Category Archives: Αλκέτας Παναγούλιας

Ο οπαδός δεν έχει πάντα δίκιο (Φερερ+bonus Παπ)

Ο Τζεπέτο, ο ταβερνιάρης, ο λογιστάκος, ο Μεϊμαράκης, ο σωσίας του Γιώργου Παπαδάκη, ο monopoly man μας κουνάει μαντήλι. Ή εμείς του το κουνήσαμε, τέλος πάντων. Πριν όμως έρθω στο βασικό θέμα της αποτυχίας ακόμα ενος μεγάλου «διδασκάλου» της προπονητικής σε ελληνική ομάδα λέω να γυρίσω λίγο πίσω, στο καλοκαίρι του 2006.

Ιούνιος του 2006 λοιπόν.
Η θερμοκρασία κυμαίνεται στους 27-31 βαθμούς Κελσίου, οι άνεμοι πνέουν νεφελώδεις κι ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ετοιμάζεται για το μουντιάλ της Γερμανίας. Στην Ελλάδα δύο είναι τα γεγονότα που κόβουν την ανάσα των οπαδών

α) Το ενδεχόμενο αποχώρησης του Δημήτρη Παπαδόπουλου απο τον Παναθηναϊκό.sportday_b.jpg

Αμόκ. Χαμός σε ραδιόφωνα και εφημερίδες. Φήμες περι ακατέβατου του μυτόγκα στις διαπραγματεύσεις, σενάρια για συμφωνία με τον Ολυμπιακό, ρεπορτάζ για το παρασκήνιο και αγωνία στις τάξεις των αιωνίων αντιπάλων. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κατηγορούσαν τότε το Τζίγκερ για καβούρια, για διάλυση της ομάδας και άλλα τέτοια διαχρονικά. Δικαιολογημένα ίσως. Ο Κωνσταντίνου λίγο καιρό πριν πήρε το δρόμο για Πειραιά και το ενδεχόμενο να χαρίσει ο ΠΑΟ και τον παρτενέρ του στην επίθεση δεν το χώνευε εύκολα ο οπαδός.
Ο ίδιος οπαδός βέβαια σήμερα βρίζει την ώρα και τη στιγμή που ο Τζίγκερ τον κράτησε στην ομάδα, ξεχνώντας φυσικά την αντίδραση του εκείνες της μέρες.
Όποιος τότε έκρινε με κριτήρια οπαδικά και το ανήγαγε σε ζήτημα τιμής (να τον κρατήσουμε να μην μας τον πάρουν) κι όχι με ποδοσφαιρικά, φαίνεται σήμερα πως έκρινε λάθος.

β) Η πρόσληψη του Φερέρ στην ΑΕΚora_b.jpg

Δικαιολογημένος ενθουσιασμός. Ένας Ισπανός προπονητής με θητεία και επιτυχίες σε Μπαρτσελόνα και Μπέτις, δεν έρχεται και εύκολα στην Ελλαδίτσα. Και δεν είναι μόνο η καθαυτή πρόσληψη που πιστώθηκε ως επιτυχία του Ντέμη αλλά και το στενό πρέσινγκ που έκανε στο Φερέρ προκειμένου να τον πείσει. Προσωπική επιτυχία και τα σχετικά.
Φτάσαμε στη χθεσινη ημέρα, όπου ο Ντέμης αναγκάστηκε ή αποφάσισε να απολύσει το Φερέρ. Ο οπαδός σε αυτή την περίπτωση δεν έκανε λάθος το καλοκαίρι του 2006, αλλά ενδεχομένως να το έκανε τις τελευταίες μέρες που πίεσε για την απόλυση του Φερέρ.

Και φτάνω σε αυτό που θέλω να πω.
Τι ήταν?
Το ξέχασα ρε….

(μισό λεπτό να διαβάσω ξανά τα παραπάνω)

Όσιμ, Μαλεζάνι, Σόλιντ, Σάντος, Φερέρ, Μπένγκστον και τόσοι μα τόσοι ακόμα που ήρθαν στην Ελλάδα με τη φήμη του διδάσκαλου, του γνώστη της προπονητικής, του μάστορα επι των τακτικών θεμάτων, του κορυφαίου στη χώρα του, φύγανε χωρίς να καταφέρουν να χτίσουν την ομάδα που υποσχέθηκαν.
Τις περισσότερες φορές γιατί δεν κατάφεραν να το κάνουν σύντομα.

