Category Archives: Άρης

Το ντέρμπι του τίποτα

Κυκλοφόρησε στην αγορά το πολυαναμενόμενο Box Set ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ με 8 DVD με τα τρία ντέρμπι του τίποτα Αρης-Πάοκ. Το πακέτο περιλαμβάνει τα 3 παιχνίδια, τις διακοπές τους, τις παρατάσεις, όλα (και τα 42) πέναλτι, δηλώσεις των πρωταγωνιστών, deleted scenes και πολλά ακόμα extras. Είναι η καλύτερη έκδοση που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής γιατί προηγούμενα κουτιά λέγανε πως έχουν πχ όλα τα πέναλτυ, αλλά έλειπαν τελικά αυτό του Σιστόν και του Δάρλα.

arispaok

Περίληψη του έργου:

Το τολμηρό δημιούργημα του σκηνοθέτη Palombarini αποτελεί μια επιβλητική αλληγορία για το παράλογο και το μάταιο του οπαδικού μίσους.Σε μία κλειστή κοινότητα, μια ομάδα φίλων οι κιτρινόμαυροι προκαλούν τους άλλους (others), τους ασπρόμαυρους σε αγώνα μέχρι τελικής πτώσης. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Οι δυό ομάδες ατόμων παρότι ανταλλάσουν μεταξύ τους παίκτες, παρότι κάποιος βρίσκεται σήμερα μαζί τους και αύριο παίζει αντίπαλος, παρότι όλοι είναι μισθοφόροι και περαστικοί, εξακολουθούν να αφηνιάζουν, να βρίζονται και να χτυπάνε σαν τα κριάρια χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Όσο πάθος κι αν διαθέσουν, όση τεχνητή ένταση κι αν δημιουργούν το γκολ μοιάζει ουτοπία για όλους. Και το διαπιστώνουν όταν μετά απο 455 λεπτά αγώνα και πολλά πέναλτι βγαίνει νικητής ο οποίος όμως είναι καταδικασμένος να αποκλειστεί με συνοπτικές διαδικασίες απο τον Ολυμπιακό.

(..προπονητής της εξέδρας)

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under σινεφιλ, Άρης, Ντέρμπι, Παοκ

Ο πιστός Αβραάμ

Βλέποντας απο χθες αυτή τη φωτογραφία με τον Αβραάμ καθισμένο μπροστά απο τους χορηγούς του Ολυμπιακού να έχει αυτό το χαμόγελο ικανοποίησης για το χάπι εντ,  τον καμάρωνα και χαιρόμουν που όλα πηγαν καλά για το παλικάρι.  Τον τελευταίο μήνα βρέθηκε μπλεγμένος (όχι χωρίς να ειναι συνυπεύθυνος) σε μια υπόθεση που περιλάμβανε απειλές, λιντσάρισμα απο τους οπαδούς της ομάδας του και μια καριέρα που είχε πιθανά δυσάρεστα ενδεχόμενα να μείνει στην εξέδρα για κανα χρόνο ή να καταλήξει σε ομάδα που δεν ήταν της αρεσκείας του.

Προσωπικά, εμένα ως προπονητή της εξέδρας, αν μου λέγανε σε έχει καλέσει ο Σκόρδας να συζητήσετε για ανανέωση συμβολαίου, δε θα πήγαινα καν. Είμαστε σοβαροί? Αυτόν τον βλέπεις και τον φοβάται το μάτι σου, έτσι τραμπουκό-φατσα γέννημα θρέμμα του ελληνικού παραγοντισμού που είναι. Πόσο μάλλον που το παλικάρι ο Αβραάμ το πέρασε αυτό το μαρτύριο 3 φορές όπου και στις 3 τόλμησε να αρνηθεί να ανανεώσει.

