Ύμνοι ομάδων

Προχθές πήγα σε μια έκθεση αγιογραφίας. Βασικά δεν είχα όρεξη να πάω αλλά τώρα τελευταία με την υπερέκθεση στο φαινόμενο Ελ Γκρέκο γύρω μου έχω πάθει ένα εθισμό στο θειο. Εκεί είδα κάτι θεούσες να σκύβουν και να προσκυνούν τις φρεσκοβαμμένες εικόνες κάποιων εκκολαπτόμενων αγιογράφων. Αναρωτήθηκα αυτόματα αν σε ένα πίνακα με αναπαράσταση κάποιου αγίου το σημαντικότερο είναι η καλλιτεχνική δημιουργία ή η αγιότητα της απεικόνισης η οποία εκφράζει το θρησκευτικό συναίσθημα του καθενός. Τελικά αυτό που έχει σημασία σε ένα πίνακα αγιογραφίας είναι η δημιουργία του ζωγράφου ή πρέπει απλά να αντιμετωπίζεται ως χρηστικό μέσο έκφρασης της ατομικής λατρείας για το θεό? Είναι θέμα οπτικής. Γιατί αν κάποιοι από αυτούς του θεουσους έδιναν σημασία στην καλλιτεχνική δημιουργία θα καταλάβαιναν ότι οι πίνακες της συγκεκριμένης έκθεσης ήταν μια στεγνή αποτυχία.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει χρόνια τώρα και με τους ύμνους των ομάδων. Αποτελούν ένα μέσο με το οποίο μάθαμε τραγουδώντας να εκφράζουμε την αγάπη για την ομάδα, με το οποίο μάθαμε να συνοδεύουμε τον πανηγυρισμό μας στο γήπεδο. Στην ουσία όμως δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά από αποτυχημένα εμβατήρια ή χειρότερα ένα συνονθύλευμα από μιντι σαμπλακια από κάποιο αρχαίο πιανακι της Fisher Price που παίζαμε μικρά. Είναι μια σειρά από άθλια τραγουδάκια τόσο άθλια που αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε σιντι με ύμνους ομάδων και χριστουγεννιάτικα τραγούδια με γάτες θα διάλεγα το δεύτερο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα του βαζελου. Με μια λέξη το χειρότερο. Τραγουδά ο Βογιατζής και νομίζω ότι σε λίγο θα ξεπηδήσουν μπροστά μου η Μάρθα Καραγιάννη μαζί με το Βουτσά και τον Ντίνο Ηλιόπουλο να χορέψουν σε μιούζικαλ του Διαλανίδη. Ύστερα αυτό το μουσικό θέμα με τα σφυρίγματα και τα μπουζουκάκια στο βάθος μου προκαλεί αναγούλα, ενώ ο στίχος «πρωταθλητής σε όλα τα σπορ παντοτινέ» δηλώνει μια ακραία έπαρση, μια δήλωση υπεροχής που ούτε ο Χίτλερ δε θα μπορούσε να ενστερνιστεί για τα περίφημα ες-ες του. Με μικρή διαφορά αθλιότητας ακολουθει ο ύμνος της ΑΕΚ. Το μουσικό θεματακι δεν με χαλαει. Έχει αυτό τον καλπασμό του μπουζουκιού σε πρώιμο ελαφρολαικό ύφος που ακούγεται σχεδόν υποφερτό στο αυτί. Εκείνο που δε μου αρέσει είναι η ακραία προτροπή μέσα από τους στίχους στο άνθρωπο με το κιτρινόμαυρο δικέφαλο αετό στο στήθος να προβεί σε πράξεις λυσσασμένης βίας προκειμένου να νικήσει . «Εμπρός της ΑΕΚ παλικάρια» εδώ έχουμε κάτι που μοιάζει με φαιδρό επαναστατικό κάλεσμα, «σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια» , εδώ λυσσάμε να ρίξουμε το κάστρο του αντίπαλου τερματοφύλακα, «τα δίχτυα σκίστε» όπα εδώ προσέξτε μη σκίσετε και κάνα καλτσόν « τη δόξα κατακτήστε , νικήστε ,νικήστε ,νικήστε» εδώ έχουμε την διαγραφή κάθε έννοιας αθλητικής άμιλλας, ευ αγωνίζεσθε καθώς το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να φτάσουμε στο νικηφόρο αποτέλεσμα. Εν ολίγης το κιτρινόμαυρο τραγουδάκι θα ταίριαζε περισσότερο σε εκστρατεία για να πάρουμε πίσω την Πόλη και να ξεμαρμαρωσουμε τον βασιλιά παρά σε προέλαση για να παραβιάσουμε τα αντίπαλα γκολποστ. Ο δε ύμνος του Ολυμπιακού δεν παύει να είναι κακός αλλά νομίζω ότι είναι και ο πιο υποφερτός μεταξύ των τριών μεγάλων. Δεν με χαλαει η μελωδιουλα, ενώ μου αρέσει που σημείο αναφοράς στους στίχους είναι ο πελάτης οπαδός (ο πύρινο σου κόσμος που δε λυγά ποτέ) καθώς καλώς τονίζεται το ερωτικό στοιχειό μεταξύ οπαδού και ομάδας. Θα μου άρεσε περισσότερο αν η εκτέλεση ήταν κουαρτέτο 4 εγχόρδων σε ρε μείζονα με ένα χορωδιακό σύνολο με μπάσους (βαρύτονους) να υποστηρίζει το φωνητικό μέρος ενώ παράλληλα καλό θα ήταν μια γυναίκεια υψίφωνος να μπαίνει στο ρεφρέν. Απλά Φαντάσου το, θα τα σπάει άσχημα.

