Πατέρα κάτσε φρόνιμα

Αραχτός στη ξαπλώστρα με ένα φραπέ στο χέρι και μια τσακισμένη εφημερίδα δίπλα μου προσποιούμαι χαλάρωση και ευδαιμονία ενώ στη πραγματικότητα βράζω από τη ζέστη και το θυμό. Εγκλωβισμένος ανάμεσα σε χιλιάδες ψάθες , σε μπαλάκια του τένις που προσγειώνονται κάθε λίγο και λιγάκι στο στομάχι μου, σε παιδικές εκνευριστικές φωνούλες και στα μαραμένα θηλυκά μπούτια της μεγαλοκοπέλας που παραθερίζει δίπλα μου και συμπεριφέρεται σαν κοκέτα του μεσοπολέμου καταριέμαι τον εαυτό μου που με παράσυρε σε παραλία της Αττικής κυριακάτικα.

Λίγα μετρά πιο κάτω παρατηρώ ένα καλοστεκούμενο κύριο να παίζει μπαλιτσα με το παιδάκι του. Μου προκαλεί εντύπωση το σοβαρό ύφος του πατέρα σε μια υποτιθέμενη στιγμή διασκέδασης. Σηκώνομαι από τη ξαπλώστρα ρουφώντας επιδέξια τη κοιλιά μου και με τα χέρια άνοιχτα και ύφος κατακτητή πλησιάζω να παρακολουθήσω το παιχνίδι με τη μπάλα, έτσι από περιέργεια. Το παιδί, υπό τις οδηγίες του πατέρα, μαθαίνει να ισορροπεί στην άμμο με τη μπάλα στα πόδια και να τριπλάρει αλλάζοντας γρήγορα κατευθύνσεις. Ο μπαμπάς επιδοκιμάζει το παιδί σε κάθε καλή ενέργεια ενώ δε διστάζει να του μοιράζει «φιλικές» σφαλιαριτσες στο σβέρκο -από αυτές που πονανε – κάθε φορά που εκείνο κάνει κάτι λάθος. Κάθε προσπάθεια του 10χρονου να χαλαρώσει και να έρθει σε επαφή με κάποιο είδος πατρικής τρυφερότητας πέφτει στο κενό. Ο προπονητής-πατέρας εξημερώνει τα αθώα παιδικά ένστικτα με φωνές και χειρονομίες σαν θηριοδαμαστής σε τσίρκο.

«Ρε άσε ρε καραγκιόζη το παιδάκι να παίξει» ψελλίζω από μέσα μου αφήνοντας επιδεκτικά ένα ύφος αποστροφής να στολίσει τη φάτσα μου. Εκείνος με πλησιάζει με μια αηδιαστική ψωροπερηφάνια στο περπάτημα του. «Αυτό το παιδί θα το κάνω μεγάλο μπαλαδορο» μου λέει, σαν να θέλει να μοιραστεί μαζί μου το μεγάλο του στόχο.

Εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια μου σαν να άνοιξε ενα παράθυρο στο μέλλον και κρυφοκοίταξα απο μέσα του, για λίγο, τη συνέχεια της ιστορίας. Το παιδί μεγαλώνει με το πατέρα βδέλλα σε κάποια ακαδημία ποδοσφαίρου. Ο πατέρας μάνατζερ καπηλεύεται το ταλέντο του και γεμίζει τη τσέπη του επενδύοντας στα πόδια του υιού του. Εκείνο καταλήγει τελικά σε κάποιο μεγάλο κλαμπ της χώρας. Τα καταφέρνει. Ο πατέρας του εκεί δίπλα του να τον καμαρώνει στις προπονήσεις, να τον συμβουλεύει, να του ελέγχει ακόμα και το τρόπο της αναπνοής του. Όταν δε το παιδί δεν περνά καλά εκείνος δεν διστάζει να παίρνει τηλέφωνο τους προπονητές του για να κάνει παράπονα. Ο μικρός στέκεται με κάποια επιτυχία και με τα χρόνια έρχονται οι σειρήνες του εξωτερικού. Παραδίδοντας τις αποφάσεις για το ποδοσφαιρικό του μέλλον στη κρίση του πατέρα του δε διστάζει να έρθει σε ρήξη με την ομάδα του προκαλώντας την έκρηξη των εργοδοτών του

