Category Archives: Εθνικη

Η ατυχία του να είσαι Γκατούζο

Οι σκληροτράχηλοι παίχτες, οι ανθεκτικοί αόρατοι τοίχοι με τα ακούραστα πνευμόνια και τις τεράστιες αντοχές. Δεσπόζουν στα χαφ. Κόβουν, ράβουν, καλύπτουν όλα τα κενά, τρέχουν μέχρι το ενενηκοστό τέταρτο λεπτό, κάνουν ανελέητα τάκλιν.

Είναι ο αντίθετος πόλος των ντελικάτων. Αυτών που με μια ενέργεια τους σε ταξιδεύουν. Αυτών που σου χαρίζουν κάτι να θυμάσαι. Μια μαγική τρίπλα, ένα βολέ στην κίνηση που πάει δοκάρι και μέσα. Που τους βλέπεις να καλπάζουν πάνω στη γραμμή με τη μπάλα κολλημένη στα πόδια και σηκώνεσαι απο την καρέκλα σου, πετάς τον πασατέμπο και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει απο δυνατή ευχαρίστηση. Σε ένα κόσμο απο αποκλειστικά ταλαντούχους ποδοσφαιριστές, θα τα ‘χαμε παρατήσει και θα παίζαμε σκάκι. Είναι η σύγκριση όμως, η αντίθεση που δίνει τη γοητεία. Ο σκληρός και άτεχνος απέναντι στον ευαισθητούλη παιχταρά. Ποιος θα νικήσει?

Στο αποτέλεσμα συνήθως νικάνε οι σκληροτράχηλοι παίχτες. Σε φτάνουν στο σημείο να έχεις κατακτήσει ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και να νοσταλγείς εποχές που έτρωγες 4-5 γκολ, αλλά έβλεπες και μία τρίπλα ρε αδερφέ. Στις εντυπώσεις σε βάθος χρόνου κερδίζουν οι ντελικάτοι.

Essere Gattuso

Ο Τζενάρο Γκατούζο. Το κακό παιδί που θα σκάσει κάθε αντίπαλο στο πρέσινγκ. Το αναντικατάστατο μηχανάκι της Ιταλίας. Σίγουρα, θα τον θυμόμαστε στο μέλλον και θα τον αναφέρουμε ως παράδειγμα ενός ακούραστου εργάτη, ενος αδαμάντινου χαρακτήρα που μεταμορφωνόταν στο γήπεδο και έτρωγε όποιον τολμούσε να τον τριπλάρει. Θα το συγκρίνουμε με νεότερους. Θα κερδίζει πάντα στη σύγκριση.

Όμως όταν θα προσπαθούμε να θυμηθούμε μια καλή του στιγμή θα κολλάμε. Δε θα βρίσκουμε πρόχειρα παραδείγματα και τότε θα έρχεται κάποιος και θα μας θυμίζει τότε που στην προετοιμασία για το ματς με τη Γεωργία έκανε πίσω βήματα και  έπεσε στην τρύπα του πάγκου της ομάδας του. Και έσπασε το χέρι του. Γιατί είναι ο Γκατούζο.

..προπονητής της εξέδρας

18 Σχόλια

Filed under Ball boy, ταλέντα, Βύντρα, Γκατουζο, Εθνικη

Κάνε κι εσύ μια ανασκόπηση Euro, μπορείς

Η εθνική έβγαλε την υποχρέωση του Euro 2008 και επιστρέφει στην πατρίδα χωρίς να πιεί καφέ βιενουά και κουβαλώντας στις αποσκευές της (τρελό κλισέ) την σοφία που προσφέρει η πτώση απο τα (πολύ) ψηλά στα (αναπάντεχα πολύ) χαμηλά. Καθώς πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για αυτή την ομάδα και τους παίχτες, έρχεται η ώρα των αναγνωστών (όσων ηρωικών αντέχουν ακόμα) του δεξιού μπακ να απαντήσουν ανεπηρέαστοι απο δημοσιογραφικές χιλιοειπωμένες κοινοτυπίες την δική τους γνώμη.

Και θέτω τα εξής ερωτήματα – καυτές πατάτες:

1. Ποιός ήταν κατά την άποψη σας ο χειρότερος παίχτης της Ελλάδας στη διοργάνωση?

