Category Archives: Θρύλος

Η μάχη του “Emirates”

Μικρό παιδί σαν ήμουν και εγώ, αγνός πατριωτακος κάποτε, με τάιζαν με το κιλό εθνική προπαγάνδα. Τιμή και δόξα στη νοοτροπία της φουστανέλας και στο ανελέητο μπόλιασμα ελληνικής υπερηφάνειας δωρεάν από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μα θυμάμαι κυρίως την αγάπη για τις παράγωγες του Φίνου στο παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο (Σπερατζα rip). Εκεί που λάτρεψα τον Παπαφλέσσα. Τον έπαιζε ο Παπαμιχαήλ -δε μπορεί θα το έχετε δει. Θυμάμαι τη σκηνή στο τέλος με 200 άνδρες και το Πετρομπεη Μαυρομιχάλη να κρατούν γερά το λόφο στο Μανιάκι απέναντι στις ορδές του εκσυγχρονισμένου και πολυάριθμου στρατού του στρατηγού Ιμπραήμ. Άντεξαν την επίθεση, έπεσαν ηρωικά στο τέλος , πρώτος στο θάνατο , πρώτος και στη ζωή ο Γρηγόριος Διάκος (Παπαφλέσσας). Θυμάμαι τα ματωμένα ράσα του και το φιλί του Ιμπραήμ στο νεκρό μας ήρωα και κλαίω μα το θεό , ακόμα κλαίω.

Σήμερα ο Παπαφλέσσας ήρθε και κάθισε δίπλα μου μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Ναι είχε τη φάτσα του Παπαμιχαήλ και η φουστανέλα του ήταν τίγκα στο φρέσκο αίμα. Είδαμε μαζί τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών αθλητικών εφημερίδων. Έκλαψε ο Γρηγόρης. Αν είναι δυνατό. Τον είχα για σκληρό. Του έδωσα ένα μυξομάντιλο και τον χτύπησα στον ώμο να συνέρθει. Τον ρώτησα γιατί κλαίει και την ίδια ώρα τον λυπόμουν. Μου είπε με τρεμάμενη φωνή, ότι αναγνώρισε στο πρόσωπο του Αντώνη Νικοπολιδη τον αδελφό του. Το μαλακα το Παπαφλέσσα σήμερα τον σιχάθηκα με όλη μου την ψυχή. Τον έσπρωξα με δύναμη και τον απώθησα στο εξώτερο της φαντασίας μου. Μετά σιγουρεύτηκα . Ραγιάδες ήμασταν , ραγιάδες παραμένουμε.

Χτες κάποιοι διδάξαν πως παίζεται το ποδόσφαιρο άλλοι δίδαξαν πως παίζεται το ταμπούρι. Πάλι τις καρδιές μας κέρδισε ο ήρωας και όχι η στρατηγική, η τακτική η αποθέωση της ανάπτυξης και της ομαδικής λειτουργιάς. Αν ο Παπαφλέσσας πήγε με 200 απέναντι σε χιλιάδες εμείς πάμε 11 εναντίον 11, αν ο Παπαφλέσσας πολέμησε με σπαθί απέναντι σε μπαρούτι (θεέ μου τα λέω καλυτέρα και από τον καρατζαφυρερ) εμείς πάμε με κάλτσες και παπουτσάκια απέναντι σε κάλτσες και παπουτσάκια. Αν νομίζουμε ότι πάμε ξυπόλητοι στα βρετανικά αγκάθια φταίει η νοοτροπία μας και όχι 500 χρόνια σκλαβιάς. Δε πειράζει εμείς αγαπάμε του ήρωες και απ’αυτους έχουμε να φαν και οι κότες.

Κείτεται κάτω από τα γκολπόστ. Πλημμύρα το αίμα και ο ιδρώτας σκεπάζουν την ηρωική του φιγούρα. Μοιάζει με θεϊκή μορφή πολέμαρχου αγγέλου. Ο Βενγκερ με τους υπασπιστές του πλησιάζουν το χωράφι με τα πτώματα. «Αυτός είναι?» ρωταει τον έναν . Δεν βρίσκει απάντηση, το φως του νεκρού ήρωα μαγκώνει την μιλιά τους. Τον σέρνουν με τιμές μέχρι το δοκάρι. Εκεί θα σταθεί λες και παταει ο ίδιος στα πόδια του. Εκεί ακόμα να φοβερίζει όρθιος και να αντιστέκεται απέναντι στις αβυσσαλέες επιθέσεις τους. Τον κοιτά και νιώθει για πρώτη φορά στη ζωή του δέος για θνητό. Δεν είναι αναγνώριση εκείνη τη στιγμή είναι πηγαία λατρεία σχεδόν έρωτας. Σκύβει και τον φιλά στο ματωμένο του μέτωπο. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πάμε ωρέ αδέλφια!!!

Ειδήμων της μπάλας

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under 1821, Champions League, πανηγυρισμοι, τσουκου τσουκου, Αποκαλύψεις, Ευρωπαιος θρυλος, Θρύλος, Νικοπολίδης, Παπαφλέσσας

Για γέλια ο Κετσπάγια

Γεια σας. Είμαι ο προπονητής της εξέδρας. Οι νεότεροι αναγνώστες του δεξιού μπακ θα απορουν, θα λένε που είναι ο ειδήμων – φέρτε μας πίσω τον ειδήμων μας, όμως οι παλιότεροι και φανατικότεροι ισως με θυμούνται για τις μεγάλες επιτυχίες «Σεισμολόγοι και ποδοσφαιρικοί αναλυτές» ή και «Το ανέκδοτο με τα μήλα«, κάτι σκίρτησε μέσα τους για με την επανεμφάνιση μου.

