Category Archives: Αεροδρόμιο

Χαλάσε του Κυριάκου στη Λίβερπουλ

Ο χτύπος στην πόρτα της τουαλέτας συνεχής και έντονος.

– Άσε τα παιδιαρίσματα και βγες επιτέλους. Μας περιμένουν στο κατάστρωμα ώρα τώρα και εσύ κλεισμένος εδώ…….Δεν είναι σωστό! Επιτέλους λίγο επαγγελματισμός!

Κουλουριασμένος πάνω στο καμπινέ πιάνει το στομάχι του που διπλώνει σαν ναυτικός κόμπος. Ρεύεται αέρα προσπαθώντας να ελέγξει τις αναπνοές του. Στο τέλος παίρνει μια μεγάλη ανάσα και καταφέρνει να αποκριθεί στον μάνατζερ του με ένα προσποιητό καθησυχασμό.

– Τώρα βγαίνω…. Όλα καλά μην ανησυχείς!
…………….

Περιμένει την βαλίτσα του στην αίθουσα με τις αποσκευές. Αέρινος, στιλάτος σαν ροκ σταρ. Ναι! ξέρει ότι σε αυτό το επίπεδο δεν αποτελεί δα και μεταγραφή αεροδρομίου αλλά αλήθεια πόσες φόρες βούλιαξε το Χιθροου από άφιξη παίχτη.

Μαζεύει τη βαλίτσα του από το διάδρομο. Μικρή είναι. Μόνο τα απαραίτητα. Μαζί του όμως με τη φυγή του από τη πατρίδα παίρνει παράσημο την αναγνώριση , την ανταμοιβή των κόπων τόσων χρονών. Ήρθε η ώρα να φτάσει ψηλά. Να γυρίσει τη πλάτη του στις κακεντρέχειες, στις φήμες, στα πικρόχολα σχόλια του τύπου και του οπαδού, στις πιέσεις για να ανταποκριθεί σε ρόλους ήρωα μιας εξέδρας που δε του ταιριάζει που δε συμβαδίζει με τα όνειρα του.

Στις αφίξεις ο μάνατζερ του ανήσυχος και βιαστικός σαν από συνηθεια τον υποδέχεται με ένα επαγγελματικό ενθουσιασμό
– Τα καταφέραμε ρε. Τώρα θα δουν όλοι τι μπάλα θα παίξει ο Σοτις…….

Ανταποκρίνεται στο καλωσόρισμα του Μάνατζερ με μια πνιχτή αλλά ειλικρινή κραυγή και το πρόσωπο του μοιάζει εύθυμο και ευτυχισμένο.

– Λοιπόν θα πάμε στο Λίβερπουλ με τραίνο και μετά θα συναντήσουμε τον πρόεδρο να σε καλωσορίσει στο κότερο του. Εκεί θα υπογράψουμε και τα συμβόλαια …..τυπικά.

Είναι φορές που η ελεύθερη κατάδυση είναι απότομη και η πίεση συνθλιβεί το κρανίο. Η αλλαγή συναισθημάτων σε λούζει με κρύο ιδρώτα και ο φόβος έρχεται αιφνιδιαστικά χωρίς να γνωρίσεις πως θα τον αντιμετωπίσεις. Ξεροκαταπίνει και ένα τρέμουλο ξεκινά από τα πόδια και σαν το νερό που ταξιδεύει σε πυροσβεστική αντλία χτυπά με ορμή τον εγκέφαλο και τον μουδιάζει. Το πρόσωπο του κίτρινο, αφύσικο.

– Τι έγινε Σωτήρη. Είσαι καλά ρε? ……. Ο μάνατζερ ρωτά με κάποιο ενδιαφέρον.
– ΜΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΚΟΤΕΡΑ ΜΕ ΖΑΛΙΖΟΥΝ

Δείχνει θυμωμένος. Προσπαθεί να πιαστεί από κάπου , να βγει στην επιφάνεια να επιπλεύσει, κάπως να απεγκλωβιστεί. Πως ήρθαν έτσι τα πράγματα.

– Δε μπορώ σου λέω. Έχω ναυτία. Έχω φοβία με τη θάλασσα και όταν κουναει…… θεέ μου δε μπορείς να φανταστείς. Πάρε τηλέφωνο να βρεθούμε αλλού.