-Ο Νικοπολίδης, που με τα καθοριστικά γκολ που δέχτηκε μάλλον καταδίκασε την Ελλάδα που έτσι κι αλλίως δεν έδειχνε να την πολυ-παλεύει?

-Ο Λυμπερόπουλος, ο άνθρωπος χωρίς κανένα τιτλο κίνητρο?

-Ο Κατσουράνης, ο μάστορας της λάθος πάσας με τη δυσανάλογη για την ηλικία του ποδοσφαιρική συμπεριφορά συνταξιούχου?

-Ο Τζόρβας, επειδή δεν κατάφερε να είναι καλύτερος απο τον Αντώνη?

-Ο Αμανατίδης, που έστελνε τη μπάλα αντι στο πλεχτό, στο Σάββα-καφε στην εξέδρα?

2. Ποιός ήταν ο καλύτερος παίχτης της Εθνικής?

-Ο Χαριστέας, που κέρδισε 4 ακόμα συμβόλαια σε ομάδες της Ευρώπης?

-Ο Καραγκούνης παρότι πολύ κουρασμένος (κατα Βερνίκο)?

-Ο Γκούμας?

-Ο πολύ-σκληρος-για-να-πεθανει Κυργιάκος?

-O ανυπέρβλητος Vyntra 11?

3. Ποιοί παίχτες μπορούν να βοηθήσουν άμεσα την ομάδα να σταθεί σε υψηλό επίπεδο?

αναπτυξτε ελεύθερα το θέμα σε 200 το πολύ λέξεις

4.  Πόσο εμπαθείς αντέχετε να γίνετε με μια ομάδα που σας πρόσφερε την απόλυτη χαρά? Τι ρίγος συγκίνησης διαπερνάει το κορμί σας όταν διαβάζετε τα παρακάτω?

«Κερδίζουμε το κόρνερ. Βλέπω το ρολόι. Γράφει 14.36. Λέω «Τώρα να μπει, τώρα να μπει». Και μπήκε. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Βάζω το γκολ και τρέχω. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι φίλησα τη βέρα μου και πήδηξα πάνω στους υπόλοιπους. Ο Κολίνα σφυρίζει το τέλος. Δε μπορώ να χωρέσω στο κορμί μου τόση χαρά. Ξεχειλίζει. Πάω στην εξέδρα να βρω τη γυναίκα μου. Τη βλέπω να κλαίει. Την αγκαλιάζω. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα δω και μετά τα πανηγύρια στα αποδυτήρια. Μου φωνάζει: «Τι έκανες, τι έκανες!»»

η απάντηση είναι προαιρετική

(το απόσπασμα το βρήκα στο feeling minnesota που το βρηκε ολόκληρο εδώ)

9 Σχόλια

Filed under Εθνικη

Ποιός απαρνήθηκε την εθνική?

Τα είχα φτιάξει όλα υπέροχα μέσα στο μυαλό μου. Κοκα κόλες να παίζουνε πολλές, παγωμένες μπύρες σε κουτάκι αλλά και σε βαρελάκι, πίτσες σπέσιαλ με μπέικον, ζαμπόν και τυριά –  έβαλα και μία με ανανά για το κάτι διαφορετικό. Μετρούσα ώρες για το ματς της εθνικής με τη Ρωσσία όπου όλη η παρέα θα μαζευόταν για παρακολούθηση του ποδοσφαρικού υπερθεάματος με συνοδεία ακραίας κατανάλωσης φαγητού και ποτών. Είχα διαβεβαιώσει τον εαυτό μου πως θα γινόταν πανικός.

Και έφτασε η ώρα. Πήρα τηλέφωνο τον ειδήμων για τα διαδικαστικά, η απάντηση του όμως με άφησε αμίλητο στο ακουστικό «ε, ξέρεις τελικά δε θα το δω το ματσάκι γιατί ε, σάββατο είναι, θα πάμε σε ένα έργο γερμανικό που παίζεται αφού ξέρεις πως είμαι σινεφίλ ρε συ, μη με πιέζεις τώρα».

