Category Archives: Λαμπρος Χουτος

Πατέρα κάτσε φρόνιμα

Αραχτός στη ξαπλώστρα με ένα φραπέ στο χέρι και μια τσακισμένη εφημερίδα δίπλα μου προσποιούμαι χαλάρωση και ευδαιμονία ενώ στη πραγματικότητα βράζω από τη ζέστη και το θυμό. Εγκλωβισμένος ανάμεσα σε χιλιάδες ψάθες , σε μπαλάκια του τένις που προσγειώνονται κάθε λίγο και λιγάκι στο στομάχι μου, σε παιδικές εκνευριστικές φωνούλες και στα μαραμένα θηλυκά μπούτια της μεγαλοκοπέλας που παραθερίζει δίπλα μου και συμπεριφέρεται σαν κοκέτα του μεσοπολέμου καταριέμαι τον εαυτό μου που με παράσυρε σε παραλία της Αττικής κυριακάτικα.

Λίγα μετρά πιο κάτω παρατηρώ ένα καλοστεκούμενο κύριο να παίζει μπαλιτσα με το παιδάκι του. Μου προκαλεί εντύπωση το σοβαρό ύφος του πατέρα σε μια υποτιθέμενη στιγμή διασκέδασης. Σηκώνομαι από τη ξαπλώστρα ρουφώντας επιδέξια τη κοιλιά μου και με τα χέρια άνοιχτα και ύφος κατακτητή πλησιάζω να παρακολουθήσω το παιχνίδι με τη μπάλα, έτσι από περιέργεια. Το παιδί, υπό τις οδηγίες του πατέρα, μαθαίνει να ισορροπεί στην άμμο με τη μπάλα στα πόδια και να τριπλάρει αλλάζοντας γρήγορα κατευθύνσεις. Ο μπαμπάς επιδοκιμάζει το παιδί σε κάθε καλή ενέργεια ενώ δε διστάζει να του μοιράζει «φιλικές» σφαλιαριτσες στο σβέρκο -από αυτές που πονανε – κάθε φορά που εκείνο κάνει κάτι λάθος. Κάθε προσπάθεια του 10χρονου να χαλαρώσει και να έρθει σε επαφή με κάποιο είδος πατρικής τρυφερότητας πέφτει στο κενό. Ο προπονητής-πατέρας εξημερώνει τα αθώα παιδικά ένστικτα με φωνές και χειρονομίες σαν θηριοδαμαστής σε τσίρκο.

«Ρε άσε ρε καραγκιόζη το παιδάκι να παίξει» ψελλίζω από μέσα μου αφήνοντας επιδεκτικά ένα ύφος αποστροφής να στολίσει τη φάτσα μου. Εκείνος με πλησιάζει με μια αηδιαστική ψωροπερηφάνια στο περπάτημα του. «Αυτό το παιδί θα το κάνω μεγάλο μπαλαδορο» μου λέει, σαν να θέλει να μοιραστεί μαζί μου το μεγάλο του στόχο.

Εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια μου σαν να άνοιξε ενα παράθυρο στο μέλλον και κρυφοκοίταξα απο μέσα του, για λίγο, τη συνέχεια της ιστορίας. Το παιδί μεγαλώνει με το πατέρα βδέλλα σε κάποια ακαδημία ποδοσφαίρου. Ο πατέρας μάνατζερ καπηλεύεται το ταλέντο του και γεμίζει τη τσέπη του επενδύοντας στα πόδια του υιού του. Εκείνο καταλήγει τελικά σε κάποιο μεγάλο κλαμπ της χώρας. Τα καταφέρνει. Ο πατέρας του εκεί δίπλα του να τον καμαρώνει στις προπονήσεις, να τον συμβουλεύει, να του ελέγχει ακόμα και το τρόπο της αναπνοής του. Όταν δε το παιδί δεν περνά καλά εκείνος δεν διστάζει να παίρνει τηλέφωνο τους προπονητές του για να κάνει παράπονα. Ο μικρός στέκεται με κάποια επιτυχία και με τα χρόνια έρχονται οι σειρήνες του εξωτερικού. Παραδίδοντας τις αποφάσεις για το ποδοσφαιρικό του μέλλον στη κρίση του πατέρα του δε διστάζει να έρθει σε ρήξη με την ομάδα του προκαλώντας την έκρηξη των εργοδοτών του