Ως αναφορά του τρεις μεγάλους της Θεσσαλονίκης ο πέλεκυς της κριτικής μου θα πέσει επάνω τους ακόμα πιο βαρύς. Ο ύμνος του Παοκ είναι ένα φτηνό λαϊκό κατασκεύασμα που μπορεί να συγκριθεί με καλλιτεχνικές απόπειρες των αδελφών Χαιτιδη . Ο ύμνος του Ηρακλή είναι χαριτωμένος αλλά αδιάφορος . Από την άλλη εκείνον του Άρεως δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να τον ακούσω ολόκληρο καθώς σε κάθε μου απόπειρα μετά το πέρας τριών δευτερολέπτων από το πάτημα του κουμπιού πλει η μουσική πριονίζει τόσο βάναυσα το αυτί μου που σπεύδω απεγνωσμένα να πατήσω το στοπ ώστε να οδηγηθώ στην λύτρωση.

Οάσεις στην καλλιτεχνική χωματερή των τραγουδιών-ύμνων είναι μουσικές δημιουργίες που ανεπίσημα έχουν ταυτιστεί με τις ομάδες αλλά δεν αποτελούν τα επίσημα εμβατήρια αυτών. Για παράδειγμα το θρυλικό «η θάλασσα του Πειραιά» του μεγάλου Γιώργου Μητσακη , «τα παιδιά του Πειραιά» τραγουδισμένο από την αξέχαστη Μελίνα σε μουσική του αξεπέραστου Μάνου Χατζιδάκι και το «ΠΑΟ σ’αγαπαω, ΠΑΟ σ’αγαπω» του τεράστιου στιχουργού-τροβαδούρου-κανταδορ Χουαν Ραμον Ροτσα. Πάνω απ’όλα όμως το δεξί μπακ πωρώνεται με την επική κομματάρα του Φοίβου σε στυλ θρας-Αορ μεταλ που μόνο με υπερκομματαρες του Δημήτρη Κατή και των εξόριστων μπορεί να συγκριθεί ενώ εκφράζει την απορία του γιατί δεν έχει καθιερωθεί ακόμα από τους Αεκτζιδες ως ο επίσημος ύμνος της ομάδας

Τέλος το δεξί μπακ τρελαίνεται με θαμμένους στην ανυποληψία ύμνους μικρότερων ομάδων που δεν χαίρουν μέχρι τώρα την προβολή που τους αξίζει. Ξεχωρίζει ανάμεσα σε πολλά διαμαντάκια τον ύμνο της Καλλιθέας που θυμίζει ενιο μορικονε και ταξιδεύει το νου και την καρδιά του ακροατή σε μονομαχίες του Ελ πάσο ενώ γουστάρει τρελά τον ύμνο του Ιωνικού που αποτελεί ένα αυθεντικό δείγμα της εποχής του γραμμοφώνου τότε που όλα έμοιαζαν αγνά και ρομαντικά τότε που κάποιοι
Κοκκινιοτες βγήκαν βόλτα
Με κορίτσια στο πλευρό
Για το γήπεδο τραβηξαν
Πήγαν στον Ιωνικό……………….

…..Κριτική μουσικής από τον ειδήμονα της μπάλας.

Πηγες: http://www.sportfans.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&p=1781
http://www.esnips.com/web/hymns

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Υμνοι ομαδων

8 responses to “Ύμνοι ομάδων

  1. coachp

    Ψάξε να βρείς τον Υμνο της Αναγένησης Καρδίτσας.
    Μόνο αυτός ειναι ύμνος. Πολεμικός, σκληρός, με οργανα δυναμικά και με γαμάτη προφορά!
    (αυτή η νίκη, σε σας ανήκει, και εμποδιό κανείς, δεν θα σταθεί! Και οποίος τολμήσει, θα τον γκρεμίσει, το μεγα πάθος σας, και η οργή), και δώστου μουσική εμβατηρίου μετά…

  2. eleos

    Φίλοι «αντικειμενικοί», να υποθέσω ότι τυχαία ξεχάσατε τον ύμνο του αφεντικού του Μωριά, της Πανηλειακάρας?
    Όποιος έχει περάσει ένα βράδυ στην Εθνική οδό εν μέσω ξερατών και άλλων σωματικών υγρών, ποτών Absolut Petrelaio, λαικών ασμάτων στυλ «Της πουτάνας γίνεται» και κονσομασιόν όπου πρώτα ελέγχεις την πουτ.. εεε… δεσποινίδα αν κατουράει όρθια ή καθιστή (για να σαι σίγουρος), πιστεύω τον αντιπροσωπεύει πλήρως..

