………Λουκάς Βύντρα οεο οε οο!!!!!

Όταν η κυρα Μαρία η μαμή που είχε ξεγεννήσει όλο το Γκύζι σήκωνε στο αέρα τον μικρό Γιαννάκη και η λεχώνα με την πλάτη κολλημένη στο υγρό πάτωμα και τις φλέβες τεντωμένες από την πίεση χάριζε στον εαυτό της ένα όμορφο χαμόγελο, λίγα μέτρα πιο κάτω από την φτωχογειτονιά ακούγονταν χαρές και πανηγύρια, συνθήματα και εμβατήρια που συνόδευαν το γκολ του Αριστείδη Καμάρα στο μεγάλο ημιτελικό των τριφυλλοφόρων με τον Ερυθρό Αστέρα. Λίγα λεπτά αργότερα ο ευτυχισμένος πατέρας θα εισβάλει στο δωμάτιο και θα αντικρίσει το νεογέννητο παιδί του. Θα το πάρει αγκαλιά έτσι άπλυτο μέσα στα αίματα και τα μητρικά υγρά και σε ένα ενσταντανέ αδρεναλίνης και ανείπωτης χαράς θα του φωνάξει στο μικρό του αυτάκι. « Τους γαμήσαμε, πουτσαρά μου»
Στην οικογένεια του Τάκη του περιπτερά επικρατούσαν φιλελεύθερες αντιλήψεις. Όλοι είχαν δικαίωμα να διαλέξουν ο,τι επιθυμούσαν στη ζωή του κόντρα στο συντηρητικό ρεύμα των δύσκολων εκείνων καιρών. Σε ένα πράγμα ήταν ανένδοτος ο Τάκης. Σε ό,τι αφορούσε την μεγάλη πράσινη ιδέα…το καμάρι της Αθήνας, το περήφανο τριφύλλι, τον Παναθηναϊκό. Γι αυτό φρόντισε να πάρει στο γήπεδο μαζί του τον μικρό Γιαννάκη όταν αυτός δεν είχε ακόμα εγκαταλείψει την πιπίλα του. Τα μικρά στρογγυλά μάτια του Γιαννάκη φώτισαν με δέος στη θέα της ιστορικής λεωφόρου. Η μικρή του καρδιά χτυπούσε σε επικίνδυνους ρυθμούς στο ίδιο τέμπο με την παλλόμενη εξέδρα και ο Κυρ Τάκης επιδείκνυε τον εκκολαπτόμενο βαζέλα που κράταγε στα χέρια του με μεγάλη υπερηφάνεια στους ομοϊδεάτες του. Το πρώτο βάπτισμα για το μικρό Γιαννάκη ήταν άκρως επιτυχημένο. Δεν είχαν περάσει ούτε 30 λεπτά από την έναρξη του αγώνα και το κοράκι με τα μαύρα δεν σφύριζε πεντακάθαρο πέναλτι στο στρατηγό Δομάζο όταν το μωρό πρότεινε με περίσσια άνεση τον μεσαίο και ξέρασε μητρικό γάλα στη πράσινη σαλιάρα του. Ο Κυρ Τάκης ένιωσε μια παράξενη περηφάνια και τότε ο Γιαννάκης άκουσε την προσφώνηση για δεύτερη φορά
« Έτσι πουτσαρά μου»
Το γήπεδο για τον Γιαννάκη έγινε το δεύτερο , αν όχι το πρώτο, σπίτι του. Αμέτρητες κοπάνες από το σχολείο για τα ματς της Τετάρτης και αμέτρητα σκισίματα στα γόνατα στη προσπάθεια να υπερπηδήσει τα συρματοπλέγματα μέσα από τον τάφο του ινδού και να βρεθεί με ένα σάλτο στις ανατολικές εξέδρες. Ο Γιαννάκης δεν θα έχανε παιχνίδι ακόμα και αν η γη γυρνούσε ανάποδα.
Ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε το περίπτερο μπροστά από τις προσφυγικές κατοικίες. Όταν του φέρνανε τον καθημερινό τύπο κρέμαγε σε πρώτη θέα μόνο τα πρωτοσέλιδα της πράσινης φυλλάδας. Αν κάποιος άτυχος γαύρος έκανε το λάθος να του παραγγείλει το κόκκινο τύπο εκείνος έπαιρνε ένα γεμάτο σαρδόνιο χαμόγελο, τέντωνε το κορμί του έξω από το παράθυρο του περιπτέρου, κόλλαγε το τρεμάμενο στόμα του στο ιδρωμένο αυτί του αντιπάλου , έπαιρνε βλέμμα απειλής και του πέρναγε στη μασχάλη με βία την κιτρινισμένη και σκισμένη κόκκινη εφημερίδα. « Δε σε χάλασε όταν σε πείρα κυνηγητό στη στουρνάρι τις προάλλες ψευτομαγκα» του ψέλλιζε με νόημα και ο πελάτης κοιτούσε σαστισμένος τον Γιαννάκη να ξεσπάει σε ένα ακατάληπτο γρύλισμα λυσσασμένου σκύλου.
