναρωτιέμαι αν αυτός που έρχεται στο κίτρινο πάγκο του βορρά θυμίζει κάτι από τον παλιό γνωστό Μπάγιεβιτς, τον πρίγκιπα του παραμυθιού ή είναι απλά η ξεθωριασμένη εικόνα του. Ξέραμε ότι ο Ντούσαν θέλει ομάδες που του παρέχουν σιγουριά , κυρός και τίτλους. Ακόμα και στον Παοκ που πήγε ήξερε ότι είχε να διαχειριστεί ένα υλικό που άφηνε περιθώρια για όνειρα. Κατέκτησε και το κύπελλο, εκείνη την χρονιά, απόρροια του γεγονότος ότι ο πρίγκηψ εκτός από ευνοούμενος του συστήματος ήταν και καλός προπονητής. Τότε ήταν και ειδικές οι συνθήκες βεβαία. Ήθελε να παραμείνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και να αποδείξει στον Κοκκαλη ότι δεν έπραξε ορθά όταν τον έδιωξε αναπάντεχα, για πολλούς, από τον ερυθρόλευκο πάγκο.

Το περασμένο χειμώνα, λόγο ΚΑΙ ειδικών συνθηκών, δεν δέχτηκε την πρόταση του Παναθηναϊκού. Ήταν και η τελευταία πρόταση που είχε στα χέρια του για να πάει σε ομάδα που πρωταγωνιστεί . Και ύστερα σίγησε. Για μια στιγμή πίστεψα ότι πάει μας τελείωσε ο πρίγκηψ. Θα αποσυρθεί στα ανάκτορα του και θα αφοσιωθεί στο κυνήγι της αλεπούς. Ήρθε ο καιρός για σύνταξη, μας κουράστηκε ο αρχηγός. Ξαφνικά, λοιπόν, πρόεκυψε Άρης. Και τι νομίζει ότι θα βρει εκεί ο πρίγκιπας? Τι θα του προσφέρει ο Άρης? Διοικητική ασφάλεια με τον Σκόδρα? Ήρεμο λαό που δε μπλέκεται στα διοικητικά όπως η Σουπερ 3? Τρομερό υλικό που θα τον οδηγήσει σε τίτλους? Δε νομίζω ότι καλύπτει τις προϋποθέσεις που παραδοσιακά ζητούσε ο Μπάγιεβιτς για να υπογράψει σε μια ομάδα.

Από την άλλη, το τι κερδίζει ο Άρης από την παρουσία του Ντούσαν είναι εύλογο και δε το συζητώ. Θα κερδίσει κύρος, ίσως να αναδεχθεί και κανας νεαρός παίχτης, κάποιο σεβασμό από τους διαιτητές, ηρεμία στα αποδυτήρια και όλα αυτά τουλάχιστον μέχρι να δημιουργηθούν οι πρώτοι τριγμοί. Γιατί νομοτελειακά τα τελευταία χρόνια όπου πάει ο πριγκηψ έχουμε στην αρχή αγάπη και έρωτες και μια σχέση μελί γάλα που στο τέλος τελειώνει με πόνο, γιαούρτωμα και μπινελικι από την εξέδρα και καταλήγει σε εντυπωσιακή φυγή από τα γραφεία της διοίκησης.

1ata74p.jpg
Θελει την θεση του ΟΤΟ?

Ο Άρης λοιπόν κάτι θα πάρει και στο χέρι του είναι να το αξιοποιήσει . Ο Ντούσαν όμως? Τελικά μήπως ήθελε απλά να μπει ξανά στην ζωή των φιλάθλων, να αναστατώσει την ποδοσφαιρική νηνεμία μας, να δημιουργήσει θόρυβο? Ίσως τελικά να είναι αυτό που ακούγεται παντού και το ξέρουν και οι πέτρες. Ότι ο Άρης δεν ήταν παρά η πόρτα που ζητούσε ο Ντούσαν την δεδομένη στιγμή, στα 60 του και στο τέλος της καριέρας του, που θα τον οδηγήσει στο πάγκο που τον θεώρει ως το επιστέγασμα της όλης πορείας του, ως το happy end του πριγκιπικού παραμυθιού, ως το τέλος που του αξίζει , τον πάγκο της Εθνικής ομάδας.

8 Σχόλια

Filed under Άρης, Μπάγεβιτς