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για τον Τιμουρ Κετσπάγια.  Ειλικρινά όμως, όχι έτσι όπως σας μιλάνε οι εφημερίδες.

magia

(30 Ιουλιου έκανε μάγια ο θρύλος του κετσπάγια.
ενδιαφέροντα άρθρα:
-Τσάμπιονς Τιμουρ
-Απίστευτα εντυπωσιακός ο Ολυμπιακός)

Λοιπόν.

Ο Κετσπάγια είναι για γέλια. Δεν είναι ο μόνος, πολλοί παλιοί παιχταράδες κατέληξαν να έχουν γίνει ποδοσφαιρικό ανέκδοτο ή περιγελως όταν ανέλαβαν προπονητές. Τα παραδείγματα ουκ ολίγα (βλεπε Μαραντόνα).
Σε αντίθεση με μετριότατους παίχτες που μετά κάνανε λαμπρή καριέρα προπονητή σε υπερομάδες μεγέθους ΠΑΟ Ρούφ (προς νεους αναγνώστες : μάθετε πως είμαι και εμπαθής με Πέτρο Μίχο).

Ο Κετσπάγια είναι για γέλια γιατι δεν πρόλαβε καν να του ετοιμάσει μια υποτυπώδη νουβέλλα ο ειδήμων. Τον πρόλαβαν οι καταστάσεις. Και ετοίμαζε μια ωραιότατη νουβέλλα ο ειδήμων με Τιμουρ μόνο του ξημερώματα στο γήπεδο, να τον βρίσκουν οι παίχτες αγκαλιά με το ξύλινο ανθρωπάκι που βάζουν για εμπόδιο στο τείχος. Ο Τιμούρ χόρευε με το ξύλινο ανθρωπάκι του τείχους στους ρυθμούς του dirty dancing, κλαίγοντας γοερά, πενθώντας για τον αγαπημένο του ηθοποιό Patrick Swaze, λέγοντας «πατρικ μας αφησες νωρίς, γιατί?» και μην καταλαβαίνοντας την ίδια στιγμή την τραγική ειρωνία, τον παραλληλισμό, την αληγορία, σε λίγες ώρες το ξύλινο ανθρωπάκι θα έμενε μόνο του να ακούει το νοσταλγικό «time of our life»  και θα πενθούσε με τη σειρά του τον Τιμουρ.
Ομως όχι. Οι αναγνώστες του δεξιού μπακ δε θα διαβάσουν ποτέ αυτή την τραγική ιστορία, ο Τιμούρ αποτελεί παρελθον, χτεσινά νεα, μπαγιάτικο κουλούρι, ξυνισμένο πεπόνι, στυμένη λεμονόκουπα, ξεγραμένο υλικό. Ο Τιμούρ πρόλαβε και απολύθηκε.

Ο Κετσπάγια είναι για γέλια. Υποβίβασε τον εαυτό του όσο κανένας άλλος. Ζήτησε παίχτες που κοστίζανε και μετά συμβιβάστηκε με φτηνούς. Ζήτησε παίχτες σε συγκεκριμένες θέσεις και το δέχτηκε ύστερα όταν δεν εμφανίστηκαν ποτέ αυτοί οι παίχτες, ο σέντερ φορ και ο αριστερός χαφ. Δεν επέμεινε, δεν έδειξε πυγμή και θάρρος ως προπονητής, ήταν η βολική λύση του Κόκκαλη, το ανέξοδο πείραμα, το προδιαγεγραμμένο λάθος που πολύ σύντομα θα το παραδεχτεί ιπποτικά και θεατρικά και θα το διορθώσει και θα ξανα-αποθεωθεί για αύτό. Ιστορία επαναλαμβανόμενη και πιο προβλέψιμη κι απο τσαφ του Λουκά.

Γελάει η Ελλάδα με τον Κετσπάγια. Απομακρύνθηκε χωρίς να πάρει καν αποζημίωση, επειδή τέτοιο όρο είχε συμφωνήσει, χωρίς να παίξει καν 3η αγωνιστική, χωρίς να κανει καν δεύτερη γκέλα.  Απομακρύνθηκε κατόπιν συνάντησης και συμφωνίας Κόκκαλη-οργανωμένων οπαδών…!!  Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Απομακρύνθηκε γιατί στράβωσε τα μούτρα ο Ντουντού και γιατί δεν αξιοποιήθηκε το θωρηκτό Ντιόγο.

Ο Τιμούρ είναι αστείος. Η απόδειξη:  ο τύπος γίνεται μίμηση απο το Μητσικώστα χωρίς να χρειαστεί να κάνει οποιαδήποτε μεταμφίεση.