Εντάξει. Εγώ το δέχομαι ως μανγκιά του Αβραάμ να πάει στον Ολυμπιακό, όπως και αρχικά το ήθελε. Γιατί να παίξει το παιχνίδι οποιουδήποτε άλλου, γιατί να μην πάει αφού η προσφορά ήταν πολύ υψηλότερη απο την προ ενος μηνος καθορισμένη αξία του, γιατί να πάει σε άλλη ομάδα αφού είχε ονειρευτεί το μέλλον του στον Πειραιά? Κυνήγησε το όνειρο του και τα κατάφερε και μπράβο του.

Βέβαια υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα θέματα που γεννιούνται απο την υπόθεση Αβραάμ.

α) Ήταν απαραίτητο να γίνουν όλα αυτά? Να δημιουργηθεί τέτοια αναστάτωση στον Άρη, να φύγει ο Μπάγεβιτς, να πουλήσει αρειανοφροσύνη ο Σκόρδας, να φάει φτυσιές ο Αβραάμ? Ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρέτησε αυτή η συνεχής δημοσίευση λεπτομερειών γύρω απο τις διαπραγματεύσεις και τις συζητήσεις?

β) Υπάρχει ένα θέμα πώς ένας παίχτης που έχει φορέσει 4 χρόνια τη φανέλα του Άρη κι έχει βρεθεί σε μια περίοδο σχετικά καλή για την ομάδα να έχει τέτοια εμμονή με τον Ολυμπιακό. Οκ, όλοι στην εφηβεία τους έχουν μια αγάπη κι ο Αβραάμ ήταν Ολυμπιακός. Αλλά όταν αγωνιστείς στον ΆΡΗ, ζήσεις την ομάδα απο μέσα, τον κόσμο στο δρόμο, είναι δυνατόν να παραμένεις Ολυμπιακός? Εμένα μου φαίνεται παράξενο. Δε λέω γιατί να φύγει απο τον ΑΡΗ, αυτό δεν είναι παράλογο. Με παραξενεύει κάπως αυτή η  επιμονή.

Εκτός βέβαια αν εξηγείται εκ του ονόματος. Κατα τας γραφάς Η ζωή του Αβραάμ ήταν ζωή πίστης προς το Θεό. Την πίστη αυτή δεν την πρόδωσε ακόμα και όταν πήρε την εντολή από το Θεό να θυσιάσει τον μονογενή του γιο τον Ισαάκ.

γ) Παρουσιάζεται η μεταγραφή ως επιτυχία Κόκκαλη. Για άλλη μια φορά το ίδιο παραμύθι, αυτή τη φορά με άλλο περιτύλιγμα. Ο προεδράρας έκανε κουμάντο και υπόταξε τον βάζελο της πολυμετοχικότητας. Λες και ο Πατέρας αν ήθελε δε θα έδινε 2,8 εκατομμύρια για να απαντήσει ο προεδράρας με 3,4 μετά να γίνει ρελανς με 4,5 και να φτάσει η τιμή στα άστρα. Είναι νομίζω κατανοητό πως υπάρχει μια λογική στην ποδοσφαιρική αγορά και στο πού κάθε ομάδα είναι αποφασισμένη να φτάσει ζυγίζοντας πόσο σημαντικό θεωρεί τον κάθε στόχο.

δ) Πριν κριθεί πού θα καταλήξει ο Αβραάμ, τα παπαγαλλάκια – ρεπόρτερς των ομάδων διέδιδαν πως όποιος και να χάσει τον παίχτη, δε βγαίνει και πολύ χαμένος γιατί τα λεφτά που δίνονται είναι υπερβολικά και μπορεί να βρεθεί καλύτερος παίχτης με λιγότερα. Προετοίμαζαν το έδαφος για τυχόν απώλεια του παίχτη. Ας δούμε λοιπόν τώρα στην πράξη τον καλύτερο παίχτη που θα φέρει ο ΠΑΟ με λιγότερα λεφτά. Εκτός αν δε μετράει να είναι ο παίχτης νέος, Ελληνας και απόφοιτος της «σχολής ελληνικής πραγματικότητας».