Έπεσα απο τα σύννεφα αλλά δεν πτοήθηκα. Αμέσως πηρα τηλέφωνο το Βαγγέλα που έχει παίξει και μπάλα σε υψηλό επίπεδο σε μουντιαλίτο στο Ρέντη. «Δε θα μπορέσω σήμερα γιατί έχω επέτειο με την κοπέλα μου και θα κάτσουμε να δούμε το Νότινγκ Χίλλ και να κάνουμε αγκαλίτσες»

Ανάλογη απάντηση απο το Νάσο, που κάποτε τον λέγαμε «το λιοντάρι της κερκίδας». Θα πήγαινε νωρίς το πρωί για κυνήγι και ήθελε να την πέσει νωρίς. Τον παρακάλεσα τουλάχιστο να πει στον ξαδερφό του, αλλά ήθελε να δει λεει το Λαζόπουλο στην επανάληψη γιατί τον είχε χάσει την Τρίτη. Ο κουμπάρος του απο την άλλη έχει φύγει τριήμερο στα νησιά.

Αποκούμπι μου ο Μπάμπης. Ο ξερόλας αυτός της μπάλας, θα τον δελέαζα σίγουρα με τα φαγητά και τα ποτά, ήμουν αποφασισμένος να τα πληρώσω όλα εγώ, του έταξα και 3 λίτρα παγωτό κι ας τον ακούω να κάνει πιο εκνευριστικά σχόλια κι απ το Θεοφιλόπουλο. «Ρε φίλε απ τη στιγμή που εμείς έιμαστε στους καναπέδες και στις εξέδρες είναι ο Ζαχαράτος, τί να δεις απο την εθνική? » ηταν η απάντηση του πριν μου το κλείσει στα μούτρα.

 

 

Που οδεύουμε? Που οδηγείται αυτή η κοινωνία? Οι ορκισμένοι ποδοσφαιρόφιλοι προτιμάνε κάθε λογής άλλη ασχολία απο το να δούνε το κρίσιμο ματς της Εθνικής μας «αγαπημένης»?

(ο τόνος της φωνής χαμηλώνει, σκοτάδι πέφτει κι ένα χαμηλό βιολί παίζει νοσταλγικά)

Θα καθίσω μόνος μου σήμερα στον καναπέ, φορώντας τη φανέλα του Στέλιου Βενετίδη και θα τα φάω όλα μόνος μου. Θα σκάσω απ το φαγητό. Η μπύρα θα μου τρέχει απο το στόμα. Αλλά θα είμαι εκεί για το ποδόσφαιρο ρε γαμώτο. Ο δωδέκατος παίχτης της γιγαντοαφίσας στην Κηφισίας, εγώ. Ο πιο πιστός οπαδός.

..προπονητής της εξέδρας

13 Σχόλια

Filed under Εθνικη

Tι έγινε ρε παιδιά…?

πρώτα πρώτα δεν είναι καν σουηδός

αυτός δεν ήταν τραυματίας?

18 Σχόλια

Filed under τσουκου τσουκου, Εθνικη, Μαστροκωστα

Το πλιάτσικο του πειρατικού

Ο Βασκο Ντα Γκάμα ήταν Έλληνας.

Και ο Μαρκς & Σπένσερ ήταν Έλληνας. Και ο Χάινεκεν κι ο Βονταφον. Και ο Μάστερκαρντ και πολλοί άλλοι. Το πειρατικό της Εθνικής μας, ξαμόλησε τους επιβάτες του για πλιάτσικο στην αγορά κι αυτοί σαν άξεστοι και αχόρταγοι αγροίκοι κατασπάραξαν ότι βρήκανε μπροστά τους. Θεμιτό. Ότι αρπάξουμε τώρα που είμαστε ακόμα πρωταθλητές ευρώπης και οι χορηγοί μας παρακαλάνε.

Εξυπηρετεί κι η διαφήμιση το σκοπό της. Μπουχτίζει ο Έλληνας απο Εθνική. Βλέπει τις ίδιες και τις ίδιες φάτσες στην τηλεόραση και σε γιγαντοαφίσες καθώς οδηγεί, ακούει συνεχώς το Χελάκη και το Βερνίκο να ουρλιάζουν υστερικά, συνηθίζει το μάτι του σε στέψεις και κούπες με καφέ βιεννουά, αρχικά αδημονεί για πανηγυρισμούς και αγγελικά γκολ, νιώθει περηφάνεια και έγερση.

