Ο βάρβαρος και το «καλό» παιδί.

Γίγαντας. Κακός και αιμοβόρος. Παίχτης πασπαρτου. Ξανθοψιρας και ασχημοφατσα. Ατσουμπαλος. Ο αιώνιος Ξανθιώτης. Το παιδί στόχος της αντίπαλης εξέδρας. Ξυλοκόπος και δρεπάνι ολκής σαν αμυντικός, παλαιστής σαν επιθετικός. Παίχτης που αντιπαθείς με την μια. Ο κοναν ο βάρβαρος , ραμπο με μποτοξ. Βλέμμα σβηστό και χαιρέκακο ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο Λαμπριακος που πολύ εμήσισαν λίγοι αντιπάθησαν και κανένας δεν αγάπησε. Αυτός όμως κατάφερε να βάλει γκολαρα από τις λίγες την Κυριακή και έτσι ν’ αναγκάσει τον «πολύ» Ρατζιντσκι να υποκλιθεί στην κλάση του (την ποια?).

«αμφιβάλλω αν ποτέ βάλω τέτοια γκολ» είπε ο Τόμας που έχει οργώσει με επιτυχία τα ευρωπαϊκά γήπεδα.

Ο ειδήμων της μπάλας νιώθει περήφανος που έγινε μάρτυρας αυτού του γκολ που θα στιγματίσει την καριέρα του Σταύρου. Στα χαιλαιτς του μέλλοντος εκείνο το γκολ ίσως θα μπει ως εισαγωγή κάποιας αθλητικής εκπομπής που ο γραφών θα βλέπει μετά μανίας μαζί με τον γιο του. Φοβάμαι ότι δε θα απαντήσω με κατάφαση και δεν θα κρύψω το ειρωνικό μειδίαμα κάτω από τα μουστάκια μου όταν γυρίσει ο γιος μου και μου πει «Μπαμπά αυτός που έβαλε αυτή την γκολαρα θα πρέπει να ήταν μεγάλος παιχταράς εκείνη την εποχή?». Το μόνο που μου μένει να δω σε αυτή τη ζωή είναι τον Μιχάλη Κωνσταντίνου να σκοράρει με ανάποδο ψαλίδι στη κίνηση.

labriakos.jpg
Λαμπριακος the barbarian

Αυτό όμως που με συγκλόνισε την προηγουμένη Κυριακή είναι το κλαμένο ύφος του Σαλπι. Εκείνο το λυπημένο ύφος την στιγμή που σκόραρε εναντίον της πρώην ομάδας του. Εκείνο το ύφος κατατρεγμένου βιοπαλαιστή ή χτυπημένου από τη μοίρα λαθρομετανάστη όταν έγειρε στον ώμο του εν ντοι να χύσει ένα τιμημένο δάκρυ. Απέδειξε ο ποδοσφαιριστής «ξανθοπουλος» ότι ακόμα και στον στείρο επαγγελματισμό του συγχρόνου μπαλαδορου υπάρχουν και στιγμές ανθρώπινες, στιγμές που έρχεται το συναίσθημα να υπερκεράσει τα πάντα. Αχ ρε Σαλπι με την ερμηνεία σου κέρδισες ελάχιστα χειροκροτήματα από μια κερκίδα που δε ξεχνά και σίγουρα μια υποψηφιότητα για τα επόμενα οσκαρ στη κατηγορία «δραματική περφορμανς» .Και εις ανώτερα.

paopan_2008_1_27_20_2_20_b.jpg
«Ελα μη κλαις»

Η ταινία μικρού μήκους « Σαλπι : Επιστροφή στη τούμπα » με τον παιδί του λαού Δημήτρη Σαλπιγγιδη θα προβάλλεται κάθε σεζον με την ίδια συνταγή επιτυχίας για πολλά χρόνια. Συνταγή επιτυχίας που περιλαμβάνει γκολ , πολύ κλάμα , χυδαίο βρισίδι και ξευτιλισμο καθώς και εντόνους δακρύβρεχτους διαλόγους με προδομένους φιλάθλους. Εγώ θα κρατήσω πρώτη θέση να την απολαύσω και του χρόνου.