– Είσαι ΤΡΕΛΟΣ. Μιλάμε για την ηγεσία της Λίβερπουλ. Θέλεις αλήθεια να πάρω τηλέφωνο να τους γειώσω? Οι άνθρωποι διοργανώνουν μια συνάντηση σε ένα πολυτελή σκάφος για να σε υποδεχτούν και εσύ μου λες να τους πάρω και να αρνηθώ? ….. Ο μάνατζερ ακούγονταν έξαλλος μα ήταν ψύχραιμος……… Επιτέλους Σωτήρη καλά όλα αυτά για να απαντάς στο Πατέρα με ειρωνείες αλλά δε πιάνουν σε μένα. Σύνερθε…….συνέχισε σοβαρός επιπλήττοντας τον πελάτη του. Επικράτησε σιωπή.

Έπιανε την κοτσίδα του με αμηχανία. Έβγαζε το λαστιχάκι και ύστερα μάζευε τα μαλλιά του ξανά και ξανά. Ξετύλιξε μια τσίχλα και την έβαλε στο στόμα. Δε μιλαγε. Ύστερα από λίγο κατάφερε να αποκριθεί καταφατικά.

– Εντάξει πάμε…… και η απάντηση ακούστηκε κοφτή.
……………………

Έριξε λίγο νερό στα μούτρα του να συνέρθει. Πείρε μια βαθιά ανάσα και στυλώθηκε στα πόδια του. Έφτιαξε λίγο το μαλλί, διόρθωσε το γιακά στο πουκάμισο του. Πάνω στο κατάστρωμα επικρατούσε κλίμα αναμονής. Εμφανίστηκε με ένα χαμόγελο που μαρτυρούσε διάθεση για αστεϊσμούς , κομπλιμέντα και υποσχέσεις.

Το κότερο είχε ανοιχτεί στη βόρεια θάλασσα λίγο έξω από το λιμάνι του Λίβερπουλ. Είχε σηκώσει μποφόρ και κουναγε αρκετά. Παραπάτησε και πιάστηκε από τη κουπαστή. Ο μάνατζερ τον κοίταξε λοξά. Εκείνος τον καθησύχασε με ένα νεύμα. Οι κόρες των ματιών του στρόβιλος τυφώνα και το στομάχι του λαβα που κοχλάζει σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.

– Δε μου φαίνεται καλά ο Σοτις? Why? Μήπως είναι δυσαρεστημένος …….Ρώτησε ένας από του διοικούντες των κόκκινων με κάποια απορία τον μάνατζερ του.
– Εμ ! Ζαλίζεται λίγο … Αυτό είναι όλο…..
– Αν ζαλίζεται με λίγα μποφορια φαντάσου τι θα γίνεται με τις τριπλές του Ντρογκμπα και του Ρούνεη…… Αστειεύτηκε ο ιθύνοντας της Liverpool FC. Πιστός στο φλεγματικό αγγλικό χιούμορ του.
– Ας μαζευτούμε όλοι για αναμνηστική φωτογραφία!!! Είναι καιρός να γυρίσουμε πίσω στο λιμάνι
Ήταν η φωνή του George Gillett προέδρου της ΠΑΕ που ήχησε λυτρωτική στα αυτιά του Σωτήρη.

Ο Σωτήρης στη μέση και γύρω του σύσσωμη η διοίκηση με τον Ραφα Μπενίτεθ να αγκαλιάζει τον Έλληνα άσσο. Στητά χαμογέλα, κορδωμένοι ακούνε σαν πιστά μοντέλα τις οδηγίες του φωτογράφου.
Ριπές ανέμου σηκώνουν ψηλά την κόμη του. Το πλοίο χορεύει στο κύμα αγκαλιά με το στομάχι του. Μια φευγαλέα σκοτοδίνη και ύστερα άλλη μια…

– Μια φωτογραφία με τον Πρόεδρο Κύριε Κυριάκο….. παραγγέλλει ο φωτογράφος

Κοιτιούνται στα ματιά, δίνουν τα χέρια σφιχτά. Το κορμί του Σωτήρη ξεχειλίζει ευγνωμοσύνη, ο πρόεδρος δείχνει να το απολαμβάνει. Λίγα λόγια εισαγωγής….

– Welcome sotis. Καλωσόρισες στην ομάδα του λιμανιού…….