Ο Τιμούρ είναι αστεία περίπτωση προπονητή και ανθρώπου, αγαπιέται υπερβολικά απο ομάδες ανθρώπων, απο μερίδες οπαδών, της ΑΕΚ, της Ανόρθωσης, γιατί είναι ικανός και γιατί είναι παιδί μάλαμα και μετά αποφασίζει να κάνει άλμα καριέρας σε μεγαλύτερη ομάδα, δυσκολότερη πρόκληση και αφήνεται να γίνει χωρίς την παραμικρή αντίδραση έρμαιο απο αυτούς που κάποτε με τη μπάλα στα πόδια τους έκανε πλακίτσα. Αποφασίζει να πάρει μέρος σε μια παράνοια, στην συνέντευξη τύπου για την παρουσίαση του, ακούει τον πρόεδρο να λέει οτι ο Κετσπάγια δεν έχει χολέρα, κι οτι το Βαλβέρδε έπρεπε να τον έχει διώξει απο το πρώτο ματς…. Οτι δε πειράζει που έφερα προπονητή απο κύπρο, ο βάζελος έφερε εβραίο….

Ο αστείος Κετσπάγια διέπρεψε ως επιθετικός και ήρθε στον Ολυμπιακό να παίξει αμυντικογενές ποδόσφαιρο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ματς στο παλιο Καραϊσκάκη. Πέτρινα χρόνια Ολυμπιακού, έχει πεθάνει ο Αττίλιο, οι αεκτσήδες βρίζουν το νεκρό, η ΑΕΚ έχει όμως σοβαρή ομάδα, ο σούπερ Κετσπάγια τότε κάνει όργια, σκοράρει και το 0-1, οι γάβροι πετάνε πέτρες και τσιμέντα στο κόρνερ. Θυμάμαι τον Κετσπάγια με το αέρινο τρέξιμο.  Και είμαι βέβαιος πως έχει ποδοσφαιρικό μέλλον στην Ελλάδα.

Και ο ολυμπιακός?
Μένει χωρίς προπονητή!
Και τώρα?

ΤΩΡΑ, ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΗ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΗΜΙΜΕΤΡΑ, ΝΑ ΓΥΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ, ΤΩΡΑ ΠΙΟ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΤΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΠΕΤΡΟΥ ΜΙΧΟΥ ΩΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

19 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Θρύλος, Κόκκαλης

ΜAT ΝTΑΡΜΠΙΣΑΙΡ : Μια σκέτη απογοήτευση !

Άνθρακας ο θησαυρός. Θυμάμαι τα χαμόγελα που ανταλλάξαμε με τον Προπονητή όταν πάτησε το πόδι του στη χωρά μας. Τη προσμονή για μεθύσια, ξυλίκια και αλανιαρικες ατάκες κατευθείαν εισαγωγή από το βρετανικό νησί της ακολασίας και των σκανδάλων.

Ματ Νταρμπισαιρ η μόνη μας ελπίδα για βιασμό και ξυλοδαρμούς σε μπαρ γράφαμε κάποτε ……….Ματ(αια)….Νταρμπι μετά από 5 μήνες παρουσίας στην Ελλάδα μας απογοήτευσες οικτρά. Ντροπή για την ΠΑΕ Ολυμπιακός που ακόμα προσπαθεί να κάνει δικό της αυτό το φλωρακι ολκής, το μαύρο πρόβατο της αλητομανας Αγγλίας, το κατακάθι της μπύρας, το αγαπημένο παιδί της μητέρας Τερέζας, το κοινωνικό λειτουργό του Τσαρλς μπουκοφσκι, το σύμβολο της πειθαρχίας και της ευγένειας που το μόνο που κατάφερε ήταν να δημιουργήσει σύγχυση με το πώς προφέρεται το όνομα του και να σκοράρει με διάσειση στο κεφάλι .

Ματ φύγε αγόρι μου. Ήρθες με μεγάλες προσδοκίες για τρελά σκάνδαλα και έφαγες τη σκόνη ενός τυχαίου πολωνού με όνομα γλωσσοδέτη που πήρε λιποδιαλυτή για να κάνει γράμμωση και ενός αγνώστου ταυτότητας αλλοδαπού του ΟΦΗ που έχει τάσεις επιδειξιμανίας .

Φτωχέ μου Γκαζα!

1

-Που με σέρνεις ρε βλάκα (Χικ)
-Πειραιά

2

-Δε πάω πουθενά λέμε….
-Έλα ρε! πάμε σου λέω… ούζο, τζιν μεταξά , τσίπουρο, καλό κρασί, γυναίκες του λιμανιού και γαύρο στο φούρνο

3

-Καλά με έπεισες (χικ χικ)
-….α ξέρεις είναι και ο ματ εκεί

4

-Ο Νταρμπισιρ? ….Άκυρο (χικ)… άσε με καλύτερα σε κρατητήριο(χικ) στο Νιούκαστλ!

1 σχόλιο

Filed under Αποκαλύψεις, Βία στα γήπεδα οεο, Γκάζα, Θρύλος, Μαλακία ολκής, Νταρμπισαιρ, μορφές

Red metal jacket (Μερος Β’)

Red Metal Jacket (Μερος Α’) : Η άφιξη

Η πτώση του Θρύλου

Σκάει ο τζίτζικας σε αυτή τη βουβή ζούγκλα. Αυτός ο ανώμαλος δρόμος ανάμεσα στα δέντρα φαίνεται μακρύς και το κομβόι με τα ερυθρόλευκα Σταγέρ ταράζουν επιβλητικά τη σιωπή. Η απειλή που φάνταζε παρούσα ανά πάσα στιγμή μέσα από τη πυκνή βλάστηση έφερνε την ερυθρόλευκη στρατιά σε απίστευτα επίπεδα επαγρύπνησης.