Advertisements

5 Σχόλια

Filed under σαλπι, Λαμπριάκος

5 responses to “Ο βάρβαρος και το «καλό» παιδί.

  1. coachp

    Ο Λαμπριάκος είχε βάλει και μια γκολάρα στον Νικοπολίδη οταν τον κρέμασε απο τα τριαντα μέτρα με εξωτερικό φαλτσάκι… Ξέρει μπάλα, μη νομίζεις. Απλά εχει γίνει ετσι γιατί σκληραγωγήθηκε καλά. κάποτε στη Θεσ/κη οντας πάιχτης του Αρη ετρωγέ τρελά πεσίματα απο Παοκτσήδες. Για αυτό αντέδρασε και εγινε ο Κόναν.

    Οσο για τον Σάλπι, εγω γουστάρω το σεμνά και ταπείνα που ακολουθεί. Μπορεί και ως υπουργός της κυβερνήσης…

  2. Γίνεται οι κακοί μπαοκτζήδες να σταματήσουν να στενοχωρούν τον Σάλπι?Όχι τίποτ’άλλο, δεν έχουμε κι άλλους επιθετικούς στην ομάδα φέτος.Άμα πάθει καμιά κατάθλιψη πάει για φούντο η ομάδα.
    Ωραίο το τελεύταιο γκολ του Λαμπριάκου,αλλά πως του’ρθε και το χτύπησε έτσι?Ούτε να τρέξει δε μπορεί τις περισσότερες φορές.
    Και μην ανησυχείς ρε Σταύρο που σε λένε ασχημόφατσα,εμείς σε αγαπάμε και σε στηρίζουμε,μέχρι και σε ποστ με τον Καναβάρο και τον Μπουφόν σε βάλαμε
    http://tsagirlz.blogspot.com/2007/12/10.html

  3. Έλα ρε παιδία, όχι τον Μητσάρα, ο Μητσάρας είναι καλό παιδί. Κάποιος πρέπει να είναι πολύ κάφρος για να μη γουστάρει το Μητσάρα. Ακόμα κι εγώ που δεν είμαι ούτε ΜΠΑΟΚ ούτε Βάζελος τον γουστάρω γιατί είναι και striker και άνθρωπος και επαγγελματίας… όλα στον απαραίτητο βαθμό!

  4. Ο Λαμπριάκος είναι κάτι σαν τον Φίλιππο Πλιάτσικα, Όσο μεγάλωνα και άφηνα πίσω τα εφηβικά μου χρόνια, εγώ και οι φίλοι μου οι μεταλάδες που είχαν μαλλιά σταδιακά όλοι κουρευτήκαμε. Κι ενώ κάποιοι φίλοι μου σχεδόν καράφλιασαν πλέον, οι μόνοι που όλα αυτά τα χρόνια έμειναν μαλλιάδες ήταν ο Λαμπριάκος κι ο Πλιάτσικας… σαν να μην τους άγγιξε ο χρόνος. Κι ενώ πίστευα ότι τίποτα δεν θα άλλαζε πάνω τους ποτέ, αντίθετα με τον Πλιάτσικα που δεν έμαθε ποτέ να παίζει κιθάρα και συνεχίζει να γράφει τα ίδια τραγούδια με μάξιμουμ τρία ακόρτα (Φα – Σολ – Λα, άντε και κάνα ντο ματζόρε στο τσακίρ κέφι), ο Λαμπριάκος με ξάφνιασε ευχάριστα. Παρόλο που ακόμα δεν έμαθε μπάλα, έβαλε το γκολ της ζωής του και πέρασε ένα αισιόδοξο μήνυμα… Αφού μπορεί ο Σταύρος, όλοι μπορούμε!

  5. fytosport

    Αυτό του Λαμπριάκου ας κάνουμε ότι δεν το είδαμε…

    Την ταινία πάντως με τον κοντό την είδαμε και θα συνεχίσει για πολύ καιρό, όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί είναι πολύ σούπερ το συνθηματάκι που έχει για soundtrack. Από εκεί και πέρα θλιβερός όπως και το μαλλί του. (Ενώ ο Σταύρος…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s