Δεν ταιριάζει στην Ελλάδα ο προπονητής που ζητάει πίστωση χρόνου και υπόσχεται μακρόχρονα πλάνα επιτυχίας. Για μένα, τον προπονητή της εξέδρας, ο Ντέμης έριξε τη χαριστική βολή στο πρότζεκτ «δουλειά σε βάθος χρόνου». Ο Ντέμης ήταν ο τελευταίος που πίστεψα πως μπορεί να στηρίξει έναν προπονητή ασχέτως αποτελεσμάτων.

Φυσικά δε λέω οτι όποιος υπόσχεται 5ετη πλάνα σημαίνει πως έιναι και σε θέση να τα υλοποιήσει, και καμία ομάδα δεν είναι σε θέση να ρισκάρει να χάσει 5 χρόνια με έναν αλμπάνη απατεώνα στον πάγκο της.
Αν όχι όμως ο Φερέρ τότε ποιός? Κανένας.

Ας μην ξαναπιστέψουμε λοιπόν ποτέ ξανά σε προπονητές που λένε πως θα κάνουν έργο και πως αυτό θα φανεί σε βάθος χρόνου. Το πιθανότερο είναι πως ζητάνε πίστωση χρόνου και άλλοθι για τις αποτυχίες τους. Η Ελλάδα απαιτεί προπονητή που θα φέρει επιτυχίες ΕΔΩ και ΤΩΡΑ.

Τι μας λες ρε προπονητή? Ήταν εκτος στόχων ο Φερέρ? Αν είναι έτσι, γιατί τότε απολύθηκαν και οι Σόλιντ, Σουμ που πήραν πρωταθλήματα?

Οκ, ισχύει κι αυτό. Καμιά φορά δε ξέρουμε τι θέλουμε. Ζητάμε μεν τις επιτυχίες, αλλά θέλουμε κι ένα στάνταρ απόδοσης, να βλέπουμε και λίγη μπαλίτσα. Κι ορισμένες φορές είναι δύσκολο να μας πιάσει κανείς στο τί εννοούμε επιτυχία.

Συμπέρασμα: η πίεση των οπαδών προς τις διοικήσεις δεν δείχνει πάντα τη σωστή κατεύθυνση. Χρειάζεται να υπάρχει κάποιος να αποφασίζει χωρίς να ακούει τους απο δω κι απο κει, να παίρνει το ρίσκο να χλευαστεί και να αποδοκιμαστεί. Και πάνω απ όλα. Να στηρίζει προπονητές που αποδεικνύουν την αξία τους ΤΩΡΑ.

9 Σχόλια

Filed under πρωτοσελιδα, Απόψεις, ΑΕΚ, Αλκέτας Παναγούλιας, Μπάγεβιτς, Μουρινιο, Ντεμης, Σέρα Φερρέρ, Τζιγκερ, Sir Τακης

Post Game show- Ο Γέρο-Αλκέτας, ο λαλίστατος Τυπάρας και ο μοναδικός Stelios

Χτες είδα το ματς μόνος μου στο καναπέ του σαλονιού μου παρέα με μια μικρή κουβέρτα να με σκεπάζει και ένα κομμάτι τοστ με τυρί και γαλοπούλα για να με χορτάσει. Η αλήθεια είναι ότι δε γούσταρα να δω το ματς και αν είχε κάτι καλύτερο το χαζοκούτι εκείνη την ώρα θα το έβλεπα ευχαρίστως. Τελικά ύστερα από ένα ανελέητο και απεγνωσμένο ζάπινγκ δεν βρήκα κάτι το ενδιαφέρον και έτσι η μπίλια έκατσε στο κανάλι 3 (εκεί που το 90% των ελληνικών τηλεοράσεων έχουν το Μεγκα Τσανελε).