Όταν έκλεινε το περίπτερο έτρεχε στο σύνδεσμο να βρεθεί με τα παιδιά. Μαζί τους οργάνωνε την επόμενη εξόρμηση με την ομάδα και σκαρφίζονταν καινούργια συνθήματα αφιερωμένα στον μισητό δαφνοστεφανωμένο. Διατέλεσε χρόνια σημαιοφόρος μπροστά από το πέταλο ενώ έμεινε γνωστός στη 13 ως ο «μαέστρος» καθώς έπαιρνε αυτόβουλα το ρόλο του συντονιστή της βάρβαρης χορωδίας. Πρώτος σε όλα ο Γιαννάκης, στο καυγά , στην υπεράσπιση της πράσινης τιμής, πρώτος στο μπαρ κάτω από τη λεωφόρο να κατεβάζει μπύρες πριν τον αγώνα, πρώτος στις πορείες, πρώτος στο να ανακαλύπτει αποδιοπομπαίους τράγους για τα κακώς κείμενα στους πράσινους κόλπους, πρώτος σε όλα, ο απόλυτος πράσινος οπαδός.
Η απόφαση από το σωματείο για οριστική ρήξη με τον Τζιγγερ και αποχή από το ιστορικό πέταλο έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στον κόσμο του Γιαννάκη. Αν και πολλές φορές, από την αρχή της σεζόν, έφτανε έξω από τα γκισέ, μάλλον από συνήθεια, τελικά δεν έπαιρνε εισιτήριο σεβόμενος την συλλογική εντολή. Καλύτερα αποχή παρά προδότης, ψιθύριζε στον εαυτό του και γύριζε την πλάτη. Όμως τίποτα στην καθημερινότητα του δεν θύμιζε τον παλιό καλό καιρό. Μόνιμα κατσουφιασμένος δε παρέκκλινε ποτέ από την πορεία σπίτι-δουλεία και τουμπαλιν ενώ κάθε Κυριακή ζούσε την πρωτόγνωρα δυσάρεστη εμπειρία για τον ίδιο να παρακολουθεί την αγαπημένη του πράσινη αρμάδα από την τηλεόραση, xωρίς εναγκαλισμούς με τα αδέρφια του, χωρίς το πλαστικό ποτήρι μπύρα ανά χείρας, χωρίς το λάβαρο, χωρίς το τσούξιμο στα μάτια από το καπνογόνο και το γδάρσιμο στο φάρυγγα από τις πρησμένες φωνητικές του χορδές να σέρνουν το χορό στα πράσινα τραγούδια.
Ούτε καν η Κυρα του η Κούλα δεν άντεχε να τον βλέπει έτσι. Δεν ήταν αυτός ο ελαττωματικός άνδρας που αγάπησε, το αιώνιο παιδί που έτρεχε στα γήπεδα και τον μάζευε από το σύνδεσμο κάθε βράδυ λιωμένο στο ποτό. « Κοιτά πως σε καταντήσανε Γιαννάκη , υποχείριο, μακριά από το γήπεδο για μαλακίες» φώναξε στον καθρέφτη του και ταυτόχρονα αναθεμάτισε τον εαυτό του. Ο εγωισμός του είχε πληγωθεί, θα πορευτεί μόνος του πια, ανεξάρτητος, θα γυρίσει στα παλιά του λημέρια, έστω και μόνος. Τίποτα δε θα του στερήσει πια το γήπεδο.
Πρέπει να πάρει τζούρα από το φρεσκοποτισμενο ταρτάν άμεσα. Πηγαίνει στο γήπεδο με βήμα γοργό. Το κεφάλι σκυφτό. Θα περάσει ανάμεσα από τους οργανωμένους αδελφούς σαν αίλουρος, σβέλτα. Ταχυπαλμία. Κανένας δεν πρέπει να πάρει είδηση τον απεργοσπάστη. Τα κατάφερε. Ανεβαίνει τα τσιμεντένια σκαλιά και περνάει στο άνω διάζωμα στην καθιερωμένη θέση του. Σηκώνεται και παίρνει μια μεγάλη αναπνοή. Το χόρτο μυρίζει σαν το μουσκεμένο αιδοίο της πληγωμένης ερωμένης του. Θα πλαγιάσει σήμερα μαζί της ύστερα από καιρό. Δείχνει ευτυχισμένος. Χτες όσοι παρακολουθήσατε το παιχνίδι του βαζελου θα τον είδατε στην άδεια 13, στο κοντινό πριν την έναρξη, το παλικάρι με το τραχύ πρόσωπο και το λιγδιασμένο μαλλί να μασάει πασαντεμπο και να πετάει τα τσόφλια στη τσέπη του ζαρωμένου πέτσινου μπουφάν του.
