Daily Archives: 17 Δεκεμβρίου, 2007

Το 62ο λεπτό του Ντέρμπι

Είναι το 62 λεπτό και ο κακός χτες Ριβαλντο βλέπει την ασπρόμαυρη μπάλα να έρχεται συστημένη από τα πόδια του Ραμος στο κεφάλι του. Σηκώνετε και μέσα σε δέκατα του δευτερολεπτου όλα μοιάζουν ιδανικά. Θα σκοράρει, θα πανηγυρίσει σιωπηρά χωρίς φαμφάρες, ήρεμα… λες και θα πρόκειται για ένα από τα πολλά καθοριστικά γκολ της καριέρας του, το γήπεδο θα σωπήσει με μιας σαν να πατάς το κουμπί mute στον τηλεοπτικό σου δέκτη, το μόνο που θα διαπερνά το παγωμένο πλήθος θα είναι ο ήχος από τα τύμπανα που θα συνοδεύουν την φλογερή σάμπα της προσωπικής του δικαίωσης και ύστερα θα κοιτάξει στην προεδρική σουίτα με βλέμμα διαπεραστικό προσπαθώντας να φανταστεί το συνοφρυωμένο πρόσωπο του ηττημένου προέδρου. Το χθεσινό ματς μοιάζει να είναι ιδανικά φτιαγμένο για να συμπυκνωθεί μέσα σε μια στιγμή, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Εκείνο το δευτερόλεπτο που θα σημάνει το 62ο λεπτό του παιχνιδιού και ίσως την έναρξη μιας νέας εποχής λύτρωσης για την πεινασμένη για τίτλους ΑΕΚ, εκείνο το δευτερόλεπτο που ο ανύπαρκτος στο χθεσινό παιχνίδι ριβαλντο θα βρει το τρόπο να δωρίσει πίκρα εκεί που αφειδώς δώριζε χαρές. Μια στιγμή που την περίμενε ο ίδιος , μια κατάληξη που έμοιαζε να την περιμένουν έστω και κατά βάθος όλοι μέσα και έξω από το γήπεδο μα πάνω απ’ όλους η ίδια του η ομάδα που ήθελε να πάρει από το απόσταγμα της δικής του προσωπικής ηδονής ένα μεγάλο δώρο : να βρεθεί αγκαλιά με αυτό που κυνηγά χρόνια , να βγει από το δικό της αδιέξοδο , να βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας παράγοντες λαμόγια, χρεοκοπημένες ιδιοκτησίες, άρθρα 44 και ποδοσφαιρικές ντροπές , να βρεθεί αγκαλιά με το πρώτο της πρωτάθλημα ύστερα από 13 χρόνια. Όλα μοιάζουν ιδανικά για ένα γλυκό “happy end” στο σκοτεινό και πολύπαθο κιτρινόμαυρο παραμύθι.

Το ρολόι σημαδεύει λίγα δέκατα του δευτερόλεπτου μετά τη συμπλήρωση του 62 λεπτού και η μπάλα γλύφει το αριστερό δοκάρι του ακινητοποιημένου Νικοπολιδη. Ο πρόεδρος ΧΟΧΟΧ νιώθει ανακουφισμένος που ο κίνδυνος της κατάρρευσης της δικιάς του ερυθρόλευκης αυτοκρατορίας πέρασε ή έστω πήρε αναβολή για κάποια άλλη στιγμή , για κάποιον άλλο ριβαλντο , για κάποιο άλλο 62ο λεπτό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι και χτες βγήκε νικητής στον άτυπο αγώνα του με τον παλιόφιλο βραζιλιάνο σταρ καταδικάζοντας παράλληλα το επαναλαμβανόμενο πρελούδιο που λέγεται ελληνικό πρωτάθλημα σε μια ακόμα μέρα της μαρμοτας.

——-

Και τώρα ένα ερώτημα για όλους…..Σοβαρά τώρα, αξιότιμοι αναγνώστες μας, θέλετε τον γαύρο πάλι πρωταθλητή? Θέλετε να δούμε πάλι τον Τζολε να σηκώνει το κύπελλο με το παιδί του αγκαλιά που ήταν ακόμα μηνών στο πρώτο και στο 11ο φαίνεται να μπαίνει πια στην εφηβεία? …..εγώ προσωπικά δε το αντέχω , το θεωρώ μίζερο , δλδ προτιμώ να δω το σήριαλ «εμείς και εμείς» για 25 φορά στην τηλεόραση παρά το γαύρο πρωταθλητή για άλλη μια χρονιά ακόμα. Πνίγομαι στο κόκκινο δε μπορώ να ανασάνω….βλέπω και τον προπονητή να θολώνει με Μπελουσι και με πιάνει ζαλάδα….. Στην ιδέα ότι ο Λουα Λουα θα πανηγυρίσει στη φιέστα με τριπλό αξελ με πιάνει σύγκρυο. Ρε παιδιά συγγνώμη που θα το πω έτσι , δεν έχω δόλο αλλά αναρωτιέμαι , απλά αναρωτιέμαι , έτσι για να μάθω ρωτώ «γιατί μπροστά στη κόκκινη λαίλαπα , όλοι, αναιξερετως όμως, μοιάζουμε τόσο μα τόσο ΧΕΣΜΕΝΟΙ σε κατάσταση τσιρλιπιπι να ουμε????»

…..ειδημων

9 Σχόλια

Filed under ΑΕΚ, Θρύλος, Κόκκαλης, Ριβάλντο