Σταδιακά όμως με την επανάληψη αρχίζει και χτυπάει αντίθετα στην ψυχολογία του και εύχεται να φάμε όσο πιο πολλά γκολ γίνεται για να μην ξαναδει τη γιαγιά του Χαριστέα σε ζωντανή σύνδεση απο το χωριό και να μην αναγκάζεται να ανέχεται το καπελλάκι Βόνταφον του Γιαννακόπουλου κολλημένο στο κεφάλι του. Πάντοτε ήταν ελκυστική η αποκαθήλωση των ειδώλων.

Δε γαμιέται. Ας φάμε όσα φάμε κι ας μην το πάρουμε και το (τιμημένο) κύπελλο. Ακόμα και σε απευχόμενους διασυρμούς θα μου είναι αρκετή η ειλικρινής απογοήτευση του Καραγκούνη, η περήφανη χειραψία του Ρεχάγκελ στο νικητή, η ψευδαίσθηση οτι μπορούσαμε να ξανά ανατινάξουμε τη λογική. Άλλωστε.. We ‘ll always have Portugal.

13 Σχόλια

Filed under Εθνικη

Petition to make Rehhagel call Sotiris Ninis on Euro 2008

Ι bet i can find 1,000,000 members και τα σχετικα..

άντε, κάντε κανα γκρουπ εκει στα facebook που γράφεστε.. όλα απο εμάς τα περιμένετε?

11 Σχόλια

Filed under Εθνικη, Νίνης

Η βαλίτσα του «Ιέρο»

Τελικά ο Στολτιδης δεν έκανε την έκπληξη και έθεσε εαυτόν εκτός εθνικής. Ήταν κάτι που όλοι περιμέναμε και έτσι δεν μας αιφνιδίασε . Δεν θα εξετάσω τους λόγους που τον ώθησαν σε αυτή την απόφαση γιατί έχουν υποθεί πολλάκις στο παρελθόν και στο κάτω κάτω δε με ενδιαφέρουν ( κακό ή καλό –όπως το πάρει κάνεις- δικό του). Αυτό όμως που μου προκάλεσε έκπληξη είναι η όλη παρουσία του παίχτη στο αεροδρόμιο.

Θυμίζω ότι ο «ιερο» πήγαινε με σκοπό να ζητήσει από τον Οτο την εξαίρεση του από τα φιλικά. Ήταν μια ειλημμένη απόφαση και όχι κάτι που του ήρθε ουρανοκατέβατο στη διάρκεια της διαδρομής προς το Ελ Βενιζέλος. Σκάει μύτη λοιπόν ο παίκτης του Ολυμπιακού με βαλίτσα και κόκκινο μπλουζάκι σε στυλ χαβανέζικο ή έστω σκειταδικο. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι φορεί το μπλουζάκι γιατί πιστεύει ότι η εξαίρεση του θα γίνει δεκτή και δε χρειάζεται να φορέσει αθλητική επίσημη περιβολή (κουστουμάκι άθλιο σε μπλε αποχρώσεις) όπως προβλέπεται. Προς τι όμως η βαλίτσα? Ήταν άδεια ? Είχε τα απαραίτητα? Την πήρε για το θεαθήναι ? Μήπως πίστευε ότι υπήρχε η πιθανότητα έστω και μικρή να του ζητήσει ο Οτο τελικά να μείνει και πήρε μαζί του κανονικά ότι χρειαζόταν για το ταξίδι? Αν δεχτώ ότι το τελευταίο ερώτημα έχει καταφατική απάντηση γιατί δεν ακολουθησε όλο το προβλεπόμενο ντρες κοουντινγκ και δεν φορούσε το κουστουμάκι. Δηλαδή αν του έλεγε ο Οτο « Ιερο σε χρειάζομαι , είσαι παιχταράς , συγγνώμη που σε αγνοούσα τόσα χρόνια, έλα να μας βοηθήσεις» θα πήγαινε στη τουαλέτα του αεροδρόμιου να αλλάξει ρούχα?