90 λεπτά καταναγκαστικής εργασίας δεν πέρναγαν με τίποτα. Κάπου στο 60 πρέπει να λαγοκοιμήθηκα κιόλας. Τελικά με μισοσηκωμένο το βλέφαρο κατάφερα να δω το κερδισμένο μουφα πέναλτι της εθνικής. Αυτό που έχω να παρατηρήσω σε αυτή τη φάση είναι η βουτιά α λα Σαραβακου που επιχείρησε ο Φάνης. Αυτό το σάλτο με τα χέρια στην ανάταση και το στήθος προτεταμένο λες και σε πυροβολούν πισώπλατα είχα να το δω από τις ένδοξες εποχές του 80 και τον αξέχαστο Μητσάρα (σκιστους την κωλαρα). Πέρα από αυτή την στιγμιαία συγκίνηση το ματς δεν είχε να μου προσφέρει τίποτε άλλο εκτός ίσως από κάποιες γλαφυρές εμπνεύσεις στην περιγραφή του λεξιπλαστη σπορτκαστορα Σπυρόπουλου.

Ενώ η βραδιά έμοιαζε ασήκωτη, μίζερη και άχρωμη ξαφνικά και ενώ το ματς όδευε προς την λήξη του βλέπω κάποια άσπρα γραμματακια να τρέχουν στο κάτω μέρος της οθόνης και να προαναγγέλλουν το πάνελ της εκπομπής Πάμε Γιουρο που ακολουθούσε. Εκστασιάστηκα με την σύνθεση του πάνελ . Σηκώθηκα από το καναπέ που είχα βυθιστεί περιμένοντας τον μορφέα, έτρεξα στο μπάνιο έριξα νερό στα μούτρα, στυλώθηκα λίγο με ένα ακόμα κομμάτι τοστ και έκατσα να απολαύσω την εκπομπή. Δεν μπορεί αναρωτήθηκα ,ένα πάνελ με τον αξιοσέβαστο αλλά στα πρόθυρα του αλτσχαιμερ Αλκέτα παναγουλια που μιλά την παλιά την αριστοκρατική ελληνική με τον αξεπέραστο Στράτο Αποστολάκη που μιλά την βλάχικη ελληνική και τον Σερ Τάκης που μιλά καλά τα προπονητικά θα ήταν πέρα για πέρα ενδιαφέρον. Δικαιώθηκα στην πρόβλεψη μου και με το παραπάνω.

Ο γυρολόγος των πάνελ την τελευταία εβδομάδα Αλκέτας έκλεψε την παράσταση. Ο συμπαθής πάλε ποτέ προπονητής της εθνικής είναι γνωστό ότι απέχει ενεργά από το ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Χτες διαπίστωσα ότι απέχει γενικά από όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και πολύ καιρό και καλά κάνει στο κάτω κάτω. Ο Αλκέτας μεγάλωσε , αποσύρθηκε, έκανε εγγόνια, κάθεται στη κουνιστή πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι με τις ριγωτές πιτζάμες και διαβάζει εφημερίδα, αφήνει το γραμμόφωνο να τον ταξιδεύσει σε παλιές αξέχαστες μελωδίες, ψαρεύει τις Κυριακές, γενικώς έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να ασχολείται με την μπάλα από την οποία ίσως και να κορεστηκε τόσα χρόνια. Κάποιοι τον θυμήθηκαν και άρχισαν να τον καλούν στις εκπομπές τώρα που του έκλεψε την πρωτιά σε συμμετοχές στον πάγκο της εθνικής ο ρεχαγκελ. Εκείνος ευγενέστατος δεν αρνήθηκε την πρόσκληση αλλά είμαι σίγουρος ότι το μετάνιωσε. Πήγε ο συμπαθέστατος παππούλης και περίμενε να τον ρωτήσουν για την πρέφα που παίζει στο καφενείο ή έστω για τα ωραία εκείνα χρόνια που ο Τσιαντακης αλώνιζε στα δεξιά και ο Θωμάς μαύρος σκόραρε κατά βούληση και εκείνοι άρχισαν να τον βομβαρδίζουν με ερωτήσεις που αφορούσαν κάποιον Γκέκα, Σαμαρά γουατεβερ για τους οποίους ο Αλκέτας είχε ακουστά σαν το παιδί με το καλό ξεπέταγμα και το παιδί με το ωραίο μαλλί. Εύλογο ήταν να απαντά με γενικότητες του στυλ « θύμισε μου παλικάρι μου πως το λένε αυτόν που με ρωτάς….α καραγκούνη…ναι καλός παίχτης θα είναι». Η αποθέωση της άγνοιας ήταν όταν τον ρώτησαν πως την βλέπει την εθνική στο Γιουρο και εκείνος απάντησε ότι θα έχει ελπίδες αν παίξει ο Ζαγορακης. Εκεί του θύμισαν ότι ο τελευταίος έγινε πρόεδρος ομάδας και ο Αλκέτας κατάλαβε ότι αφού πρώτα εκπληρώσει το όνειρο του και κανονίσει καφέ στο κολωνάκι με τον Οττο πρέπει να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το πάνελ πριν εκτεθεί περισσότερο. Όπως και έπραξε χωρίς καν να χαιρετίσει.