«Πες στον πατέρα σου να μην ξαναπάρει τηλέφωνο. Ξέρεις εσύ. Το έχει κάνει πολλές φορές. Εχεις δικό σου μάνατζερ και μου εμφανίζεται ο πατέρας σου; Να ξέρεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές και δεν πρόκειται να περάσουν τέτοιου είδους νοοτροπίες. Υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση από την Αταλάντα, την ξέρεις, τη δέχτηκες, και μετά είπες άλλα…»

Εκεί κάπου σταμάτησα να κρυφοκοιτάζω στο μέλλον και έτσι για το τέλος της ιστορίας δε μπορώ να πω πολλά. Πολλές φορές πάντως τέτοιες ρίξεις οδηγούν σε στασιμότητα ή ακόμα και απαξίωση μιας καριέρας που θα μπορούσε να εξελιχτεί καλυτέρα αν ο παίκτης δε στηριζόταν τόσο πολύ στο τι θα πουν τα πατρικά μανατζεριστικα χείλη ( Βλέπε μπαμπά χουτο) αλλά στα δικά του θέλω.

Προβληματισμένος για τα όρια του πατρικού προστατευτισμού γύρισα στη ξαπλώστρα μου. Δίπλα μου η μεγαλοκοπέλα είχε φύγει και τη θέση της πείρε μια αιθέρια ξανθιά ύπαρξη με τρομερό κωλο. Έμεινα αποσβολωμένος να χαζεύω την ομορφιά της περιμένοντας τη κατάλληλη στιγμή να εκτοξεύσω το κοφτερό καμάκι μου επάνω της. Άκουσα το εκνευριστικό ρινγκτοουν του κινητού μου να με αποπροσανατολίζει από το στόχο μου. Ήταν ο πατέρας μου.

-Που είσαι παιδί μου?
-Στη θάλασσα ρε πατέρα. Άσε με τώρα γιατί μπανιζω κάτι καλό
-Βουρ αγορίνα μου. Πες της για τα ωραία της μάτια πάντα πιάνει
-Λες?
-Άκου το γέρο ξέρει! Ο πατέρας σου έχει πάντα δίκιο
-Καλά

Έκλεισα το τηλέφωνο και ρίχτηκα αμέσως στη μάχη φλερτάροντας επικίνδυνα με την αποτυχία …..τελικά δεν είχα άδικο. Τι περιμένεις από παρωχημένες πατρικές συμβουλες….γκρρρ!

Ειδήμων.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under τζιώλης, Ιστορίες, Λαμπρος Χουτος, Μπαμπάς, κωλαρα

Ο δακρύβρεχτος Ντέμης και τα 49 υστερόγραφα

Γίνεται φέτος ένα φοβερό πρωτάθλημα στο οποίο μετά απο πάρα πολλά χρόνια υπάρχουν τρεις διεκδικητές που εναλλάσονται στην κορυφή και υπάρχουν κι άλλες 6-7 που έχουν καλούς παίχτες, συμπαθητικούς προπονητές και παίζουν κατα περιόδους πολύ καλό ποδόσφαιρο.Κανένα ματς δεν χαρίζεται σε καμία ομάδα.


Υπάρχει λοιπόν στην ΑΕΚ μια νέα διοίκηση που προσπαθεί να εξυγιάνει την ΠΑΕ, συμμετέχει ηγετικά στη νέα κίνηση της superleague, έχει διαφορετική νοοτροπία και προσπαθεί να φτιάξει μεγάλη ομάδα. Κάνει τις επενδύσεις της σε μεγάλους παίχτες, κρατάει τον ίδιο προπονητή ακόμα και στις στραβές και ποντάρει και στους πιτσιρικάδες.


Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω τις δηλώσεις του Ντέμη Νικολαϊδη για τον οποίο αρχίζω να χάνω την καλή εντύπωση που είχα. Στην ουσία, αν ήθελε να διαμαρτυρηθεί για την κακή διαιτησία που φταίει για όλα τα δεινά της ομάδας του, μπορούσε να πει, ναι, φταίει η διαιτησία, αλλά εμείς δε μασάμε ρε. Θα παίξουμε μπαλάρα και θα σας τσακίσουμε πούστηδες.


Αυτός όμως όχι. Άρχισε την κλάψα. Λίγο προς το τέλος μόλις των δηλώσεων είπε πως θα συνεχίσει να παλεύει η ομάδα για το πρωτάθλημα, μέχρι εκείνη την ώρα θα πίστευε κανείς πως δεν έχει καν μαθηματικές ελπίδες, πως όλα χάθηκαν, πως δεν δώθηκαν στην ΑΕΚ 6 πέναλτι πως της αποβάλανε άδικα 3 παίχτες , πως δεν της μέτρησαν γκολ με τη μπάλα να έχει περάσει 1μιση μέτρο τη γραμμή.


Δεν επιτρέπεται μετά απο τέτοιο αγώνα, στον οποίο βρίσκεσαι να χάνεις με 3-0 να μιλάς για διαιτησία, όταν θα πρεπε να γίνεται μια προσπάθεια να μην ρίχνουν οι ίδιοι οι πρόεδροι το βάρος στους διαιτητές.


Στο κάτω κάτω δεν εκφράζουν αυτές οι απόψεις και τον κόσμο της ΑΕΚ. Ο κόσμος της ΑΕΚ μάλλον θα σε πει γραφικό κυρ Ντέμη. Για άλλη μια φορά.


Υγ1. Είναι να το χεις. Με μισή ευκαιρία ο Καλόν έβαλε το γκολ πανεύκολα. Άλλοι χρειάζονται να τους στρωθεί η μπάλα υποδειγματικά 14 φορές μέχρι να καταφέρουν να σκοράρουν.


Υγ2. Τι Πόρσε. Ο Πανιώνιος έχει και Πόρσε και Φερράρι μπροστά και αν γκαζώσει δεν πιάνεται με τίποτα.


Υγ3. Πραγματικά, ο Φερέρ δεν ήξερε με ποιούς επιθετικούς παίζανε οι αντίπαλοι? Πρέπει να βγήκανε άπειρα τετ α τετ, και δώστου να κυνηγάει ο φουκαράς ο –ο-αδερφος-μου-ειναι-ποδοσφαιριστης-Αλβες.


Υγ4. Δε ξέρω τί παίζει με την περίπτωση του ποδοσφαιριστή της Καλαμαριάς που υπάρχει η αμφιβολία αν είχε δικαίωμα συμμετοχής ή όχι. Αν όμως δεχτώ πως στον Ολυμπιακό επειδή ξέρανε πως θα κάνουνε ένσταση και θα πάρουνε το ματς στα χαρτιά, κατεβήκανε και παίξανε σα να μην τρέχει τίποτα τόσο θλιβερό ματς (δεν το είδα – μου είπανε κάτι φίλοι μου), είναι ρε να γελάει ο κόσμος μαζί τους. Έλεος.


Υγ5. Τί άλλα νέα ρε παιδιά?


Υγ12. Στη λεωφόρο μοιράσανε έμαθα σοκολατάκια. Σκατά. Πάντα στο λάθος ματς διαλέγω να πάω.


Υγ15α. Αυτός ο παιχταράς χαφ του Παναθηναικού που περιμέναμε ακόμα να έρθει, τί γινεται?


Υγ15f. Απο το Δώνη δεν άκουσα κανα παράπονο. Θα κερδίσανε μάλλον.