Περίεργα πράγματα. Λίγο οξύμωρη η συμπεριφορά του Ιερο στο αεροδρόμιο. Περίμενε τελικά το όχι του Ρεχαγκελ? Ήταν σίγουρος πως θα αποκλειστεί? Τότε πως εξηγείται αυτή η αντίθεση βαλίτσας-μπλούζας. Με λίγα λόγια Ιεροκλή «φοράς την μπλούζα γιατί έτσι κι αλλιώς πιστεύεις ότι το θέμα είναι τυπικό και θα φύγεις από το αεροδρόμιο αλλά γιατί κουβαλάς βαλίτσα ρε αδελφέ αφού είσαι σίγουρος?». Νομίζω ότι το ερώτημα που πρέπει να μας βασανίζει είναι τι σκατά περιείχε αυτή η βαλίτσα……χμ!

Πιθανότητες.

1. Ήταν άδεια σαν τα όνειρα του αθλητή με την εθνική ομάδα

2. Γεμάτη με ψώνια από τα μαγαζιά του αεροδρόμιου (ασύμφορο γιατί χωρίς μπορντινγκ πας δε πας μέχρι τα ντιούτι φρι)

3. Ήταν η βαλίτσα του Φάνη Γκέκα που είδαμε να τον ασπάζεται στα πλάνα της τηλεόρασης και απλά έκανε εξυπηρέτηση να την πάρει μαζί του επειδή περίσσευε στον Φάνη και έβγαινε υπέρβαρος

4. Του έδωσε ο Οτο οριστικά την βαλίτσα στο χέρι

5. Την έκλεψε

6. Η βαλίτσα ήταν γεμάτη με τα πριμ του Κοκκαλη και φοβάται να την αφήσει από τα μάτια του.

…ειδήμων

6 Σχόλια

Filed under Αεροδρόμιο, Εθνικη, Ιέρο, Οτο

Τι είδα σε αυτό το «πλούσιο» αθλητικό Σ/Κ

Σε αυτή την αγωνιστική που μας πέρασε διαπίστωσα:

Ότι το χρόνιο πρόβλημα του βαζελου δεν είναι τόσο η ποιότητα στο ροστερ που λένε όλοι αλλά η έλλειψη αυτοπεποίθησης και ψυχραιμίας όταν κάτι του πάει στραβά. Θυμίστε μου έναν αγώνα, τα τελευταία χρόνια, που άλλαξε τα δεδομένα του, ο βαζελος όταν δεν του καθόταν τίποτα στη ροη του παιχνιδιού ? Δεν σας ρωτώ να μου θυμίσετε αγώνα που έκανε ανατροπή σκορ γιατί απλά δεν υπάρχει! Και σε όλα αυτά ένας κοινός παρανομαστής. Η έλλειψη καθαρού μυαλού και οι βεβιασμένες προσπάθειες. Γιούρια χωρίς σχέδιο μπας και μας κάτσει το γκολ. Πρόβλημα νοοτροπίας? Ίσως!……. Παρολ’αυτά ας μη βιαζόμαστε στη κρίση μας. Θα δώσω πίστωση χρόνου στο βαζελο για να δω αν τελικά φταίει η συγκυρία για τα αρνητικά αποτελέσματα ή ο ίλιγγος όταν αυτή η ομάδα πατεί κορυφή. Τέλος τιμή και δόξα στην ξεχωριστή ομάδα της «κρατάμε γερά παλικάρια» Ξάνθης που θύμισε Προοδευτική στα καλύτερα της. Ποδόσφαιρο που απαγορεύεται δια ρόπαλου αλλαγή πάσας πέρα της μια φοράς πριν την διαολοστειλουμε στο υπερπέραν σε μια προσπάθεια να κερδίσουμε όσο το δυνατό περισσότερες γιάρδες ωσαν το Ράγκμπι.