    όπως λέει και ένας φίλος μου Πυργιώτης:
    «Αθήνα μαμημένη, ο Πύργος δεν πεθαίνει» και
    «Ελλάδα, Ελλάδα γαμώ την Αμαλιάδα»

    υγ. Το άσμα «της πουτάνας γίνεται» υπάρχει γι αυτό δεν έβαλα «μπιπ». Είναι μάλιστα διανθισμένο ηλεκτρονικώς με distortion φωνής αλα «Believe» και «Get down»….

    Ta leme kwlotoumbes

  3. coachp οκ θα προσπαθησω να βρω τον υμνο της Καρδιτσαρας. Η αληθεια ειναι οτι δεν τον εχω ακουσει μεχρι τωρα,…..κακως

    υιε του ελεους, πρωτον, αφεντικο του μωρια ειναι η παναχαικαρα (με μελλοντικη προεδραρα και ευεργετη της ομαδας-παρολο που τσιναει τωρα τελευταια – τον καραφλο αριστεροποδαρο πρωην μπακ) και οχι ο πανηλειακος. Δευτερον θελω τωρα με καποιο τροπο να μου πασαρεις τον υμνο της καθημερινης μου ζωης που τιτλοφορειται ως «της πουτανας γινεται» και που δυστυχως μεχρι σημερα αγνοουσα οτι υπαρχει. Θελω να παταω πλει στο ραδιο και να ακουγεται αυτο το ασμα οταν κολάω στη κινηση. Τριτον εισαι μεγαλη μορφη.

  4. redfan

    Το ασμα «της πουτανας γινεται» σας πληροφορω οτι το εχω ακουσει προ ετων LIVE στο Συνταγμα!!
    Βεβαιως!
    😀

  5. εξαιρετικό κείμενο, αλλά πλέον εδώ που τα λέμε δεν τραγουδαέι και κανένας αυτούς τους ύμνους. Μάλλον σε dance τραγουδάκια το έχουν γυρίσει όλοι στα διαλείμματα, ή κανένα Πασχάλη Τερζή και άλλους σκυλάδες που έχουν πληρώσει διαφήμιση. Όπως αλλάζει το ποδόσφαιρο και γίνεται διασκέδαση και θέαμα θα χαθούν και αυτοί οι ύμνοι.
    http://koukios.wordpress.com

  6. eleos

    Τώρα που το σκέφτομαι αφεντικό του Μωριά είναι η Καλαμάτα λόγω υποκοριστικού («Μαύρη Θύελλα»-επικό) και Πίτερ Οφορίκουε/Ντέρεκ Μπόατεγκ αλλά κυρίως λόγω ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΦΤΗΝΟΣ όταν είχε προπονητή τον Ζαιρζίνιο παρακαλώ. Αστικός μύθος ή όχι έγραψε. Αυτά είναι. Τι να πουν οι Πυργιώτες και οι Μινάρες.

    Θα ανεβάσω το άσμα στο rapidshare μόλις το βρω. Το χω κάπου μαζί με το «Σου δωκα τη μερτσεντε, σου δωκα και cashcard για να γυρίσεις να μου πεις ρε άιντε φακ γιου μπάσταρντ» και το «Μην το λες ηλία»

  7. ναι eleos αμα το ξανασκεφτεις μπορει να μας πεις οτι τελικα μονο στο Ναυπλιο παίζεται μεγάλη μπαλα..

    το τραγουδι που λες ειναι αυτο που λεει » σου πηρα μια γουνα σου πηρα και πικαπ μα συ μου πες πως πρεπει να κανω level up» ?

    το μην το λες ηλια απευθυνεται στον ατματσιδη?

  8. AMHN!

    φίλε, λυπάμαι που δε μπορώ να εκφέρω άποψη πάνω στο θέμα διότι δεν έχω ακούσει κανέναν από αυτούς τους ύμνους, αλλά σου είμαι ευγνώμων γιατί έσπαγα το κεφάλι μου βδομάδες τώρα να θυμηθώ πως λέγανε τον Δημήτρη Κατή και τους εξόριστους!

    relief! Γαμώ τα ποστς, πρέπει να συμπληρώσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s