«Πες στον πατέρα σου να μην ξαναπάρει τηλέφωνο. Ξέρεις εσύ. Το έχει κάνει πολλές φορές. Εχεις δικό σου μάνατζερ και μου εμφανίζεται ο πατέρας σου; Να ξέρεις ότι ο Παναθηναϊκός δεν ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές και δεν πρόκειται να περάσουν τέτοιου είδους νοοτροπίες. Υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση από την Αταλάντα, την ξέρεις, τη δέχτηκες, και μετά είπες άλλα…»

Εκεί κάπου σταμάτησα να κρυφοκοιτάζω στο μέλλον και έτσι για το τέλος της ιστορίας δε μπορώ να πω πολλά. Πολλές φορές πάντως τέτοιες ρίξεις οδηγούν σε στασιμότητα ή ακόμα και απαξίωση μιας καριέρας που θα μπορούσε να εξελιχτεί καλυτέρα αν ο παίκτης δε στηριζόταν τόσο πολύ στο τι θα πουν τα πατρικά μανατζεριστικα χείλη ( Βλέπε μπαμπά χουτο) αλλά στα δικά του θέλω.

Προβληματισμένος για τα όρια του πατρικού προστατευτισμού γύρισα στη ξαπλώστρα μου. Δίπλα μου η μεγαλοκοπέλα είχε φύγει και τη θέση της πείρε μια αιθέρια ξανθιά ύπαρξη με τρομερό κωλο. Έμεινα αποσβολωμένος να χαζεύω την ομορφιά της περιμένοντας τη κατάλληλη στιγμή να εκτοξεύσω το κοφτερό καμάκι μου επάνω της. Άκουσα το εκνευριστικό ρινγκτοουν του κινητού μου να με αποπροσανατολίζει από το στόχο μου. Ήταν ο πατέρας μου.

-Που είσαι παιδί μου?
-Στη θάλασσα ρε πατέρα. Άσε με τώρα γιατί μπανιζω κάτι καλό
-Βουρ αγορίνα μου. Πες της για τα ωραία της μάτια πάντα πιάνει
-Λες?
-Άκου το γέρο ξέρει! Ο πατέρας σου έχει πάντα δίκιο
-Καλά

Έκλεισα το τηλέφωνο και ρίχτηκα αμέσως στη μάχη φλερτάροντας επικίνδυνα με την αποτυχία …..τελικά δεν είχα άδικο. Τι περιμένεις από παρωχημένες πατρικές συμβουλες….γκρρρ!

Ειδήμων.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under τζιώλης, Ιστορίες, Λαμπρος Χουτος, Μπαμπάς, κωλαρα

2 responses to “Πατέρα κάτσε φρόνιμα

  1. fytosport

    Την επόμενη φορά πάρε την μπάλα και κάνε 666 ποδαράκια με όλους τους πιθανούς τρόπους μπροστά της. Δεν θα πιάσει, αλλά τουλάχιστον θα την γεμίσεις με άμμο και θα διασκεδάσεις.

    Εκτός αν είσαι άμπαλος. Αλλά μπα, αυτό αποκλείεται. Ολόκληρος Ειδήμων τώρα…

  2. Εμπνευσμένη η ιστοριούλα και εύστοχη!

    Αυτό για τον Τζιόλη δεν το ήξερα. Περίπτωση Χούτου κι αυτός; Κρίμα γιατί δεν είναι καθόλου άσχημα για αυτόν να παίξει Αταλάντα ή Βέρντερ. Στον ΠΑΟ δεν νομίζω ότι θα καταφέρει τίποτα, ειδικά φέτος που στη θέση του υπάρχουν παίκτες καλύτεροι από αυτόν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s