Υγ. Τώρα που το θυμήθηκα να κάνω σύντομα ένα ποστ για τους Μαντέο – Κωνσταντινίδη της Ερα Σπορ.


Υγ15στ. Τρελαίνομαι με όσους βλέπουν μια γκέλα μεγάλης ομάδας και αμέσως υποβαθμίζουν την ποιότητα του ποδοσφαίρου. Καλό πρωτάθλημα με τη θρυλάρα ή την αεκάρα να κερδάει 40 ματς σερί δε γίνεται και το ονειρεύονται όσοι ζουν σε μια αρρωστημένη οπαδική πραγματικότητα. Καλό πρωτάθλημα γίνεται όταν όλοι έχουν δικαίωμα να διεκδικούν.

 

18 Σχόλια

Filed under ΑΕΚ, Λαμπρος Χουτος, Μπριτνει Σπιαρς, Μπακατσιας, Μαλακία, Μητσοτάκης, Σέρα Φερρέρ, superliga

Ο κακός εαυτός

Πριν μπεις στο μετρό για να πας στη δουλειά έχεις ήδη κάνει τη πρώτη μεγάλη διαπίστωση της ημέρας. Κατεβαίνοντας από τις κυλιόμενες, βλέπεις τον συρμό να χάνεται στο βάθος του τούνελ γιατί εσύ δεν κατάφερες να το προλάβεις παρόλο που έβλεπες το 1 λεπτό δίπλα στο σταθμό προορισμού να αχνοσβηνει στο φωτεινό πίνακα και παρόλο που σχεδόν κουτρουβαλώντας κατέβηκες τις σκάλες σε χρόνο ντετε. Ασθμαίνοντας διαολοστέλνεις την κακιά σου τη μοίρα και συγχρόνως διαπιστώνεις ότι το κακό ταιμινγκ με τα μέσα μεταφοράς έχει ως αποτέλεσμα να δέχεσαι από αυτά μια καθημερινή, επαναλαμβανόμενη , βαριά και ασήκωτη χυλόπιτα. Μπαίνοντας στον επόμενο συρμό διαπιστώνεις ότι όταν κοζαρεις ένα ωραίο γυναικείο κώλο 9/10 φορές εκείνος ντύνεται με μπεζ φόρμα που έχει στη δεξιά της κωλοτσεπη στάμπα στην οποία αναγράφεται μια μεγάλη αλήθεια …body talk. Την ίδια στιγμή, κοιτάζοντας το δικό σου είδωλο μέσα από το τζάμι του τρένου παραδέχεσαι πως στη δικιά σου περίπτωση body does not talk ( αν και νομίζω ότι αυτά τα τζαμακια σε παχαίνουν λιγουλάκι). Στην πρώτη όμως λαθραναγνωση που κάνεις σε πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας έρχεσαι αντιμέτωπος με τη πρώτη μεγάλη κουβέντα της ημέρας.
«Το μόνο που φοβάται ο ολυμπιακός είναι ο κακός του εαυτός» είπε ο Σερ Τάκης σύμφωνα με την αθλητική εφημερίδα.
Αυτή η συγκεκριμένη δήλωση έχει την παγκόσμια αποκλειστικότητα να είναι συγχρόνως βαθυστόχαστη εξ ορισμού αλλά και το μεγαλύτερο κλισέ που βγαίνει από τα χείλη του προπονητή ύστερα από μια κακή εμφάνιση σε μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού των παιχτών.
Σίγουρα ο γαύρος μπορεί να εμφανίσει καλύτερο πρόσωπο από αυτό της Τρίπολης, ένα πρόσωπο που να μοιάζει με το ευρωπαϊκό που έχει επιδείξει μέχρι τώρα. Μήπως όμως, αναρωτιέμαι, με πάγκο ελλιπές και θλάσεις πολλαπλές το πρόσωπο της Τρίπολης είναι και το αληθές και ο κακός εαυτός είναι με τα σημερινά δεδομένα κάτι ακόμα χειρότερο που δεν έχει έρθει ακόμα?