ε) Παλιά λέει, όταν ΠΑΟΚ και ΑΡΗΣ ήταν μεγάλοι κανείς παίχτης δε σκεφτόταν να φύγει και να κατέβει στην Αθήνα. Τώρα έχουν λέει καταντήσει τόσο μικρές τις ομάδες της Θεσσαλονίκης που όχι μόνο δεν είναι ικανοί να κρατήσουν τους παίχτες, αλλά δεν έχουν και την βούληση να κολλήσουν το δελτίο του άπιστου στον τοίχο για ένα χρόνο.

Λες και όλα παρέμειναν σταθερά στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό παγκοσμίως και μόνο αυτό άλλαξε. Λες και τότε ο ΠΑΟΚ κι ο ΑΡΗΣ σάρωναν τα πρωταθλήματα. Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση, αλλά μου φαίνεται οτι τα λένε όσοι θέλουν τις ομάδες του Βορρά κομπάρσους.

στ) προκύπτει το θέμα του μικρού καλαθιού για τα κεράσια. Μέχρι τώρα ακούσαμε για Αιμαρ, Κρέσπο, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Ντούσερ και τα λοιπά και τα λοιπά κι οι μεγάλες μεταγραφές των ομάδων μας είναι οι Κλέιτον Λάζαρος και Αβραάμ. I rest my case.

8 Σχόλια

Filed under Άρης

Η μεγαλύτερη αλλαγή, με σφραγίδα Ντούσαν

Ο προπονητής απολύθηκε μερικές αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος, ο τεχνικός διευθυντής απομακρύνθηκε πριν αρχίσει ο σχεδιασμός για τη νέα χρονιά, οι οπαδοί γκρινιάζουν για τις επιλογές του προέδρου στον οποίο καταλογίζουν πως δεν επιθυμεί πραγματικά την πρόοδο της ομάδας. Ένας απο τους πιο σημαντικούς παίχτες, ο Λούα Λούα, ειδοποιείται να ψάχνει ομάδα μετά απο πειθαρχικό παράπτωμα, γενικά οι αστέρες της ομάδας δώσανε την εντύπωση πως ενδιαφέρονταν μόνο για τα μεγάλα ματς και αδιαφορούσαν για το πρωτάθλημα, ενώ και για πολλούς παίχτες υπάρχει δυσφορία για τα νυχτοπερπατήματα.

Παρόλαυτα ο Θρύλος τελειώνει τη χρονιά με νταμπλ και εξαιρετική ευρωπαϊκή χρονιά, με μεγάλες εμφανίσεις, διπλά σε δυνατές έδρες και τελικώς αποκλεισμό απο την Τσέλσι.
Τόσο απλά.

Ο Δώνης συναντά στην ΑΕΚ το Ντέμη και κάποιοι κακοήθεις λένε πως δεν ξαναείδαν τέτοιο δυνατό δραματικό ντουέτο απο τότε που Νίκος Ξανθόπουλος και Μάρθα Βούρτση κλαίγανε μαζί στις ελληνικές ταινίες του ’60.

Και καθώς ο Πεσέιρο φεύγει με ψηλά το κεφάλι και δείχνοντας άλλη κλάση ανθρώπου στις τελευταίες δηλώσεις του, ο Μπάγεβιτς φρόντισε να τα κάνει όλα σωστά, ώστε να τελειώσει τη θητεία του με τρόπο μεγαλειώδη, πριγκηπικό.

Αν φύγει τελικά απο τον ΑΡΗ αυτό το καλοκαίρι, στην ιστορία θα μείνει η τελευταία του κίνηση ως προπονητής της ομάδας. Η τρίτη αλλαγή στον τελικό κυπέλλου, όπου τα ονόματα μιλάνε απο μόνα τους:

Τιάγκο Ζεντίλ στη θέση του Ρονάλντο Γιάρο..
killing!

