Η χαλαρή μπαλίτσα του Maggio

Μπορεί να είσαι άτεχνος, αλλά δυνατός και με καλή αντίληψη του χώρου και της φάσης.

Μπορεί να έχεις φυσική αντοχή, να τρέχεις ασταμάτητα να μαρκάρεις και να ρίχνεις τακλινίδια και κλαδέματα.

 Μπορεί να είσαι μπουκαδόρος, με έκρηξη και ταχύτητα, να έχεις φιλότιμο αλλά όχι ταλέντο.

Μπορεί να τα έχεις όλα βέβαια και να παίζεις στη Μπαρτσελόνα.

Μπορεί όμως και να είσαι ντελικάτος παίχτης παλεάς κοπής. Ποδοσφαιριστής που σε άλλες εποχές θα ήταν άρχοντας. Μπορεί δηλαδή να σε λένε Βαγγέλη Maggio (διαβάζεται με προφορά Μαλεζάνι).

Ο νωχελικός αυτός ποδοσφαιριστής που δείχνει σα να βαριέται, που κάνει αυτό το χαρακτηριστικο (Μaggio TradeMark) χαλαρό τρεξιματάκι, που παίρνει τη μπάλα πλάτη και κοντρολάρει με τσαλίμια για κανα λεπτό, που διαχειρίζεται το παιχνίδι με το δικό του μοναδικό ρυθμό, σα να παίζει σε ένα κόσμο όπου το να ρίχνεις τάπες στα βαρέλια θεωρείται απαιτητικό εξτρίμ σπορτ.  

Αυτός ο ποδοσφαιριστής που μπορεί να τον βριζεις επι 17 συνεχόμενα ματς, να τον παρακινείς «βγες έξω μόνος σου ρεεεε» και μετά να σου πετάξει 2 γκολ όπως τα χτεσινά και να σε αναγκάσει να συνειδητοποιήσεις πως απλά είναι μια διαφορετική πάστα ποδοσφαιριστή. Βρίσκεται λίγο εκτός του σύγχρονου τρόπου παιχνιδιού και πολύ εκτός της λογικής της διεκδίκησης της οπαδικής λατρείας.

 Όπου η αυτοθυσία, το να μπεις με τα χίλια σε μια κόντρα, να τρέξεις σπριντ για να προλάβεις μια χαμένη μπαλιά, να πιέσεις τον τερματοφύλακα στο βολέ για να κερδίσεις το πολύ ένα πλάγιο άουτ, χτυπάνε στη συνείδηση του φιλάθλου ως ηρωισμοί και τον κάνουν να σε αγαπήσει.

Υπάρχει βέβαια μια κοπέλα που παίρνει στα αθλητικά ραδιόφωνα και αφήνει το μήνυμα «θέλω το Μάτζιο, τί να κάνω», αλλά αυτή φαντάζομαι ανήκει στην συμπαθητική μειοψηφία των γραφικών. Ο Μaggio είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που οι οπαδοί της ομάδας του  ίσως αναγνωρίζουν τις ικανότητες του, αλλά προτιμούν να μην αγωνίζεται. Προτιμούν να πάει στα τσακίδια αν γίνεται, εφόσον φυσικά δε θα πάει ποτέ στο γάβρο, όπου μπορεί πάντα το ενδεχόμενο να αναγεννηθεί.

Αν ο Maggio δεν ήταν αυτός που είναι, αν ήταν πιο παθιασμένος και αποφασιστικός, ίσως να είχε  σκοράρει στις καθυστερήσεις του περσινού τελικού κυπέλλου Λάρισα-Πάο και σήμερα δε θα μιλάγαμε για αυτόν.  Θα μιλάγαμε για ένα σουπερ καπ αιωνίων στο οποίο πέσανε κορμιά, γίνανε διαιτητικά εγκλήματα και απίθανα χάιλαϊτς (γιατί το χτεσινό σουπερ καπ σε μισοάδειες εξέδρες και με τριτοδεύτερα μάλλον ανάξιο λόγου είναι).

Περιέργως, με μία απρόσεκτη στραβοκλωτσιά, ο Μaggio τράβηξε την προσοχή πάνω του.

..για το δεξί μπακ, προπονητής της εξέδρας 

Advertisements

14 Σχόλια

Filed under Βαζελος, μορφές, maggio

14 responses to “Η χαλαρή μπαλίτσα του Maggio

  1. Εσύ τώρα πιστεύεις ότι με την χθεσινή εμφάνιση του Βαγγελάκη θα αλλάξουμε γνώμη; Χλωμό! Ασε που αδικείς μεγάλη μερίδα οπαδών όταν υποστηρίζεις πως οι ηρωισμοί που αναφέρεις παραπάνω είναι αυτοί που κάνουν «κλικ» στην συνείδηση του φιλάθλου.