«Ομάδα του λιμανιού». Λόγια που βουίζουν περίεργα. Λόγια με γεύση πικρή στο θυμικό του. Ο πρόεδρος δίνει στο παίκτη τη τιμημένη Κόκκινη φανέλα να την κρατήσει. Τα φλας ανάβουν…

Ένα μεγάλο κύμα σηκώνει το πλοίο και εκείνο σκάει με ορμή στην αφρισμένη θάλασσα. Η κόκκινη φανέλα στα χέρια του, μαρτυρά εφιάλτες. Νιώθει ένα πόνο στα πλευρά από τα σκέλια του Αντζα που έχουν δέσει γύρω του πάλι και τον πιέζουν όπως τότε με τον Παρασκευάς να ξεκαρδίζεται απροκάλυπτα μπροστά στην γελοία εικόνα του. Ο Σωτήρης Ο Κυριάκος στα Κόκκινα. Ο Σωτήρης Ο Κυριάκος σε ομάδα του λιμανιού. Αφήνει την φανέλα να πέσει

ΠΟΤΕ! Φωνάζει ΠΟΤΕ! ….. Το πλήθος σιώπα και τον κοιτάζει έκπληκτο και αποσβολωμένο . Μάτια τρομαγμένα με φρίκη τον αντικρίζουν να σκύβει αφρισμένος πάνω από την κόκκινη φανέλα που κείτεται στο παραπέτο . Ο μάνατζερ προσπαθεί να βρει ένα τέχνασμα, μια δικαιολογία…. Ανήμπορος τραυλίζει μέσα από τα δόντια του κάτι ασαφές που θάβεται με μιας μπροστά σε αυτό που ακολουθει.

Το πρόσωπο του απόκοσμο, δαιμονισμένο θρεύεται με μίσος. Λύσσα και ζάλη μαζί. Ένα κρεσέντο από λόγια ηδονικής οργής βγαίνει από το στόμα του. Η λογική του και ο αρχικός ενθουσιασμός του χαροπαλεύουν μπροστά στους εφιάλτες του. Θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Το στομάχι υποταγμένο στις διαθέσεις του παύει να συγκράτα τον οχετό που θέλει να βγει από μέσα του θριαμβευτικά. Η στρόφιγγα ανοίγει και λερώνει τη φανέλα μαζί με τα όνειρα του.

Ξερνά αίμα και σάλιο πάνω στη καριέρα του αλλά νιώθει όμορφα…. Πολύ όμορφα!

…….Ειδήμων

10 Σχόλια

Filed under παπατζες, παράγοντες, Αποκαλύψεις, ΑΕΚ, Αεροδρόμιο, Δαιμονας, Ιστορίες, αντζας, εμετός, κότερο, liverpool, sotis

Η βαλίτσα του «Ιέρο»

Τελικά ο Στολτιδης δεν έκανε την έκπληξη και έθεσε εαυτόν εκτός εθνικής. Ήταν κάτι που όλοι περιμέναμε και έτσι δεν μας αιφνιδίασε . Δεν θα εξετάσω τους λόγους που τον ώθησαν σε αυτή την απόφαση γιατί έχουν υποθεί πολλάκις στο παρελθόν και στο κάτω κάτω δε με ενδιαφέρουν ( κακό ή καλό –όπως το πάρει κάνεις- δικό του). Αυτό όμως που μου προκάλεσε έκπληξη είναι η όλη παρουσία του παίχτη στο αεροδρόμιο.

Θυμίζω ότι ο «ιερο» πήγαινε με σκοπό να ζητήσει από τον Οτο την εξαίρεση του από τα φιλικά. Ήταν μια ειλημμένη απόφαση και όχι κάτι που του ήρθε ουρανοκατέβατο στη διάρκεια της διαδρομής προς το Ελ Βενιζέλος. Σκάει μύτη λοιπόν ο παίκτης του Ολυμπιακού με βαλίτσα και κόκκινο μπλουζάκι σε στυλ χαβανέζικο ή έστω σκειταδικο. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι φορεί το μπλουζάκι γιατί πιστεύει ότι η εξαίρεση του θα γίνει δεκτή και δε χρειάζεται να φορέσει αθλητική επίσημη περιβολή (κουστουμάκι άθλιο σε μπλε αποχρώσεις) όπως προβλέπεται. Προς τι όμως η βαλίτσα? Ήταν άδεια ? Είχε τα απαραίτητα? Την πήρε για το θεαθήναι ? Μήπως πίστευε ότι υπήρχε η πιθανότητα έστω και μικρή να του ζητήσει ο Οτο τελικά να μείνει και πήρε μαζί του κανονικά ότι χρειαζόταν για το ταξίδι? Αν δεχτώ ότι το τελευταίο ερώτημα έχει καταφατική απάντηση γιατί δεν ακολουθησε όλο το προβλεπόμενο ντρες κοουντινγκ και δεν φορούσε το κουστουμάκι. Δηλαδή αν του έλεγε ο Οτο « Ιερο σε χρειάζομαι , είσαι παιχταράς , συγγνώμη που σε αγνοούσα τόσα χρόνια, έλα να μας βοηθήσεις» θα πήγαινε στη τουαλέτα του αεροδρόμιου να αλλάξει ρούχα?