Στριμωγμένος ανάμεσα στον Ζεβλακοφ που σιγοτραγουδούσε Βερτη και τον Παντο που σήκωνε δικιλα βαράκια σε αναρίθμητες επαναλήψεις δύσκολα μπορούσε να βρει την ανάσα του μέσα σε αυτή την αποπνικτική ζέστη. Δεν ήθελε να συναντήσει το πληγωμένο του εαυτό εκείνη την ώρα και σίγουρα δε περνούσε καν από το μυαλό του Λοχία Κωνσταντίνου Μητρογλου να συστήσει την απόγνωση του στους συντρόφους του. Προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με ανούσια αστεία και ανορεκτικά χαμόγελα αλλά τα αμήχανα βλέμματα που συναντούσε γύρω του δεν έκρυβαν τόσο επιδέξια την αλήθεια όσο και αν προσπαθούσαν. Οι πληγές στο σώμα του μαρτυρούσαν κάτι το αποκρουστικό

Ήταν ακραία η συμπεριφορά του Διοικητή Ερνεστο στον μικρό και το ήξεραν όλοι, ….φαίνονταν στα μάτια τους και δε χωρά καμία αμφιβολία περί τούτου. Είναι γεγονός ότι τον είχε στη μπούκα όλη τη χρονιά αλλά η συμπεριφορά του Διοικητή στη χθεσινή άσκηση ξεπέρασε κάθε όριο. Δεν ήταν η έλλειψη συγκέντρωσης του μικρού στις ασκήσεις τακτικής ούτε οι παλιμπαιδισμοί με τον ισόβαθμο Γκαλιτσιο στο στίβο Μάχης που έφεραν τον Ταγματάρχη Βαλβερδε στα όρια του αλλά η αφόρητη πίεση που ένιωθε από τα ψηλά κλιμάκια της Μεραρχίας και το ξέσπασμα της στιγμής θα πουν κάποιοι ισορροπιστές και διπλωμάτες στη κρίση τους. Όποιοι όμως τάσσονται ανοιχτά με το αίσθημα δικαίου θα καταδίκαζαν χωρίς δεύτερη σκέψη τα ανομολόγητα καψώνια που επέβαλε στον Μικρό Γερμανόαναθρεμμένο Λοχία ο Διοικητής ως παραδειγματισμό, καψώνια που δε τολμώ να ξεστομίσω μέσα σε αυτές τις γραμμές. Αν και ο πόνος από τις σχισμές στο κορμί του που ανέβλυζαν αίμα ήταν αφόρητος εκείνο που δε μπορούσε να ξεγελάσει ο Κωνσταντίνος ήταν την πληγωμένη του αξιοπρέπεια.

Στο στρατόπεδο των Βιετκόνγκ επικρατούσε αναβρασμός. Ο ήχος από τα σταγερ που πλησίαζαν έφεραν μια φευγαλέα αναταραχή. Μέσα στα χαρακώματα ακούγονταν μονό οι λαχανιασμένες ανάσες των στρατιωτών και η κραυγή του λυσσασμένου μισθοφόρου με το πύρινο βλέμμα στο κενό. Ατάραχος, πρωτόγονος μέσα στη μακριά του κόμη και το χαρακωμένο σώμα του ο Λεγεωνάριος Σωτήρης Κυριάκος χτυπούσε με μανία το στήθος του περιμένοντας τη στιγμή που θα ξεχυθεί απέναντι στον εχθρό ζητώντας επιτακτικά την δικια του εξιλέωση από τους εφιάλτες του, να ξεδιψάσει επιτέλους από την εσωτερική εκείνη ανάγκη για εκδίκηση. Γι αυτό όταν δόθηκε το σύνθημα για μαζική επίθεση ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε πίσω από τα χαρακώματα και σάλταρε πάνω στα ερυθρόλευκα οχήματα, πετσοκόβοντας αδιακρίτως τους αιφνιδιασμένους από τη ξαφνική εισβολή κόκκινους εχθρούς του.

………………

5 Μέρες αργότερα

Αξύριστος και βρομερός με ξεχαρβαλωμένα τα παράσημα του κάθεται πίσω από τη μπάρα και πνίγει τους εφιάλτες του στο ποτό. Εκείνες οι εικόνες όμως δε μπορούν να τον αφήσουν ήσυχο. Τα αποκεφαλισμένα κορμιά των στρατιωτών του που στοιβάζονταν επάνω στο δικό του, η λίμνη από αίμα που τον βρήκε να κολυμπά μέσα της και ύστερα η απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγει από το βέβαιο θάνατο σέρνοντας ενστικτωδώς το πληγωμένο του σώμα σαν φίδι μέσα από βρούβες μολόχες και γαϊδουράγκαθα. Έμεινε για ώρα να βλέπει κρυμμένος πίσω απ’ τους θάμνους τις κινήσεις του εχθρού και το ανελέητο πλιάτσικο στους νεκρούς συντρόφους προσπαθώντας να μη γίνει αντιληπτός. Περίμενε το σκοτάδι για να φύγει μακριά.