    Και ειδικά στην περίπτωση του Μάντζιου δεν είναι η έλλειψη αυτών των ηρωισμών ο λόγος που δεν έχει κερδίσει τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Δεν υπάρχει χημεία, τελεία και παύλα. Οπως δεν υπάρχει με τον Βύντρα. Μπορεί να πάει αλλού και να διαπρέψει. Στον Παναθηναϊκό όμως δύσκολα κάποιος οπαδός θα αλλάξει γνώμη για κάποιον από τους δυο.

    Οσο για το Σούπερ Καπ, αν είχε πάρει ο βάζελος το κύπελλο, πολύ απλά δεν επρόκειτο να διεξαχθεί. Ακριβώς για να μην πέσουν κορμιά και ξύλο σε μια αναμέτρηση αιωνίων.

  2. gatti δεν αδικω κανεναν απολυτως.
    στην ιδια μεριδα ανηκω κι εγω. αν καποιος δειχνει πως σκιζεται, ποναει, τα δινει ολα, τον λατρευω και τον αγαπω (ως οπαδος ε) και του συγχωρω και να ειναι ατεχνος και αμπαλος.

    αν παλι παιζει μπαλαρα και ειναι φοβερος τεχνιτης, του το αναγνωριζω, υποκλινομαι αλλα μενω στο θαυμασμο, δεν υπαρχουν αισθηματα.

    στην περιπτωση του ματζιου, το πιστευω, πως ποτε δεν επιδιωξε να πουλησει οπαδιλικι. ισως να ειναι ετσι το στυλ του, ισως να μην τον ενδιαφερει. μαγκια του.

  3. και η χημεια που λες δεν εχεις αδικο, ισχυει, όμως έχει και προέλευση που μπορείς να την εντοπισεις κατα περίπτωση.

    στο βυντρα πχ που ανεφερες, δεν υπαρχει χημεια γιατι ΚΑΙ δεν αποδεικνυει οτι ειναι παιχτης μεγαλης αξιας ΚΑΙ δεν ταυτιζεται μαζι του ο οπαδος.
    αν ο βυντρα ηταν πιο πολυ φυσιογνωμια μπαλαδοφατσας, πιο εξυπνακιας, εριχνε καμια εμπρηστικη δηλωση, ο κοσμος θα τον αγαπουσε κι ας εκανε τα χιλια λαθη

  4. Κι εγώ έχω παίκτες που αγαπάω και παίκτες που θαυμάζω. Ούτε τους ταυτίζω πάντα, αλλά ούτε και τους διαχωρίζω συνεχώς. Ούτε είναι απαραίτητο αυτοί που αγαπάω να είναι αυτοί που σκίζονται. Συμβαίνει και αυτό, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Νομίζω ότι είναι τελικά θέμα ιδιοσυγκρασίας. Ασε που τελευταία ένας από τους παίκτες που κάποτε λάτρευα και είναι από αυτούς που σκίζονται, έχει αρχίσει να με εκνευρίζει με τον τρόπο παιχνιδιού του. Μιλάω βέβαια για τον Καραγκούνη.

    Συμφωνώ πως ο Μάντζιος δεν πούλησε ποτέ οπαδιλίκι και ανεξάρτητα από τους λόγους, όντως είναι μαγκιά του.

    Πιάνεις ακριβώς την αίσθηση που υπάρχει όταν γράφεις: «Ο Μaggio είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που οι οπαδοί της ομάδας του ίσως αναγνωρίζουν τις ικανότητές του, αλλά προτιμούν να μην αγωνίζεται.»

    Αυτή είναι και η διαφορά του Μάντζιου με τον Βύντρα που ανέφερα παραπάνω. Για εκείνον δεν υπάρχει (καλώς ή κακώς) από την πλειοψηφία των οπαδών του Παναθηναϊκού ούτε η αναγνώριση ικανοτήτων.