Διαπίστωσα επίσης ότι ο Ριμπο έχει βάλει στόχο τον συμπαθή τερματοφύλακα κέρβερο Χαλκιά. Όπου τον πετυχαίνει μπροστά του, του βάζει γκολακι με φάουλ. Είτε με χτύπημα αριστοτεχνικό κάτω δεξιά στον αγώνα του θρύλου με το βαζελο στο Καραϊσκάκη (1-0) στη πρώτη χρονιά του ριμπο στο γαύρο, είτε με κλασσικό χτύπημα μπανάνα στο περσινό 2-3 του ολυμπιακού μέσα στο Κλεάνθης , είτε με γκολ καραμπόλα σαν το χθεσινό. Κώστα μου…. φοβου τον Ριβαλντο!

Τέλος διαπίστωσα ότι ο μεγάλος Κάμπος έχει φτιάξει ομάδα για μεγάλα πράγματα. Τρέμετε όλοι γαυρακια , βαζελακια και χανουμια , έρχεται ο αστέρας Τρίπολης και δεν αστειεύεται!!!!!!!

Ως αναφορά την κλήρωση της εθνικής δεν έχω κανένα σχόλιο να κάνω. Εκ των προτέρων θα ήταν δύσκολη έτσι κι αλλιώς . Όλα θα εξαρτηθούν ανάλογα με την κατάσταση που θα βρεθούν οι ομάδες την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Τσολιάς που θα βαφτεί μπλε και θα ακολουθησει την ομάδα στα γήπεδα της Αυστρίας θα κοζαρει καλά σκανδιναβικά και ρώσικα γκομενακια ( δεν έχω άποψη για τις ισπανίδες)

…αυτά τα λίγα και άχρηστα από τον ειδήμονα της μπάλας

4 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Αστερας Τριπολης, Βαζελος, Εθνικη, Ριβάλντο, Χαλκιας, superliga

Post Game show- Ο Γέρο-Αλκέτας, ο λαλίστατος Τυπάρας και ο μοναδικός Stelios

Χτες είδα το ματς μόνος μου στο καναπέ του σαλονιού μου παρέα με μια μικρή κουβέρτα να με σκεπάζει και ένα κομμάτι τοστ με τυρί και γαλοπούλα για να με χορτάσει. Η αλήθεια είναι ότι δε γούσταρα να δω το ματς και αν είχε κάτι καλύτερο το χαζοκούτι εκείνη την ώρα θα το έβλεπα ευχαρίστως. Τελικά ύστερα από ένα ανελέητο και απεγνωσμένο ζάπινγκ δεν βρήκα κάτι το ενδιαφέρον και έτσι η μπίλια έκατσε στο κανάλι 3 (εκεί που το 90% των ελληνικών τηλεοράσεων έχουν το Μεγκα Τσανελε).

90 λεπτά καταναγκαστικής εργασίας δεν πέρναγαν με τίποτα. Κάπου στο 60 πρέπει να λαγοκοιμήθηκα κιόλας. Τελικά με μισοσηκωμένο το βλέφαρο κατάφερα να δω το κερδισμένο μουφα πέναλτι της εθνικής. Αυτό που έχω να παρατηρήσω σε αυτή τη φάση είναι η βουτιά α λα Σαραβακου που επιχείρησε ο Φάνης. Αυτό το σάλτο με τα χέρια στην ανάταση και το στήθος προτεταμένο λες και σε πυροβολούν πισώπλατα είχα να το δω από τις ένδοξες εποχές του 80 και τον αξέχαστο Μητσάρα (σκιστους την κωλαρα). Πέρα από αυτή την στιγμιαία συγκίνηση το ματς δεν είχε να μου προσφέρει τίποτε άλλο εκτός ίσως από κάποιες γλαφυρές εμπνεύσεις στην περιγραφή του λεξιπλαστη σπορτκαστορα Σπυρόπουλου.

Ενώ η βραδιά έμοιαζε ασήκωτη, μίζερη και άχρωμη ξαφνικά και ενώ το ματς όδευε προς την λήξη του βλέπω κάποια άσπρα γραμματακια να τρέχουν στο κάτω μέρος της οθόνης και να προαναγγέλλουν το πάνελ της εκπομπής Πάμε Γιουρο που ακολουθούσε. Εκστασιάστηκα με την σύνθεση του πάνελ . Σηκώθηκα από το καναπέ που είχα βυθιστεί περιμένοντας τον μορφέα, έτρεξα στο μπάνιο έριξα νερό στα μούτρα, στυλώθηκα λίγο με ένα ακόμα κομμάτι τοστ και έκατσα να απολαύσω την εκπομπή. Δεν μπορεί αναρωτήθηκα ,ένα πάνελ με τον αξιοσέβαστο αλλά στα πρόθυρα του αλτσχαιμερ Αλκέτα παναγουλια που μιλά την παλιά την αριστοκρατική ελληνική με τον αξεπέραστο Στράτο Αποστολάκη που μιλά την βλάχικη ελληνική και τον Σερ Τάκης που μιλά καλά τα προπονητικά θα ήταν πέρα για πέρα ενδιαφέρον. Δικαιώθηκα στην πρόβλεψη μου και με το παραπάνω.