Παρήγγειλε ένα ακόμα γύρο από το ίδιο ποτό σε αυτό το ξεχασμένο κατώι στο κέντρο της Σαϊγκόν. Αυτό που τον ανησυχούσε περισσότερο μέσα στη μέθη του είναι η επίμονη άρνηση του να παραδεχτεί ότι έσφαλε στο σχέδιο μάχης που έστησε. Ακόμα και τώρα αρνείται να παραδοθεί και συνεχίζει να φυγαδεύει τον εαυτό του από το μεγάλο του λάθος που οδήγησε στη πτώση του θρύλου και τη δική του καταδίκη. Ακόμα και τώρα χυμένος στη μπάρα , μέσα στην ανωνυμία και στη απόλυτη πτώση του δειλιάζει να φωνάξει μέσα του ότι ήταν ολέθριο να οδηγήσει τα σταγερ από εκείνο το δρόμο που μύριζε παγίδα. Ο δειλός, ο φυγόδικος ταγματάρχης μοιάζει ήδη νεκρός.

Σήκωσε το βλέμμα του και αντίκρισε διπλά του μια απ ‘αυτές τις υπάρξεις του αγοραίου ερώτα που κυνηγούν φαντάρους μέσα στα μπαρ στο Ανοη και στη Σαϊγκόν.
Hi baby, do you have a girlfriend in Vietnam?……Me so horny, me so horny, love you longtime…..sucky sucky five dollar….ok? ρώτησε εκείνη λικνίζοντας αισθησιακά το λυγερό της εξωτικό κορμί
– Speak with my manager….κατάφερε να ψελλίσει μέσα από το γελοίο του λόξυγκα και με μεγάλη προσπάθεια σηκώθηκε από τη θέση του να φύγει.

Με αρκετή δυσκολία συγκέντρωσε όση δύναμη του είχε απομείνει και ανέβηκε τα σκαλιά που οδηγούσαν στη κάμαρη πάνω από το μπαρ όπου θα περνούσε τη νύχτα του. Άνοιξε τη πόρτα και την άφησε να κλείσει με δύναμη πίσω του σαν πέρασε το κατώφλι της. Δεν ήταν σίγουρος αν μέσα στη ζάλη του και στο μισοσκόταδο μπορούσε να διακρίνει καθαρά το πρόσωπο που τον σημάδευε με ένα εξάσφαιρο καθισμένο στο απέναντι κρεβάτι. Όταν όλα ξεδιάλυναν όμως μπροστά του έμεινε να το κοιτά λυτρωμένος μέσα από τα υγρά του μάτια εκλιπαρώντας χωρίς να ψελλίσει ούτε μια λέξη ένα σωτήριο θάνατο. Ο Λοχίας Κωνσταντίνος Μητρογλου δε χρειάστηκε κανένα παρακαλετό για να πατήσει ατάραχος τη σκανδάλη και να αποδώσει τη δικια του δικαιοσύνη σκοτώνοντας τον διοικητή του λίγα μόλις δεύτερα πριν στρέψει αμέσως το πιστολι στο δικό του κρόταφο.

…………

1 Εβδομάδα μετά

Έξω από το στρατηγείο στο Ρέντη επικρατεί πανικός με τη παρουσία του τύπου. Μόλις έχει λήξη η συνεδρίαση του συμβουλίου ασφαλείας για να συζητηθούν τα αίτια της αποτυχημένης αποστολής του ερυθρόλευκου τάγματος στο Βιετνάμ. Οι Ανώτατοι αξιωματικοί προσπαθούν να αποφύγουν τους επιμόνους δημοσιογράφους που τους περικυκλώνουν με τα μικρόφωνα

– Μια δήλωση από το Στρατηγό ….ακούστηκε μια φωνή μέσα από το πλήθος

Ο Στρατηγός Σωκράτης Κοκκαλης παρουσιάστηκε αγέρωχος σαν από συνηθεια μπροστά από το μικρόφωνο

– Δεν είναι ώρα να αναζητήσουμε υπαίτιους για τη καταστροφή. Είναι ώρα μνήμης για αυτούς που έφυγαν. Για τον Αντζα που δυστυχώς δε βγήκε ζωντανός από τη τελευταία του παράσταση , για τον άτυχο Πατσα , για το μεγάλο Τζολε. Οι Υπεύθυνοι για τη πτώση του Θρύλου θα πληρώσουν όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή……….- Είναι αλήθεια ότι το τάγμα θα το αναλάβει ο Ελδικαριος Τιμουρ Κετσπαγια? Πετάχτηκε ο δημοσιογράφος ……- χοχοχο , Ουδέν σχόλιο……Απέφυγε χαριτολογώντας την ερώτηση πριν απομακρυνθεί με τη βοήθεια της συνοδείας του από το πλήθος που ζητούσε απεγνωσμένα απαντήσεις.

Ο Αντιστράτηγος Αλεφαντος Νικόλαος αντιθέτως δε κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλο του όταν πηρέ το λόγο μέσα στην αναμπουμπούλα.