Στο γήπεδο σιωπή, νέκρα. Αρχίζει να νιώθει άβολα ο Γιαννάκης. Σηκώνεται από τη θέση του και ύστερα κάθεται αμέσως. Τεντώνεται, ταλαντεύεται δεξιά αριστερά, φυσά, ξεφυσά, είναι μόνος, είναι διαφορετικά. Το παιχνίδι αρχίζει. Ατομικός ξεσηκωμός. Ορθώνεται φουσκώνει τα πνευμόνια του και αρχίζει από συνήθεια. « ,,,,,ο Θρύλος και ο Πειραιάς». Ύστερα πάλι πιο δυνατά. Και μετά…… οπισθοχωρεί ένα απότομο φειντ αουτ από το χαλασμένο γραμμόφωνο. Δεν τον ακολουθεί κανείς. Είναι μόνος ο Γιαννάκης. Στο κάτω διάζωμα κάποιος πατέρας κλείνει τα αυτιά στο μπόμπιρα του και κοιτά με περιφρόνηση τον Γιαννάκη. «φλώροι» ψιθυρίζει ο Γιαννάκης ενώ του αποκρίνεται με ένα ειρωνικό μειδίαμα. «Αν ζούσε ο Κυρ Τάκης θα τον είχε στείλει στο διάολο, τον φλώρο» συνεχίζει και κοιτά τον ουρανό σαν να απευθύνεται στο πατέρα του.
Ο Γιαννάκης κάθεται ήσυχος. Για πρώτη φορά χυμένος στο κάθισμα του κάθεται ήρεμος. «Πούστη Τζιγγερ το κατάντησες εκκλησία» αναφωνεί. Το παιχνίδι συνεχίζεται. Η ομάδα δείχνει σοβαρή αλλά ποιος ασχολείται με την μπάλα τώρα. Ο Γιαννάκης είναι αλλού. Ανακατεύεται, ζαλίζεται, το κεφάλι του φέρνει βόλτες. Διπλώνεται στα γόνατα του. Το Στομάχι του τον παιδεύει. Πρώτο γκολ. Ενστικτώδες σάλτο και χαρακτηριστικός πανηγυρισμός με υψωμένη γροθιά στον αέρα και ύστερα το πρώτο μεγάλο σοκ. «That’s the way, the way, the way I like it oh oho» ακούγεται από τα μεγάφωνα. Όλοι λικνίζονται στους ρυθμούς της Ντίσκο. Ανώμαλη προσγείωση, το στόμα του σε πλήρη διαστολή και τα μάτια καρφωμένα στο κενό, απίστευτο, οδυνηρό, κατάντια. Ο Γιαννάκης δεν θα τραγουδήσει για πρώτη φορά στη ζωή του στα γήπεδα τον δοξασμένο ύμνο μετά το γκολ, ένας μικρός θάνατος. Το κεφάλι του γυρίζει σαν διαολομένο τρενάκι του λούνα παρκ. Αναστροφή 180 μοιρών, τρέλα, ο Γιαννάκης αλλάζει, ο Γιαννάκης μεταμορφώνεται, ο Γιαννάκης αιμορραγεί. Τρέλα και ξέσπασμα σε ακατάσχετο δυνατό χαχανητό. Δεύτερο γκολ και ο Γιαννάκης λικνίζεται στα τραγούδια του G-Pol. Τρέλα.
Το ρολόι σημαδεύει το 80’ λεπτό και το συνώνυμο με την αμπαλοσυνη, το μαύρο πρόβατο, η κατάρα της ομάδας , το μέγα λάθος της ποδοσφαιρικής φύσης σύμφωνα με το Γιαννάκη παίρνει την μπάλα σε μια επέλαση από τα δεξιά, περνάει τρεις παίχτες και κάνει σέντρα σουτ. Το γήπεδο, το ήσυχο γήπεδο που θυμίζει μέχρι εκείνη την στιγμή κοινό στο μέγαρο μουσικής εκστασιάζεται για πρώτη φορά. «Λουκάς βυντρα οεοεοο, Λουκάς Βυντρα…». Τρέλα. Απόλυτο Σοκ. Ο Γιαννάκης σηκώνεται από την θέση του. Τρέλα. Κατεβαίνει στο κάτω διάζωμα με δυο μεγάλα σάλτα σαν αρπακτικό. Τρέλα. Τεντώνεται στα Κάγκελα και χώνει την μούρη του ανάμεσα τους. Ο Βυντρα περνάει από δίπλα του. Τρέλα. Φουσκώνει τα στήθη του και φωνάζει με όλη του την δυναμη «ΛΟΥΚΑΑΑΑ». Τρέλα. Ο Βυντρα γυρίζει και τον κοιτά με περιέργεια. Η στραπατσαρισμένη φωνή του Γιαννάκη ,αλλοιωμένη , αγνώριστη ακούγεται πιο δυνατή από ποτέ .
«ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΣΕΣ ΠΟΥΤΣΑΡΑ ΜΟΥ». Τρέλα