1 σχόλιο

Filed under Άρης, Θρύλος, Μπάγεβιτς

Στιγμιότυπα απο το Ντέρμπι

Ένα καλό ντέρμπι πρέπει να έχει πάνω απο 3 γκολ, κόκκινες, πάθη, αποβολές, καυτή εξέδρα, τάκλιν στο λαιμό και γκρίνια, μα πολλή γκρίνια. Γίνεται δε ακόμα καλύτερο όταν το σκορ δεν είναι αντιπροσωπευτικό της διαφοράς δυναμικότητας των δύο ομάδων και κερδίζει ο φαινομενικά αδύναμος.

1. Ο πανηγυρισμός Χριστοδουλόπουλου

183928.jpg

Που πας ρε Χριστοδουλόπουλε? Δεν έμαθες? Δε σου είπανε, δεν τα ξέρεις? Αυτός που πανηγυρίζει αγκαλιά με την εξέδρα, αυτός που προβάλλει εαυτόν ως ηγέτη, αυτός που θα αγαπηθεί περισσότερο θα είναι και ο μεγαλύτερος προδότης. Αυτά που κάνεις με χαρά τώρα θα τα μετανιώσεις πικρά κάποια μέρα όταν όλη η Τούμπα θα σε (ξανα) αποκαλεί άχρηστο μπετατζή.

2. Η κόκκινη κάρτα του Γεωργιάδη (του Χαραλάμπους)

georgiadis.jpg

Θυμάμαι κάτι σάπια ντέρμπι της δεκαετίας του 90 Οσφπ – Πάο τα οποία κατέληγαν με φωτιές στις εξέδρες, ξύλο ανελέητο μεταξύ οπαδών στα φρεάτια, τον Ολυμπιακό να ρίχνει 3 γκολ, τον Παναθηναικό να τρώει 3 κόκκινες και το Γεωργιάδη να παίρνει τη μία απο αυτές με φονικό τάκλιν στον αντίπαλο.
Ίδια ατμόσφαιρα και μετά απο χρόνια όταν ο Γεωργιάδης έπαιζε πια στον ΠΑΟΚ. Τα παράπονα για τη διαιτησία είχαν πλέον ασπρόμαυρο χρώμα, κι ο Γεωργιάδης έβλεπε ξανά το κόκκινο και σκύλιαζε.
Μέχρι που έβαλε τα κόκκινα. Μετά ηρέμησε.
Μέχρι χτες. Που ένιωσε ξανά το αίμα του να βράζει, παρασύρθηκε απο τον παλμό της εξέδρας και το πάθος να νικήσει τον αιώνιο αντίπαλο και έδωσε το γόνατο στα χέρια του Καράμπελα, για να αντικρύσει την κόκκινη κάρτα του διαιτητή και να πάει απο νωρίς, μόλις απο το 3′ λεπτό, στα αποδυτήρια.

3. Οι γκέλες του Χαλκιά

xalkias_2008_2_10_18_47_49_b.jpg

Ο Χαλκιάς θα μείνει στην ιστορία για το ρεκόρ λαθών σε έναν αγώνα. Αυτός ο τερματοφύλακας μπορεί να σε εντυπωσιάσει επι 10 σερί ματς, να πιάνει τα άπιαστα και μετά να κολλήσει το μυαλό του, κάτι να πάθει και ότι πηγαίνει στο τέρμα να γράφει.

4. Συλλεκτικές φανέλες και παραμύθια

manutd.jpg

Ο Ρονάλντο ήθελε να κρατήσει τη φανέλα μετά το ιστορικό ματς γιατί ήταν συλλεκτική. Η Γιουνάιτεντ ήθελε να τιμήσει τα 50 χρόνια της πονεμένης ιστορίας της.
Τι καλύτερο απο μια ωραία κηδειούλα απο τη Μάντσεστερ Σίτι μέσα στο Ολντ Τράφορντ, για να κλείσουν οι εορτασμοί με πανηγυρικό και εμφατικό τρόπο.