Ο γυρολόγος των πάνελ την τελευταία εβδομάδα Αλκέτας έκλεψε την παράσταση. Ο συμπαθής πάλε ποτέ προπονητής της εθνικής είναι γνωστό ότι απέχει ενεργά από το ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Χτες διαπίστωσα ότι απέχει γενικά από όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και πολύ καιρό και καλά κάνει στο κάτω κάτω. Ο Αλκέτας μεγάλωσε , αποσύρθηκε, έκανε εγγόνια, κάθεται στη κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι με τις ριγωτές πιτζάμες και διαβάζει εφημερίδα, αφήνει το γραμμόφωνο να τον ταξιδεύσει σε παλιές αξέχαστες μελωδίες, ψαρεύει τις Κυριακές, γενικώς έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να ασχολείται με την μπάλα από την οποία ίσως και να κορεστηκε τόσα χρόνια. Κάποιοι τον θυμήθηκαν και άρχισαν να τον καλούν στις εκπομπές τώρα που του έκλεψε την πρωτιά σε συμμετοχές στον πάγκο της εθνικής ο ρεχαγκελ. Εκείνος ευγενέστατος δεν αρνήθηκε την πρόσκληση αλλά είμαι σίγουρος ότι το μετάνιωσε. Πήγε ο συμπαθέστατος παππούλης και περίμενε να τον ρωτήσουν για την πρέφα που παίζει στο καφενείο ή έστω για τα ωραία εκείνα χρόνια που ο Τσιαντακης αλώνιζε στα δεξιά και ο Θωμάς μαύρος σκόραρε κατά βούληση και εκείνοι άρχισαν να τον βομβαρδίζουν με ερωτήσεις που αφορούσαν κάποιον Γκέκα, Σαμαρά γουατεβερ για τους οποίους ο Αλκέτας είχε ακουστά σαν το παιδί με το καλό ξεπέταγμα και το παιδί με το ωραίο μαλλί. Εύλογο ήταν να απαντά με γενικότητες του στυλ « θύμισε μου παλικάρι μου πως το λένε αυτόν που με ρωτάς….α καραγκούνη…ναι καλός παίχτης θα είναι». Η αποθέωση της άγνοιας ήταν όταν τον ρώτησαν πως την βλέπει την εθνική στο Γιουρο και εκείνος απάντησε ότι θα έχει ελπίδες αν παίξει ο Ζαγορακης. Εκεί του θύμισαν ότι ο τελευταίος έγινε πρόεδρος ομάδας και ο Αλκέτας κατάλαβε ότι αφού πρώτα εκπληρώσει το όνειρο του και κανονίσει καφέ στο κολωνάκι με τον Οττο πρέπει να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το πάνελ πριν εκτεθεί περισσότερο. Όπως και έπραξε χωρίς καν να χαιρετίσει.