Περίεργα πράγματα. Λίγο οξύμωρη η συμπεριφορά του Ιερο στο αεροδρόμιο. Περίμενε τελικά το όχι του Ρεχαγκελ? Ήταν σίγουρος πως θα αποκλειστεί? Τότε πως εξηγείται αυτή η αντίθεση βαλίτσας-μπλούζας. Με λίγα λόγια Ιεροκλή «φοράς την μπλούζα γιατί έτσι κι αλλιώς πιστεύεις ότι το θέμα είναι τυπικό και θα φύγεις από το αεροδρόμιο αλλά γιατί κουβαλάς βαλίτσα ρε αδελφέ αφού είσαι σίγουρος?». Νομίζω ότι το ερώτημα που πρέπει να μας βασανίζει είναι τι σκατά περιείχε αυτή η βαλίτσα……χμ!

Πιθανότητες.

1. Ήταν άδεια σαν τα όνειρα του αθλητή με την εθνική ομάδα

2. Γεμάτη με ψώνια από τα μαγαζιά του αεροδρόμιου (ασύμφορο γιατί χωρίς μπορντινγκ πας δε πας μέχρι τα ντιούτι φρι)

3. Ήταν η βαλίτσα του Φάνη Γκέκα που είδαμε να τον ασπάζεται στα πλάνα της τηλεόρασης και απλά έκανε εξυπηρέτηση να την πάρει μαζί του επειδή περίσσευε στον Φάνη και έβγαινε υπέρβαρος

4. Του έδωσε ο Οτο οριστικά την βαλίτσα στο χέρι

5. Την έκλεψε

6. Η βαλίτσα ήταν γεμάτη με τα πριμ του Κοκκαλη και φοβάται να την αφήσει από τα μάτια του.

…ειδήμων

6 Σχόλια

Filed under Αεροδρόμιο, Εθνικη, Ιέρο, Οτο

Το πραγματικό πρόσωπο του Ραουλ Μπράβο

Μέρα αφίξεων των καινούργιων παιχτών του Γαύρου στον Ελ Βενιζέλου εχτές. Ανάμεσα τους και ο Ραουλ Μπράβο.

Μπορεί να είχε ντυθεί λιτά μέσα στο καλοκαιρινό του πουκάμισο και στο απλό καλωσιδερομενο μπλου τζιν αλλά το ύφος του πρόδιδε ολίγων γκλαμουριά και σταριλίκι πουλημένη μέσα σε ένα πακέτο κατά συνθήκη και δήθεν απλότητας. Συνήθως οι καινούργιοι παίχτες που έρχονται δείχνουν λίγο αμήχανοι, φυγαδεύονται από την πίσω πόρτα του αεροδρόμιου και δεν κάνουν παρά ελάχιστες δηλώσεις , βάζοντας το κεφάλι κάτω και αποχωρώντας τρέχοντας, Ο Ραουλ όμως είχε άλλη συνταγή: Πουλάμε λίγο χαμόγελο, δυο φιλικές σφαλιαριτσες στη πλάτη του οπαδού που μας σφίγγει το χέρι, ένα τσιμπηματάκι στον ώμο του δημοσιογράφου που προτάσσει το μικρόφωνο, κρύβουμε επιμελώς το ρολεξ ρολογακι μας και κτίζουμε το προφίλ του προσιτού σταρ, του «παιδιού του λαού». Μα σε ποιον τα πουλάς αυτά ρε Μπράβο? Δηλαδή έρχεσαι από την Μέκκα του σταρ συστεμ Ρεαλ Μαδρίτης όπου παρέλασαν κοτζάμ Μπεκαμ και θέλεις να το παίξεις προσιτός? Είναι αλήθεια ότι έχεις μάθει ανάμεσα στους καλύτερους και πράγματι κρύβεις αριστοτεχνικά την αηδία σου για τους παρείσακτους γύρω σου, την απέχθεια σου για όλους εκείνους που σου δείχνουν την αγάπη τους. Παίζεις το ρόλο σου καλύτερα και από ηθοποιό του Χόλυγουντ. Λογαριάζεις όμως χωρίς τον Ξενοδόχο.