7 Σχόλια

Filed under Άρης, Κριστιανο, Παοκ, Φανέλα

Η ντροπή της Thessalonikis

Απο ένα σημείο και μετά ο Άρης στο παιχνίδι με τη Μπάγερν Μονάχου δεν ήταν δυνατό να περάσει ούτε τη σέντρα. Ο Μπάγεβιτς κοιτούσε απορημένος απο τον πάγκο. Οι παίχτες τα είχαν χαμένα. Πιθανότατα κοιτούσαν το χρόνο που απομένει, το χρόνο που κυλάει βασανιστικά και εις βάρος τους.

Και τα 4 γίνανε 5 και μετά 6 και οι Γερμανοί (με τον τρελάρα Ιταλό μπροστά) ασταμάτητα φλερτάρανε με το 7.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά η γερμανική μετάδοση έγραφε Thessaloniki. Μια πόλη στιγματίστηκε. Οι Παοκτσήδες και οι Ηρακλειδείς νιώθουν ντροπιασμένοι. Η πόλη τους διασύρθηκε. Σα να τους πήρε κι αυτούς η μπάλα..

.. μια απο τις πολλές φορές που γλύστρησε απο τα χέρια του παρολίγον κορυφαίου τερματοφύλακα της χρονιάς Χαλκιά.

– – –

Στο άλλο ματς στη Νέα Σμύρνη ο Πανιώνιος έφερε 1 ημίχρονο 2 τελικό, και αποχαιρέτισε τη διοργάνωση με το δικό του, μοναδικό τρόπο.

.. ελλείψει δημοσιογραφικής κάλυψης, ο προπονητής της εξέδρας κάνει ότι μπορεί για τον έλληνα φίλαθλο που διψάει για καφενειακές απόψεις

22 Σχόλια

Filed under πανιώνιος, Άρης, Βλάκα Μίχο σήκω φύγε, Κύπελλο Ουέφα

Ελληνική πτήση προς την κορυφή της Ουεφα

Χτες παρακολουθήσαμε όλα τα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων στο κύπελλο ουεφα και διαπιστώσαμε:

Ότι στο Χαριλάου υπήρχε μια ατμόσφαιρα μίσους για τον ολυμπιακό ενώ έπαιζαν Άρης – ερυθρός αστέρας. Οι μεν έβριζαν εν χωρώ τον ολυμπιακό και οι δε τον επευφημούσαν. Φταίει μάλλον ο επιθετικός προσδιορισμός ερυθρός στον αστέρα ή έρχεται να επιβεβαιωθεί η ρήση ότι στην Ελλάδα αλλά και στα βαλκάνια γενικότερα υπάρχουν μόνο ολυμπιακοί και αντι-ολυμπιακοί

Ότι η Λάρισα είχε την φαεινή ιδέα να αντιμετωπίσει την ομάδα με τους ρώσους σπρίντερ με κεντρικό δίδυμο τους αργούς νταμπιζα και κωτσιο. Ιδίως ο δεύτερος δε πρέπει να κέρδισε ούτε μια μονομαχία. Παρολ’αυτά τιμή και δόξα στον πραγματικό τζέντλεμαν των πάγκων Γιώργο Δωνη ο οποίος συνεχίζει να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο.

Ότι ο παναθηναϊκός στην Κοπεγχάγη αντιμετώπισε μια ομάδα του κλασικού σκανδιναβικού ποδοσφαίρου. Εκεί που απαγορεύεται δια νόμου η ατομική προσπάθεια. Εκεί που κάθε επίθεση επιβάλει αλλαγή τουλάχιστον 12 πασών μέχρι να γίνει η γιόμα στα θηρία. Μάλιστα όπως εύστοχα παρατήρησε ο προπονητής της εξέδρας οι δανοί θα είχαν περισσότερες πιθανότητες να ευστοχήσουν στο πέναλτι αν αυτό εκτελούνταν με πάσα.