Θυμάμαι τον Γιώργο Καραγκούνη παλιότερα στον Παναθηναϊκό να βλέπει κάμερα και προτεταμένο μικρόφωνο να τον περιμένει έξω από την λεωφόρο να σκύβει το κεφάλι και ζητώντας συγγνώμη μέσα από το στόμα του να τρέχει σαν σίφουνας για να χωθεί στο πούλμαν και να γλιτώσει. Την φωνή του συνεσταλμένου και ντροπαλού Γιωργαρου αργήσαμε να την γνωρίσουμε. Ξαφνικά μια ωραία πρωία αποφάσισε να βγει και να μιλήσει στις κάμερες. Από τότε δεν χάνει ευκαιρία…..δυστυχώς. Τυπαρα με όλο το συμπάθιο δηλαδή αν βγαίνεις να μιλήσεις και το συντακτικό με την γραμματική γίνονται ένας ακατάληπτος αχταρμάς ενώ τα λεγόμενα σου μοιάζουν περισσότερο με στημένες προγραμματικές δηλώσεις του Ρουσοπουλου καλύτερα να επιστρέψεις στον δρόμο της φυγής. Χτες μάλιστα ήθελε τόσο απεγνωσμένα να πει αυτά που ήθελε να πει χωρίς βέβαια να δίνει σημασία στην ερώτηση του δημοσιογράφου που δε έβαζε τελεία στο λογύδριο του, με αποτέλεσμα να του φωνάξει με το δικό του γραφικό τρόπο ο Μενιος (α.κ.α εκείνος ο καραφλός που χοροπηδεί και φωνάζει στο πάνελ της εκπομπής με ευθυμία μεθυσμένου) ΑΛΤ ΚΛΑΡΙΝΟ. Και εκεί ήταν που πήρε το λόγο ο εκκολαπτόμενος δημοσιογράφος Γιαννακοπουλος και γαλήνευσα , ήρθα στα ίσια μου να ουμε. Δηλαδή βλέποντας τον stelio καπάκι μετά τον τυπαρα καταλαβαίνεις ότι στις δηλώσεις όπως και στη ζωή γενικότερα το έχεις ή δε το έχεις. Και εκείνος που το έχει και το κρατεί γερά είναι ο «εμφανίζομαι σε αθλητική εκπομπή περισσότερο απ’οτι παίζω μπάλα» Στελλαρας. Μεστός, περιεκτικός, σοβαρός, ευγενικός, ούτε λαλιλαστος αλλά ούτε και σύντομος, καλός χρήστης της ελληνικής, διπλωμάτης στις απαντήσεις του με άριστη παρουσία και φωτογένεια στην κάμερα είναι ότι χαρακτηρίζει τον Στέλιο, στοιχεία που του ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για να κατακτήσει τα μιντια.

Καλή σταδιοδρομία stelio από το ειδήμονα της μπάλας

24 Σχόλια

Filed under Αλκέτας Παναγούλιας, Γκέκας, Εθνικη, Καραγκούνης, stelios

Pre Game Show – Ουγγαρία – Ελλάδα

Άραξα στον καναπέ του σαλονιού μου, συνέδεσα τα dolby συστήματα για να απολαύσω την εθνική μας αγαπημένη (Sic), την ομάδα που με την καθοδήγηση του Οττο φτάνει αεράτη στα τελικά του Euro για νέους θριάμβους.

Ανοίγω την τηλεόραση, βάζω το ΝΕΤ και τί να δω? Αντί για pre game show με τις συνθέσεις των ομάδων, τις απαντήσεις στα ερωτήματα του μέσου οπαδού άν θα παιξει τελικά ο Σπυρόπουλος βασικός, αν θα τιμήσει ο Βύντρα τη φανέλα με το εθνόσημο, βλέπω εκείνη την ταινία με τον ξανθομπούμπουρα ξένο τουρίστα πρίγκηπα και τη Ναθαναήλ (πρώην καλό γκομενάκι – νυν γκόμενα Τάσου Μητρόπουλου- aka βαζέλια_σας_γαμάω).

Ξέρετε μωρέ, εκείνη την ταινία που η Ναθαναήλ στο πούλμαν με την κιθάρα της τραγουδάει το κλασικό

Now that you are
In this kind of dream
Sing a song of love with a breeze

No words can say
what I feel today
Sun is bright and clouds went away

lala lala lalalala…

Παρασύρθηκα ομολογώ και είδα όλη την ταινία μέχρι το τέλος καθώς αναρωτιόμουν τί είδου lead in είναι αυτό που αποφάσισε η ΝΕΤ αντί μιας αθλητικής εκπομπής. Η ώρα έφτασε 9:20 για να καταλάβω πως τελικά το ματς δε μετέδιδε η ΝΕΤ αλλά το MEGA…

 τραγικός όσο ποτέ ο προπονητής της εξέδρας

3 Σχόλια

Filed under Εθνικη