  5. Το Maggio είναι κάτι σαν το Piaggio;

  6. coachp

    Το πραγματικό προβλημα του Μάντζιου που είναι αναγκαίος στον ΠΑΟ, είναι η νοοτροπία του. Δηλαδή. Ξέρει οτι ειναι τεχνιταρας και ψηλός, που κάτι τέτοιο σπανίζει οχι μόνο στην ελλάδα… Αν του πεις τι τρέχει και δεν παίζεις πολύ; Θα σου απαντήσει, «άσε μωρε με τους άμπαλους που έμπλεξα». Εν μέρει, έχει δίκιο. Έχει τέτοιους πολλούς ο ΠΑΟ. Δεν προσπαθει καθόλου στις προπονήσεις κι αυτός όμως. Λάθος του. Και τα καρφια παίχτες τον «δίνουν» στους υπολοίπους. Υπάρχει ένας παίχτης καρφί στον ΠΑΟ που δεν τον συμπαθεί, και κάνει κακό και στην ομάδα. Αν τον σκεφτείτε, θα τον βρείτε… Αυτα για σήμερα.

  7. Ντελικάτος ή παθιασμένος; Γκαμάρα ή Ανατολάκης ; Τσιάρτας ή Καραγκούνης; Προτάσοφ ή Δημητριάδης; Μάτζιος ή Λαμπριάκος;

    Εγώ πάντως στηρίζω ντελικάτους. Είναι δυσέυρετοι…

  8. antisynaspismos

    ρε σαλπιγγιδης forever

  9. Καλά ο Μάντζιος είναι διαφορετική πάστα ποδοσφαιριστή απ`αυτές που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό.Σκεφτείτε πως αρέσει και στον Γεωργίου 😛
    Ορθή και η προσέγγιση του προπονητή στο όλο θέμα maggio νομίζω… 😉

  10. gatti ο καραγκουνης στην εθνική δεν είναι καθόλου εκνευριστικός. είναι ουσιαστικός και σχεδόν αθόρυβος. αρα κάτι τρεχει με την ομαδική λειτουργία του παναθηναϊκού που αναγκάζει τον Καρα να γίνει ηγέτης χωρίς να μπορει

    harisheiz παντα με την ατακα σου 😀

    coachp δε διαφωνω. παντως κι εγω αν ημουν συμπαικτης του Ματζιου και τον εβλεπα τοσο νωχελικό στις προπονήσεις πιθανότατα θα τον εδερνα. Ευγε στον Γκονζαλες

    Alexandre γενικα ναι. αλλα Γκαμάρα ή Σταμ, Τσιάρτας ή Γκατούζο, Μάτζιος ή Κόλερ?

    Αντισυνασπισμος μαζι σου ρε τρελε

    paragka δλδ τι λεει «μαγκες, ο ματζιος το βρισκει το μπακλαβωτο»?

  11. Για τον Παναθηναϊκό μιλούσαμε, όχι για την Εθνική… Εκεί ισχύουν άλλα. Και υπάρχουν πολλοί ηγέτες. (Αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει κάθε φορά να επεξηγώ το σχόλιό μου. Δεν πιστεύω ότι είμαι τόσο ασαφής…).

  12. coachp

    Δεν μιλάω για τον Γκονζαλες μπράδερ προπονητά. Ο Εκι μια χαρά είναι. Γενικά τους αργεντίνους τους σέβομαι αν και τσογλάνια, είναι ψιλοδίκαιοι. Νευρικοί είναι, τίποτα περισσότερο. Μιλάω για ένα τρελό καρφί, που αν είσαι Παναθηναϊκος και στα έλεγα, θα τρελενόσουν. Ο Τσάτσος του αιώνα…

  13. gary ALEXANDER neville

    Εγώ θα αφήσω το nick μου να μιλήσει για μένα…

  14. gatti μην τρελαινεσαι. σου είπα πως στην εθνική ο καραγκούνης παίζει όπως του λένε και όλα είναι καλά και κανείς δεν εκνευρίζεται.
    το οτι εκνευρίζεσαι μαζί του στον παναθηναικό κατά την άποψη μου σου λέω πως δεν έχει να κάνει με την ικανότητα του παίχτη, αλλά με την ομαδική λειτουργία του ΠΑΟ που ακόμα αυτή τη στιγμή πάσχει και δεν έχει σαφείς ρόλους για τους πάιχτες του. τωρα που γυρνάνε ίβανσιτς και οι λοιποί, σίγουρα θα αποδίδει καλύτερα κι ο Καρα. δε θα περιμένουν όλο το δημιουργικό παιχνίδι απο αυτόν.

    coachp εντάξει αυτά γίνονται πάντα σε όλους τους χώρους. το ζήτημα δεν είναι τα καρφιά, αλλά αυτοί που τα ευνοούν και τα καλλιεργούν

    gary alexander neville ωραιος!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s