– Δυο είναι οι μεγάλοι πολέμαρχοι, κύριοι, ο Τσόρτσιλ και ο κοκκαλης, τα πάντα όλα….. δήλωσε στηρίζοντας τον Στρατηγό
– Ένα έχω να πω……συνέχισε κοιτάζοντας ευθέως την κάμερα ….. «που πας ρε Βαλβερδε με τις ναπάλμ και το πυρ και κίνηση, αυτή η επίθεση έχει πεθάνει, το να τ’άλλο να ουμε»

ΤΕΛΟΣ

Ειδήμων

13 Σχόλια

Filed under Βία στα γήπεδα οεο, Θρύλος, επεισοδια, Vietnam

Κρίμα ρε Μπουρούση

Ο Γιάννης έκρινε τον ημιτελικό με ένα άστοχο δικό του σουτ στο τέλος. Έκανε ο,τι ήταν δυνατό και αστόχησε. Συμβαίνει. Διψούσε να επικρατήσει απέναντι σε ένα μεγάλο αντίπαλο που βλέπει τη πλάτη του χρόνια έχοντας την ευκαιρία να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Δε τα καταφέρνει και δίνει την εντύπωση ότι το φέρνει βαρέως στη ψυχή του γιατί πιστεύω ή πιθανολογώ ότι δεν έχει γαλουχηθεί ακόμα στις μεγάλες προκλήσεις και δε ξέρει πώς να διαχειριστεί την αποτυχία (κλισέ) . Ωραία όλα αυτά αλλά γιατί να φερθεί έτσι το μικρό τελικό της παρηγοριάς. Δικαιολογείται?

Είμαι διατεθειμένος ,σοβαρά ,να συμμετάσχω και εγώ στο ανάθεμα των πεφωτισμένων του αθλητισμού κατά του παίκτη του θρύλου. Ήταν πραγματικά ατόπημα να παρασυρθεί και να απαντήσει στις προκλήσεις του πρασίνου όχλου. Κατά τη γνώμη των πράσινων ειδικών έπρεπε να το βουλώσει γιατί να πούμε και την αλήθεια μια ζωή από κάτω από τον αιώνιο βρίσκεται και δεν έχει δικαίωμα να αντιμίλα με τέτοιο τρόπο. Να απαντούσε έτσι ο Σάρας που έχει κατακτήσει τα πάντα και έχει βαρεθεί να κερδίζει τον ολυμπιακό να το καταλάβω αλλά με ποιο δικαίωμα να το κάνει αυτό ο αιώνιος λουζερ.

Εμείς οι μπροστάρηδες του ήθους και του καθωσπρεπισμού απαιτούμε να χωνέψει τη καζούρα να την καταπιεί και αν θέλεις επειδή είμαστε επιεικείς στη κρίση μας να προσπαθήσει να απαντήσει μιλώντας στο γήπεδο στους τελικούς του πρωταθλήματος και όχι με χειρονομίες. Πάντως σε κάθε περίπτωση να το βουλώσει. Όμως ο Μπορουσης αμαυρώνει το αθλητικό μας ήθος και την απαράμιλλη αθλητική παιδεία που γέννησε η χώρα του ολυμπισμού γυρνώντας στους οπαδούς του βαζελου και λέγοντας τους ότι σε 10 μέρες θα τους αλλάξει τα φώτα. Κρίμα

Κρίμα ρε Μπορουση που βράζει το αίμα σου , που είσαι προκλητικός, που δε κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου , που παθιάζεσαι , που χάνεις τη ψυχραιμία σου, που δένεσαι με κάθε τρόπο με την ομάδα σου. Κρίμα ρε Μπορουση που απαντάς στη άνανδρη επίθεση του «διαπιστευμένου» που σε στολίζει με ομορφιές , κρίμα που είσαι ευθύς, ειλικρινής , που δεν αντιστέκεσαι στις αδυναμίες σου, κρίμα που στο κάτω κάτω δεν βγαίνεις στη πιάτσα για συγχωροχάρτια και παραδέχεσαι ότι θα πλάκωνες στο ξύλο αυτόν που σε βρίζει έτσι , κρίμα που τελικά έχεις την μαγκιά να εκτεθείς για τις προκλήσεις σου σε τυχόν αρνητικό αποτέλεσμα σε 10 μέρες στο Σεφ. Κρίμα που έκανες κάτι τόσο κατακριτέο αλλά και τόσο ανθρώπινο που είμαι σίγουρος ότι όλοι αυτοί που στηλιτεύουν τη συμπεριφορά σου δε θα το έκαναν ποτέ μέσα στο σιδερένιο κλουβί της ασφάλειας που τους δίνει η ανωνυμία και ο όχλος , όλοι αυτοί που στο δικό τους χώρο δεν ήρθαν ποτέ στο αμήν , δεν έχασαν ποτέ το πολιτικαλ κορεκτ ύφος τους, δεν έκαναν λάθη και δεν έχασαν επουδενι τη ψυχραιμία τους.

Όλα αυτά μέσα σε κλίμα πανηγυρικό για το 5ο ευρωπαϊκό του Παναθηναϊκού. Αλλά μερικοί μαλακες σαν και μένα επιμένουν να ασχολούνται με τον Μπορουση. Μάλλον δεν ανήκω ούτε εγώ στους υγιώς σκεπτόμενους.

P.S : Πληροφορίες λένε ότι ο Κυριάκος θα μεταβεί στο Βιετνάμ για να πολιτογραφηθεί Βιετκόνγκ για το επικείμενο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη εθνική της χώρας του ρυζιού. Όλα αυτά και αλλά στο επόμενο μέρος του red metal jacket…soon in your cinemas!!!