Ότι η ιστορία του τιμημένου και βασανισμένου ελινι δημουτσου θυμίζει κάτι από Βασιλάκη καΐλα. Πρέπει να ήταν η 20 συνεχόμενη φορά που ο άξιος «συνάδελφος» Μενιος μας υπενθύμισε το μικρό θαύμα αυτού του ανερχόμενου ταλέντου. Ο μικρός Βασιλάκης (ελινι) από λούστρος (παίχτη του φωστήρα) αφού βρήκε την Μανούλα του ( παναθηναϊκός) έγινε ένας επιτυχημένος δικηγόρος ( ένα πράσινο αστέρι).

Ότι επίσης ο ίδιος ο Μενιος μας εξέπληξε για άλλη μια φορά με τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του γεωπολιτικού περιεχομένου. Αφού είχε τσαντιστεί κάποια στιγμή που η ροη του παιχνιδιού δε του επέτρεπε να ξεδιπλώσει αυτές τις γνώσεις του όταν του δόθηκε η ευκαιρία δεν παρέλειψε να μας δώσει ον ερ ένα πλήρη ταξιδιωτικό οδηγό για την Δανέζικη πρωτεύουσα.

Ότι ο Τζιολης τώρα νεοφανταρο με κομμένο το μαλλάκι έχει χάσει αυτή την γοητεία του εκκολαπτόμενου μιλανέζου μετροσεξουαλ που επιμελώς καλλιεργούσε.

Ότι ο κλασσικός ευρωπαίος βαζελος επέστρεψε. Μάλλον ευθύνεται ο Καρα γι αυτό……. Ένα γκολακι , άμυνα και Άγιος ο θεός….Βουρρ παλικάρια . Φαίνεται από τον τρελό πανηγυρισμό του Ματος όταν κατάφερε να κερδίσει το άουτ από το προσωπικό του αντίπαλο με α λα Τάσο παντο φονικό τάκλιν κάπου εκεί στο τέλος του παιχνιδιού.

Ότι αυτός ο παπαζογλου του Άρη μπορεί να είναι και καλός παίχτης εκτός από άχαρο γομάρι

Εμπρός Έλληνες για μια καλύτερη θέση στην κατάταξη της ουεφα. Αυτή η θέση στη βαθμολογία έχει γίνει εθνική υπόθεση να ουμε. Ένας κανονιοβολισμός στο σύνταγμα για κάθε θέση που καταπίνουμε Κύριε Δήμαρχε παρακαλώ!!

…παράκληση από τον ειδήμων

8 Σχόλια

Filed under Άρης, Βαζελος, Κύπελλο Ουέφα, Λάρισα

Η επιστροφή του πρίγκιπα

Ήταν μια εποχή ένδοξη που εμβατήρια από σάλπιγγες ηχούσαν και βασιλικά αγήματα περιδιάβαιναν περήφανα στους δρόμους της ποδοσφαιρικής επικράτειας. Ήταν η εποχή όπου το έμβλημα του πρίγκιπα έλαμπε πάνω στα άρματα του, τα οποία θωράκιζαν και προστάτευαν τον κάτοχο τους με επιτυχία απέναντι στα βέλη των εχθρών τόσο των εξωτερικών όσο και των εσωτερικών που συχνά πυκνά εποφθαλμιούσαν την θέση του και ζήλευαν την φήμη του. Ο ισχυρός πρίγκιπας του ελληνικού ποδοσφαίρου με το αγέρωχο στυλ του όρθωνε το ανάστημα του έχοντας υπό έλεγχο τους είλωτες και τους αυλικούς του. Εκείνη την μακρινή εποχή, οι βασιλιάδες του παρείχαν όλη εκείνη την σιγουριά και την ασφάλεια ώστε να δρα ανενόχλητος και απερίσκεπτος, με αποτέλεσμα να αποτελεί τον απόλυτο κυρίαρχο στο βασίλειο της μπάλας. Στις ένδοξες εκείνες μέρες, ο Πρίγκιπας οδηγούσε το στρατό του από νίκη σε νίκη. Αδηφάγος και γνήσιος στρατηλάτης κατακτούσε τα εδάφη με εντυπωσιακή ευκολία.