Πολλές φορές ο κακός εαυτός είναι μια πραγματικότητα που έχει στρογγυλοκαθίσει για τα καλά μέσα σου και όχι ένας ανεπιθύμητος επισκέπτης που έρχεται και φεύγει. Για παράδειγμα η πάλαι ποτέ νέα μαντόνα-τίμιο γκομενακι μπριτνει σπιαρς είναι τώρα μια χοντρή βουλιμικη εθισμένη στη κόκα και στα μακ ντοναλντς. Η πίεση, το άγχος, το βάρος της επιτυχίας, η προσμονή όλων για δικαίωση των προσδοκιών που σε συνοδεύουν οδηγεί ορισμένους στην καταστροφή και κάνει την απόσταση επιτυχίας αποτυχίας να μοιάζει τόσο κοντινή όσο η απόσταση καρέκλας γραφείου-τουαλέτας σήμερα που με εχει πιάσει τσιρλιπιπι. Ο Σοφο φερελπις μπασκετμπολίστας πριν λίγο καιρό, εθισμένος στα γκουντις και στο φρεντοτσινο τώρα. Ο Ιαν κερτις θαυμάσιος καλλιτέχνης αυτοκτόνησε στο απόγειο της καριέρας του μη μπορώντας να αντέξει την πίεση. Η Πόρσε καρρερα μοντέλο των 90’ς Λάμπρος Χουτος , το ελληνο/ιταλικο ταλέντο , ο πάλαι ποτέ οδοστρωτήρας της επίθεσης βρίσκεται στη απόσυρση τόσα χρόνια λόγω κακών εξωγενών και ενδογενών συνθηκών .
Από την άλλη, ο λεγόμενος κακός εαυτός είναι εκείνος που γοητεύει και κερδίζει διαχρονικά. Είναι πιο γήινος στο κάτω κάτω της γραφής. Εμένα προσωπικά μου βγάζει κάτι το αληθινό και ανθρώπινο. Ο Ιαν Κερτις ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος με συνηθισμένες ανησυχίες που τα τραγούδια του στιγμάτισαν μια γενιά και η ζωή του έγινε ταινία, η μπριτνει φαίνεται πιο συμπαθητική τώρα που ρεύεται μπροστά στη οθόνη και δεν έχει τη φτιαχτή συμπεριφορά μιας μπαρμπι, ο Σοφο είναι πια ο κοιλιόδουλος φιλαράκος που θα πας μαζί του για παϊδάκια.
Ο Πανιώνιος δίνει μια δευτερη/τριτη/χιλιοστη ευκαιρία στον Λάμπρο να ανακάμψει . Αν τα καταφέρει σώζεται αλλά βάζει σε κίνδυνο την υστεροφημία του . Κερδίζει κάποια χρόνια καλής μπάλας αλλά χάνει κάτι από το μελό ρέκβιεμ της ζωής του. Η Πόρσε μπορεί να παίξει 5 ακόμα χρονάκια υποφερτής μπάλας να διαγράψει το πρότερο ανέντιμο ποδοσφαιρικό βίο της και ύστερα να αποσυρθεί ήρεμα μακριά από τα Φώτα της δημοσιότητας ή μπορεί να συνεχίσει να απογοητεύει και να μείνει για πάντα ανεξίτηλη στη μνήμη των φιλάθλων ως ένα από τα μεγαλύτερα χαμένα ταλέντα-αμαξιδια στο ελληνικό ποδόσφαιρο….και έτσι το ερώτημα γιατί χάθηκε η Πόρσε να παραμείνει σημείο αναφοράς για πάντα!

……Πέρα από ανούσιες διαπιστώσεις σοβαρά και τίμια ο ειδήμων εύχεται στο Λάμπρο καλή επιτυχία

5 Σχόλια

Filed under big Sofo, Θρύλος, Ιαν Κερτις, Κακος ευατος, Λαμπρος Χουτος, Μπριτνει Σπιαρς, Sir Τακης