Ειδήμων

18 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Θρύλος, Μπάσκετ, Μπουρούσαρος

Red Metal Jacket (Μερος Α’)

Red Metal Jacket (Μερος Α’) : Η άφιξη

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
Πυρπόλησαν το ρύζι
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραγες να ζήσεις
Δε σου φτανε ο αέρας για να ζήσεις.
Τώρα κρυμμένος στο ποτάμι ανασαίνεις
Φο Μι Τσινχ ανασαίνεις
Ανασαίνεις με καλάμι με καλάμι…

Μάιος 2009: Άφιξη της αποστολής

Το σώμα κολλημένο στην άτρακτο. Τα χέρια μπουνιές. Ζόρι πολύ ζόρι και οι φλέβες πεταμένες στο πρόσωπο του Κυρ Σάββα. Οι μνήμες σαν να μυρίζουν ακόμα αίμα και μπαρούτι από τότε. Τα γυαλιά θαμπά να λούζονται από ιδρώτα και εκείνος να ξεροφυσαει βαριά σαν άλογο.

– Τι έχετε Κυρ Σάββα? Ρώτησε με κάποιο ενδιαφέρον ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ΥΕΑ Α’ του ερυθρόλευκου τάγματος.

-Τίποτα αγόρι μου. Ο Σάββας με σβησμένη φωνή καθησύχασε το νεαρό και προσπάθησε να διώξει μακριά τις βλοσυρές εικόνες με τα ψηφιδωτά από πτώματα, το κουβάλημα του τραυματία συντρόφου στον ώμο , τους νεκρούς κιτρινιάρηδες μακάβριο αριθμό σε μια μακρά στατιστική θανάτου. Νάτος τώρα να γυρίζει πάλι πίσω στους εφιάλτες του , στη χώρα του ρυζιού με την δοξασμένη του παραλλαγή φορεμένη όπως τότε.

-Σβηστο επιτέλους ρε γαμω την πουτανα μου. Φώναξε ο Σάββας στον Φερναντο Μπελουτσι λοχία του τάγματος εθελοντών από την Αργεντινή
-Μας έχεις βρομίσει με το κωλοτσιγαρο σου ……

Ο Φερναντο σάλιωσε τις άκρες και έστριψε ένα από τα καλύτερα τσιγαριλίκια. Το κάπνιζε στα μουλωχτά μαζί με τον συνάδελφο ντουντου πίσω από τις αποσκευές.

-Αυτός ο κινητήρας του σκατοC130 μου έχει φάει τα αυτιά. Έχουμε προσγειωθεί εδώ και ώρα. Πότε θα κατέβουμε από το αεροπλάνο ρε hijo de puta. ?
– Περιμένουμε παράγγελμα από τον Δικα. Απάντησε αγκομαχώντας μέσα από μια βαριά μερακλίδικη ρουφηξιά ο Ντουντου.

Κοντά στη καταπακτή, στο πίσω μέρος του αεροπλάνου, έτοιμοι να πηδήσουν πρώτοι έξω σαν δοθεί το παράγγελμα ο υπολοχαγός Γκαλετι και ο λοχαγός Τζολε του 1ου λόχου ανταλλάσουν απόψεις επιχειρησιακού περιεχομένου καθώς και κάποια κολακευτικά σχόλια για το πρωτοπαλίκαρο τους που ζύγωσε διπλά τους.

– Κοίτα τον ρε μαλακα …..είπε με κάποια δόση αναγνώρισης ο Λουτσιάνο στον Πρεντραγκ δείχνοντας τον Στρατιώτη πεζικού Τάσο Παντο που ακόνιζε με προσοχή πάνω στη γυαλοπετρα το δοξασμένο του μαχαίρι …..
-Κομάντο ….απάντησε ο τζολε με κάποια περηφάνια ….θα κόψει πολλά πόδια στη μάχη αύριο …..

Ύστερα ο φυσικός αρχηγός του τάγματος σαν να βυθίστηκε πάλι στις ανησυχίες του

– Τι έχεις ρε μαλακα …τον ρώτησε ο Λουτσι με κάποιο συμπονετικό τόνο στη φωνή, σαν να ξερε.
– Τι να χω ρε πουστη μου …στα λελε μου ενώ έχω πάρει από το στρατηγό την απόφαση αποστρατείας να με σέρνουν με το ετσιθελω στη ζούγκλα …μου έκοψαν και την άδεια απολύσεως τα καθ ……

Σταμάτησε απότομα και αποφάσισε να ξεκόψει από τον εαυτό του την όποια διάθεση για παράπονο και θυμό γιατί δεν ήταν της παρούσης. Ο Λουτσιάνο έγνεψε συγκαταβατικά σαν να συμφωνούσε

– Άντρες εγερθείτε ! Ακούστηκε δυνατά το παράγγελμα από τον Σάββα ενώ οι μηχανές του αεροπλάνου σταμάτησαν και η καταπακτή άνοιξε . Ο Αντζας φίλησε για τελευταία φορά τη φωτογραφία της γυναίκας του και θυμήθηκε να τιμήσει την υπόσχεση που της έδωσε…. «Είναι η τελευταία μου μάχη αγάπη μου» της ψιθύρισε στο αυτί ανάμεσα στα αναφιλητά που συνόδευαν τον αποχαιρετισμό τους πίσω στη πατρίδα.

Ο Φερναντο πρόλαβε να σβήσει το τσιγάρο του και να το χώσει στη τσέπη στο χιτώνιο, ο Τζολε ίσιωσε με χάρη το μπερέ και ο Γκαλετι έδωσε προσοχή στο τάγμα ,ο Τάσος τεντώθηκε με μιας ενώ από το βάθος ξεπρόβαλε η αυστηρή φιγούρα του Ταγματάρχη Ερνεστο Βαλβερδε.