….μια πρασινη ιστορια απο τον ειδημονα της μπαλας!

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under Βύντρα, Βαζελος, Ιστορίες

13 responses to “………Λουκάς Βύντρα οεο οε οο!!!!!

  1. Με το που άκουσα την ιαχή Λουκάς Βύντρα οεοεοε αυτομάτως σκέφτηκα εσάς!!! Τα πήγε καλά το παλικάρι μας όμως. Το σωστό να λέγεται.

  2. Η ιστορία τα «σπάει» 😆
    Βρε σεις, συγκινήθηκα όταν το άκουσα! 😳 😛

    @Rayman στρίβει-δε στρίβει, έχουμε πάντα κάτι να ασχολούμαστε 😉

  3. γκρινιαρα ναι καλα τα πηγε ο Λουκας.

    ρειμαν μπορει!

    Η ιαχη Βυντρα οεο ηταν πραγματι μια ιστορικη στιγμη κονφιουζντ!

  4. Σωκρατη μ’ακους ρε; Τετοιους παιχταραδες θελουμε να δουμε να φορανε την φανελα του γαυρου ρεεεε.

    (Being Takees Tsoukalahs)

  5. Run Vyntra run… το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος!

  6. Έγραψες ειδήμονα!
    Και ο Λουκάς κεντούσε στο γήπεδο ψες 😉

  7. θεικη ιστορια ειδημων! γαμησες παιχταρα μου!

    αυτο το that’s the way το ακουσα και δεν πιστευα στα αυτια μου. δηλαδη οκ, ολα να τα συγχωρησεις στην ΠΑΕ.. αλλα disco 80’s διασκευες που να λενε στους στιχους pa-na-thinaikos? ημαρτον

    αυτο το «λουκας βυντρα οεοεοε» τονίζεται στο λού?
    λούκας βυντρα?

  8. Τι έγινε παίδες?Γιατί είμαστε μακρυά από τις εξελίξεις?Εδώ οι άλλοι έχουν κρεμάσει τα βρακιά τους από τη χαρά τους για το 3 -1. Ρε θα διαβάζω σπορτ ταιμ μου φαινεταιιιιιιιιιιιιιιι

  9. Ποιοί κρέμασαν τα βρακιά τους; Ποιός κέρδισε 3 – 1; Συγχαρητήρια σε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Άρη, Λάρισα και Πανιώνιο…

  10. Εγώ πάλι, δεν πίστευα στ’αυτιά μου!! Καιρός ήταν να χειροκροτήσουμε το Βύντρα!

    CrazyTourist2

  11. fytosport

    Aνατριχιάσαμε! Cheers ειδήμων!

    Η δικαίωση για τον Λουκά θα έρθει κατακλυσμική!

  12. μισιρλου εισαι μεγαλη φαν τακαρου βλεπω!

    Χαρις ιστορια βυντρα ενα παραμυθι με πριγκηπες και βατραχους…τι γλυκο!

    πραγκα ο Λουκας ναι ηταν πραγματι καλος στο συγκεκριμενο παιχνιδι

    Προπονητης τωρα με τον εμφυλιο στους κολπου της εννιαιας πρασινης οικογενειας προβλεπω να παιζεται απο τα μεγαφωνα σκληρο ροκ!

    κολοκυθι….. Α! σε παρακαλω μονο το μαγαζι μας θα διαβαζεις…..

    Φυτοσπορε και τρελε τουριστικε οδηγε ολοι μαζι ενα παρατεταμενο χειροκροτημα για τον ηρωα λουκα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s