Daily Archives: Νοέμβριος 3, 2008

Να φύγεις και να μη ξαναγυρίσεις Ντέμη

Αυτό το παιχνίδι ΑΕΚ – Αστέρα Τρίπολης νομίζω θα το θυμάμαι για πάντα. Μάτς συναρπαστικό και κομβικό που σημαίνει το τέλος μιας (ακόμα) εποχής για την Ένωση.

(Τζιμπούρ αγόρι μου, είσαι παιχταράς)

Η ΑΕΚ είχε 200 φάσεις πριν δεχτεί το γκολ. Έκανε ευκαιρίες με 4 παίχτες της μέσα στην περιοχή του Αστέρα και σε 2-3 απο αυτές οι αμυντικοί διώξανε τη μπάλα πάνω στη γραμμή. Μετά έμεινε και με 10 παίχτες. Μεγάλη ένταση και πολλά νεύρα. Η ισοφάριση ήρθε μέσα σε αποδοκιμασίες στο 90′ και η ΑΕΚ πήρε το προβάδισμα στο 93′ με ανάποδο ψαλίδι!!  Φωνές, ξέσπασμα, πανηγύρια, ο Δόνης να κλαίει φεύγοντας για τα αποδυτήρια. Και μετά απο όλα αυτά η παραίτηση του προέδρου Ντέμη Νικολαΐδη.

Την έχω νιώσει αυτή την αηδία για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Να βρίσκεσαι μέσα σε μία εξέδρα απο υποθετικά ομοίους σου οι οποίοι βρίζουν και αποδοκιμάζουν την ομάδα σου ενώ αυτή παλεύει στο γήπεδο. Να γιουχάρουν μια αλλαγή ή τον ίδιο τον προπονητή, να προσπαθούν να μπουν μέσα και να το λιντσάρουν, έχω βρεθεί εκεί μέσα στον όχλο όταν βρίζει με εμπάθεια έναν παίχτη της ομάδας μου στον οποίο καταλογίζονται όλα τα δεινά.  Έχω νιώσει όταν δεχόμαστε ένα γκολ αρκετοί γύρω μου να χαίρονται γιατί δικαιώθηκαν πως η ομάδα είναι ανίκανη και δεν έχει κανένα μέλλον. Συνεπώς καταλαβαίνω την αποχώρηση του Ντέμη. Για να του τη δικαιολογήσω όμως, απαιτώ να είναι μόνιμη και οριστική.

Ο οραματιστής Ντέμης δεν είχε ποτέ υπομονή. Ήθελε να κάνει κάτι σπουδαίο ως παίκτης και πρόεδρος, είχε τις δυνατότητες αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Δίστασε να φύγει για να παίξει μπάλα στο εξωτερικό. Δεν κατάφερε να πάρει πρωτάθλημα με την αγαπημένη του ΑΕΚ. Σταμάτησε απο την Εθνική ομάδα όταν προσβλήθηκε απο το κατεστημένο του Ολυμπιακού. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο νέος και βαριεστημένος. Παραιτήθηκε απο πρόεδρος γιατί τον βρίζαν οι οπαδοί.

Παραιτήθηκε απο τα όνειρα του. Δεν είναι απολύτως αγνός ο Νικολαΐδης, δεν είναι λαϊκός ήρωας, αλίμονο. Ζει σαν εκατομμυριούχος στάρ και πλασάρεται σαν ο Ντέμης όλων των πραγματικών ΑΕΚτζήδων. Δεν ένωσε όμως τελικά τον κόσμο, τον δίχασε.

Θα έλεγα μπράβο σε κάποιον που θα έλεγε «αηδίασα απο αυτό το ποδόσφαιρο και δεν ξαναπατάω» εφόσον τηρούσε το λόγο του. Ίσως γιατί εγώ δεν τολμάω να το κάνω. Μπορεί χίλιες φορές να είπα τέλος, αλλά κάθε φορά γυρνάω στον τόπο του εγκλήματος να ξαναφωνάξω για την ομάδα μου, πιο δυνατά απο αυτούς που βρίζουν.

Απο έναν πρόεδρο όμως και ιδίως απο το Νικολαΐδη έχω άλλες απαιτήσεις. Τον έθρεψε αυτό το σύστημα. Έχει ζήσει απο μικρός την καφρίλα και την κωλοτούμπα των ελλήνων φιλάθλων. Σήμερα σε βρίζουν αύριο σε δοξάζουν. Χτες ήσουν η προέκταση τους μέσα στο γήπεδο, ο αλητάκος με το τατουάζ με το δικέφαλο, σήμερα είσαι ο τεχνοκράτης που δίνει τις φάτσες τους στην αστυνομία. Οι ίδιοι που σήμερα πετάνε βατράχους στον προπονητή στην ώρα του αγώνα, αύριο θα αποδοκιμάζουν όταν θα σκοράρεις. Επειδή όμως το ξέρεις πως πάει, κάθεσαι και παλεύεις. Μέχρι να νικήσεις.

Η παραίτηση του Ντέμη είναι λάθος. Αλλά ειναι ανθρώπινη. Και περήφανη. Εφόσον φυσικά κρατήσει το λόγο του και δεν ξαναεμφανιστεί μετά απο λίγο καιρό σαν Μεσσίας με δεύτερη ευκαιρία και με άρθρο 55.

7 Σχόλια

Filed under ΑΕΚ, Ντεμης