Το δεξί μπακ σε μια προσπάθεια να δοκιμάσει τις αντοχές του σταρ των γαλακτικος έστειλε τον Στάθη. Τον άνθρωπο του για τις ειδικές δύσκολες αποστολές.

bravo-320-220-afiksi2.jpg

Εδώ στη πρώτη Φώτο βλέπουμε τον Ραουλ με ζωγραφισμένο το χαμόγελο του καλωσορίσματος στα χείλη να κοιτάζει λοξά μεν αλλά εντελώς ακομπλεξαριστα και με άνεση δε τον φακό, ενώ η Κυρία Μπράβο με απέριττο(λέμε τώρα) φόρεμα που αναδεικνύει το πλούσιο μπούστο της τον κοιτάζει όλο χαρουλες, σκέρτσο και νάζι. Δεν ξέρει όμως τι θα ακολουθήσει

bravo-195-240afiksi-2.jpg

Και να σου έρχεται σαν ποδοβολητό σελήνης και ξεπροβάλει ο Στάθης (πάνω). Διακρίνεται πίσω αριστερά με κόκκινο καπελάκι και σαρδόνιο χαμόγελο. Φαίνεται να κάνει την γνωστή χειρονομία νίκης με τα δυο δάχτυλα αλλά ο πραγματικός του σκοπός είναι να κάνει κερατάκια στη Κυρία Μπράβο. Τι υπονοεί ο Στάθης? Μα σαφώς ότι ο Ραουλ είναι γνωστό άτακτο αγόρι και η Ραουλενα έχει πήξει στο κέρατο ή εναλλακτικά ότι με τέτοιο μπούστο φόρα παρτίδα εκείνη περισσότερο σε κουνελάκι του πλειμπόι φέρνει παρά σε γυναίκα ποδοσφαιριστή. Ο δήθεν , ψύχραιμος , άνετος, κουλ , ακομπλεξαριστος και φιλικός Ραουλ όταν πληροφορείται για την κίνηση του Στάθη μαγκώνει και εκδηλώνει τον ευερέθιστο χαρακτήρα του, όπως τον δείχνει καθαρά η τρίτη Φώτο πιο κάτω, απειλώντας με το δείκτη του δεξιού του χεριού ότι θα βάλει τον Στάθη να γλείψει το πάτωμα αν συνεχίσει έτσι. Η Κυρία Μπράβο δεν είναι στο πλάνο γιατί ζητεί επίμονα εξηγήσεις από τον άνδρα της για τις υπόνοιες περί απιστίας από τον άγνωστο εκείνο Έλληνα με το κόκκινο καπέλο ενώ ταυτόχρονα κλαίει και οδύρεται στα χέρια του Μπράβου του Μπράβο που τυγχάνει να είναι και εραστής της.

bravo-195-240afiksi-3.jpg

Τελικά οι ψυχραιμότεροι παρεμβαίνουν και για να ρίξουν σταχτή στα μάτια των εμβρόντητων παρευρισκόμενων καλούν τον Στάθη να βγάλει πριβέ Φώτο συμφιλίωσης (βλ. κάτω) παρέα με τον Ραουλ. Βλέπετε το ειρωνικό χαμόγελο του θριαμβευτή Στάθη και το κομμένο, μαζεμένο και τελειωμένο βλέμμα στο κενό του ηττημένου Ραουλ. Μήπως του κόπηκε το χαμόγελο, μήπως πήγε να τα βάλει με λάθος άνθρωπο, μήπως το δεξί μπακ ξεσκέπασε το πραγματικό πρόσωπο του Ραουλ Μπράβο?

bravo-195-240-2.jpg

Ύστερα ο Στάθης την έπεσε στον Κοβασεβιτς αλλά το φλωρικο ύφος του σέρβου στραικερ που με την τσαντούλα περασμένη στο πλάι και τα γυαλακια έφερνε περισσότερο σε φοιτητοπαιδο δαπιτη δεν άφησε περιθώρια στον δαιμόνιο ρεπόρτερ μας να ελιχτεί.

kovacevic320-2220.jpg

13 Σχόλια

Filed under "Στάθης", Αεροδρόμιο, Θρύλος, Κύρια Μπράβο, Κοβάσεβιτς, Ραούλ Μπράβο