– Άνδρες τροχάδην έξω από το αεροπλάνο ….φώναξε…..και οι άνδρες ξεχύθηκαν στο διάδρομο προσγείωσης με βήμα μετέωρο ανάμεσα στη δόξα και την καταστροφή.

…..Συνεχίζεται

Ειδήμων

7 Σχόλια

Filed under παπατζες, Βία στα γήπεδα οεο, Θρύλος, Ιστορίες, Vietnam

Η αποχώρηση του καραφλού αρχηγού

Τον αγάπησα γιατί ενσάρκωνε τον αντίστροφο μύθο του Σαμψών. Έχανε τα μαλλιά του και κέρδιζε σε ποιότητα μέσα στο γήπεδο σαν αντιδιαφημιση στη λέιζερ λαιν κλινικς, σαν την απίθανη ιστορία του μπέντζαμιν μπατον που ο μικρός τζολε μεγαλώνει και στο γήπεδο φαίνεται όλο και πιο ώριμος , όλο και πιο δραστήριος, όλο και πιο απαραίτητος, όλο και πιο έφηβος μέχρι που έρχεται αυτή η ριμάδα η μέρα που πρέπει να κρεμάσεις ή να σου κρεμάσουν τα κόκκινα παπούτσια σου. Τον λάτρεψα για τις επελάσεις του από αριστερά , αέρινος με αγκώνες και τεντωμένα χέρια να δημιουργούν απαγορευτικό προστατευτικό κλοιό γύρω του για κάθε επίδοξο αντίπαλο που τολμούσε να τον ανακόψει. Τον εκτίμησα γιατί ήταν τίμιος εκτελεστής πέναλτι και δόξα το θεό του έδωσαν πολλά όλα αυτά τα χρόνια της κόκκινης παντοκρατορίας. Τον αγάπησα γιατί ήταν μάγκας και αντιστάθηκε σθεναρά στις σειρήνες του εξωτερικού μένοντας για πάντα στη θαλπωρή της αγκαλιάς του Σωκράτη για να γίνει ο πρώτος του χωριού και φανατικός συλλέκτης τίτλων. Τον αγάπησα γιατί είχε στυλ όταν σήκωνε την κούπα δίνοντας εναλλακτικά χαμόγελα και γκριμάτσες προσφέροντας διαφορετικά ενσταντανέ για κάθε φιέστα, ο απόλυτος περφορμερ. Τον λάτρεψα γιατί έδωσε υποκριτικό ρεσιτάλ όταν έπεφτε στο πεδίο της μάχης της τούμπας με ανάποδη κωλοτουμπα ύστερα από επικίνδυνη πτώση πλαστικού μπουκαλιού. Ένιωσα το πόνο του όταν έφαγε εκείνη τη κλωτσιά του Μόρις γιατί ήταν σαν να τον κτύπαγε όλος ο πράσινος λαός μέσα από τον νοτιοαφρικανικό αμυντικό γιατί ίσως δε μπορούσε να χωνέψει την ηγετική του φυσιογνωμία στα ντέρμπι όλα αυτά τα χρόνια. Είναι ο καραφλός αρχηγός η ελπίδα και το είδωλο κάθε καταφρονεμένου οπαδού που πάσχει από οξεία τριχόπτωση.

5751027

Ήταν ο τζολε που αγαπήσαμε ο τζολε που για το δεξί μας μπακ είχε ακόμα πολλά να προσφέρει αλλά οι επίδοξοι επικριτές του και ο αμείλικτος χρόνος τον οδήγησαν στην αποχώρηση.
Εδώ έρχεται το ερώτημα για αυτούς που σκέπτονται ανάμεσα στις γραμμές.

Στο ρεπορτάζ του γαυρου μας είχαν πρήξει ότι ο βαλβερδε εκτιμούσε τη προσφορά του αρχηγού αλλά δεν τον ήθελε για του χρόνου. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι πίσω από την αποχώρηση του κρύβεται ο ισπανός που είχει βαλθεί να σκοτώσει το γέρικο άλογο και σημαία του συλλόγου πριν την ώρα του. Πόσο εθελούσια ήταν η έξοδος του τζολε δε ξέρω αλλά αναρωτιέμαι τι θα αποφάσιζε αν ο Ερνέστο του έδειχνε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Δάχτυλος βαλβερδε λοιπόν?

Εγώ πάντως ο ειδήμων της μπάλας πιστεύω ότι πίσω από την αποχώρηση του αρχηγού υπάρχουν λόγοι ιατρικοί. Πήγε για το καθιερωμένο τσεκάπ και του είπε ο γιατρός « Τζολε τώρα στα 37 πρέπει να αποφασίσεις. Θέλεις να συνεχίσεις να παίζεις μπάλα ή να τα γαμησεις όλα στα ξενύχτια , τα τσιγάρα και τις γκόμενες και να πεις αντίο στα γήπεδα». Ο τζολε δε δίστασε να απαντήσει καταφατικά στο δεύτερο σενάριο.

Έλα μωρη τζολε σπαστα όλα στα βενιου και στα καλουα!

16 Σχόλια

Filed under Θρύλος, Τζόρτζεβιτς