Θυμάμαι τον Γιώργο Καραγκούνη παλιότερα στον Παναθηναϊκό να βλέπει κάμερα και προτεταμένο μικρόφωνο να τον περιμένει έξω από την λεωφόρο να σκύβει το κεφάλι και ζητώντας συγγνώμη μέσα από το στόμα του να τρέχει σαν σίφουνας για να χωθεί στο πούλμαν και να γλιτώσει. Την φωνή του συνεσταλμένου και ντροπαλού Γιωργαρου αργήσαμε να την γνωρίσουμε. Ξαφνικά μια ωραία πρωία αποφάσισε να βγει και να μιλήσει στις κάμερες. Από τότε δεν χάνει ευκαιρία…..δυστυχώς. Τυπαρα με όλο το συμπάθιο δηλαδή αν βγαίνεις να μιλήσεις και το συντακτικό με την γραμματική γίνονται ένας ακατάληπτος αχταρμάς ενώ τα λεγόμενα σου μοιάζουν περισσότερο με στημένες προγραμματικές δηλώσεις του Ρουσοπουλου καλύτερα να επιστρέψεις στον δρόμο της φυγής. Χτες μάλιστα ήθελε τόσο απεγνωσμένα να πει αυτά που ήθελε να πει χωρίς βέβαια να δίνει σημασία στην ερώτηση του δημοσιογράφου που δε έβαζε τελεία στο λογύδριο του, με αποτέλεσμα να του φωνάξει με το δικό του γραφικό τρόπο ο Μενιος (α.κ.α εκείνος ο καραφλός που χοροπηδεί και φωνάζει στο πάνελ της εκπομπής με ευθυμία μεθυσμένου) ΑΛΤ ΚΛΑΡΙΝΟ. Και εκεί ήταν που πήρε το λόγο ο εκκολαπτόμενος δημοσιογράφος Γιαννακοπουλος και γαλήνευσα , ήρθα στα ίσια μου να ουμε. Δηλαδή βλέποντας τον stelio καπάκι μετά τον τυπαρα καταλαβαίνεις ότι στις δηλώσεις όπως και στη ζωή γενικότερα το έχεις ή δε το έχεις. Και εκείνος που το έχει και το κρατεί γερά είναι ο «εμφανίζομαι σε αθλητική εκπομπή περισσότερο απ’οτι παίζω μπάλα» Στελλαρας. Μεστός, περιεκτικός, σοβαρός, ευγενικός, ούτε λαλιλαστος αλλά ούτε και σύντομος, καλός χρήστης της ελληνικής, διπλωμάτης στις απαντήσεις του με άριστη παρουσία και φωτογένεια στην κάμερα είναι ότι χαρακτηρίζει τον Στέλιο, στοιχεία που του ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για να κατακτήσει τα μιντια.

Καλή σταδιοδρομία stelio από το ειδήμονα της μπάλας

24 Σχόλια

Filed under Αλκέτας Παναγούλιας, Γκέκας, Εθνικη, Καραγκούνης, stelios