ps1997b_b.jpg
Ο Ντουσαν, στις μερες της δοξας του, με τον επιστηθιο υπηρετη του Τακη Περσια

Καιροσκόπος και έξυπνος άνδρας σαν ήταν ήξερε να ελίσσεται και να προσαρμόζεται σε κάθε περίσταση των καιρών. Άλλαζε στρατόπεδο την κατάλληλη στιγμή , άφησε το κίτρινο έμβλημα για το ισχυρό και νέο κόκκινο, ακλουθούσε την δύναμη και τη εξουσία όταν εκείνη τον καλούσε και έμενε στη κορυφή αλώβητος. Και ο πρίγκιπας μεγάλωνε επικίνδυνα. Ο λαός τον σέβονταν, τον αντιμετώπιζε με δέος, τον θεωρούσε απόλυτο ηγέτη. Σε καμία περίπτωση ο πρίγκιπας δεν θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο των τίτλων τιμής που του απέδιδαν. Σίγουρα όμως η κορυφή κρύβει παγίδες, γύρω της επικρατεί ο φθόνος και η ίντριγκα. Θέλει γερά κότσια για να παραμείνεις εκεί. Ο πρίγκιπας άντεξε και τα κατάφερε σχεδόν περά από κάθε προσδοκία. Ώσπου η εποχή της ένδοξης πορείας του έφτασε στο ρέκβιεμ της. Ήταν οι μέρες που ο βασιλιάς «χοχοχο» σαν είδε ότι ο πρίγκιπας επισκιάζει την φήμη και τον τίτλο του τον καθαίρεσε. Ο προδομένος κίτρινος στρατός που τον ανέδειξε δε το δέχτηκε ποτέ ξανά στην αγκάλη του. Ο απαιτητικός αιθεροβάμων κόκκινος στρατός αποφάσισε ότι δεν κάλυπτε τις προσδοκίες του και ο πάλε ποτέ πρίγκιπας έμενε να βολοδέρνει σε βασίλεια άγνωστα και επικίνδυνα. Όμως είναι σκληρός ο πρίγκιπας για να πεθάνει εύκολα. Γιατί τα κόκκινα και κίτρινα βασίλεια τα άφησε πίσω του εύφορα, στην ακμή της δόξας τους μα σαν έφυγε πηρέ μαζί του και τα θεμέλια της κυριαρχίας τους με αποτέλεσμα εκείνα, είτε να μείνουν στάσιμα είτε να καταρρεύσουν . Σαν άλλος μεσσίας επέστρεψε και στα δυο στρατόπεδα αλλά όπως λένε το ξαναζεσταμένο φαί δεν αρέσει, η δεύτερη ευκαιρία στη σχέση δεν είναι ποτέ ίδια . Καλοδεχούμενος δεν ήταν , υπ ατμών σίγουρα ήταν στις τάξεις του λαού και της αυλής και η κάθε του νίκη έμοιαζε σαν ισχνή φλόγα σε μια μαύρη τρυπά που τον ρουφούσε στο κενό.

ps1996_b.jpg
Ο Ντουσαν, αγερωχος στρατηγος, δινει εντολες στο στρατο του

Γιατί στο κενό βολόδερνε ο γέρο Ντούσαν. Όπου πήγαινε αντιμετώπιζε μισός και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Μέχρι που ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Άρη. Μέρες τώρα αναρωτιέμαι αν αυτός που έρχεται στο κίτρινο πάγκο του βορρά θυμίζει κάτι από τον παλιό γνωστό Μπάγιεβιτς, τον πρίγκιπα του παραμυθιού ή είναι απλά η ξεθωριασμένη εικόνα του. Ξέραμε ότι ο Ντούσαν θέλει ομάδες που του παρέχουν σιγουριά , κυρός και τίτλους. Ακόμα και στον Παοκ που πήγε ήξερε ότι είχε να διαχειριστεί ένα υλικό που άφηνε περιθώρια για όνειρα. Κατέκτησε και το κύπελλο, εκείνη την χρονιά, απόρροια του γεγονότος ότι ο πρίγκηψ εκτός από ευνοούμενος του συστήματος ήταν και καλός προπονητής. Τότε ήταν και ειδικές οι συνθήκες βεβαία. Ήθελε να παραμείνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο και να αποδείξει στον Κοκκαλη ότι δεν έπραξε ορθά όταν τον έδιωξε αναπάντεχα, για πολλούς, από τον ερυθρόλευκο πάγκο.

Το περασμένο χειμώνα, λόγο ΚΑΙ ειδικών συνθηκών, δεν δέχτηκε την πρόταση του Παναθηναϊκού. Ήταν και η τελευταία πρόταση που είχε στα χέρια του για να πάει σε ομάδα που πρωταγωνιστεί . Και ύστερα σίγησε. Για μια στιγμή πίστεψα ότι πάει μας τελείωσε ο πρίγκηψ. Θα αποσυρθεί στα ανάκτορα του και θα αφοσιωθεί στο κυνήγι της αλεπούς. Ήρθε ο καιρός για σύνταξη, μας κουράστηκε ο αρχηγός. Ξαφνικά, λοιπόν, πρόεκυψε Άρης. Και τι νομίζει ότι θα βρει εκεί ο πρίγκιπας? Τι θα του προσφέρει ο Άρης? Διοικητική ασφάλεια με τον Σκόδρα? Ήρεμο λαό που δε μπλέκεται στα διοικητικά όπως η Σουπερ 3? Τρομερό υλικό που θα τον οδηγήσει σε τίτλους? Δε νομίζω ότι καλύπτει τις προϋποθέσεις που παραδοσιακά ζητούσε ο Μπάγιεβιτς για να υπογράψει σε μια ομάδα.

Από την άλλη, το τι κερδίζει ο Άρης από την παρουσία του Ντούσαν είναι εύλογο και δε το συζητώ. Θα κερδίσει κύρος, ίσως να αναδεχθεί και κανας νεαρός παίχτης, κάποιο σεβασμό από τους διαιτητές, ηρεμία στα αποδυτήρια και όλα αυτά τουλάχιστον μέχρι να δημιουργηθούν οι πρώτοι τριγμοί. Γιατί νομοτελειακά τα τελευταία χρόνια όπου πάει ο πριγκηψ έχουμε στην αρχή αγάπη και έρωτες και μια σχέση μελί γάλα που στο τέλος τελειώνει με πόνο, γιαούρτωμα και μπινελικι από την εξέδρα και καταλήγει σε εντυπωσιακή φυγή από τα γραφεία της διοίκησης.

1ata74p.jpg
Θελει την θεση του ΟΤΟ?

Ο Άρης λοιπόν κάτι θα πάρει και στο χέρι του είναι να το αξιοποιήσει . Ο Ντούσαν όμως? Τελικά μήπως ήθελε απλά να μπει ξανά στην ζωή των φιλάθλων, να αναστατώσει την ποδοσφαιρική νηνεμία μας, να δημιουργήσει θόρυβο? Ίσως τελικά να είναι αυτό που ακούγεται παντού και το ξέρουν και οι πέτρες. Ότι ο Άρης δεν ήταν παρά η πόρτα που ζητούσε ο Ντούσαν την δεδομένη στιγμή, στα 60 του και στο τέλος της καριέρας του, που θα τον οδηγήσει στο πάγκο που τον θεώρει ως το επιστέγασμα της όλης πορείας του, ως το happy end του πριγκιπικού παραμυθιού, ως το τέλος που του αξίζει , τον πάγκο της Εθνικής ομάδας.

8 Σχόλια

Filed under Άρης, Μπάγεβιτς