Γιατί πάντα μισούσα την άρση βαρών

1. Γιατί σαν άθλημα αποτελούσε για χρόνια τον κύριο εκφραστή της ελληνικής υποκρισίας. Γιατί οι ίδιοι που βαφτίζουν τον αλβανό ή πιο σικάτο βορειοηπειρώτη Πυρρο Δήμα μεγάλο ελληναρα, επειδή έφερε το χρυσό στη χώρα, είναι οι ίδιοι , που την ιδία ώρα, αποκαλούν τον Σαλί από την Χειμμαρα που δουλεύει οικοδομή, και κτίζει την στέγη τους, κωλοαλβανο . Προσοχή έχω πάγια θέση πέρα από κάθε εθνικό κομπλεξισμό ότι το εθνικοφυλετικο προσδιορισμό ο καθένας είναι απόλυτα ελεύθερος να τον δώσει, όπως γουστάρει, στον εαυτό του. Με λίγα λόγια αν ο Νίκος ο φίλος μου που ακούει μπριτ ποπ από τα γεννοφάσκια του και υποστηρίζει την εθνική Αγγλίας ακόμα και αν παίζει ενάντια της εθνικής Ελλάδας μου πει κοίτα ειδήμων γκαντ σειβ δε κουιν με προφορά ελληνοαμερικάνου από την Λάρισα εγώ θα του πω μαζί σου μάι μέιτ. Το ίδιο ισχύει και για τον Πυρρο για τον οποίο είμαι πεπεισμένος ότι το αλησμόνητο «για την Ελλάδα» που βροντοφώναξε κάτω από την μπάρα στους ολυμπιακούς της Βαρκελώνης με την φλέβα τεντωμένη από την υπερπροσπάθεια είναι απόλυτα γνήσιο και αληθινό. Να πω και την αλήθεια ο Πυρρος είναι πιο Ελληναρας, αν υπάρχει μέτρο σύγκρισης ελληνικότητας, από μένα που γεννήθηκα στην Αττική γιατί και την γαλανόλευκη την έχει παντιέρα του σε αντίθεση με μένα συν το γεγονός ότι ακούει και Αντώνη Ρεμο που ζήτημα αν ξέρω ένα τραγούδι του (οκ πείτε δυο να είμαστε μέσα). Ο καχι (ακα Ακάκιος) όμως? Θυμάμαι τον συμπαθέστατο γίγαντα από την Γεωργία να απαντά κάποτε, όταν ρωτήθηκε αν νιώθει περήφανος που έφερε χρυσά μετάλλια στην Ελλάδα, ότι είναι εξίσου περήφανος που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Γεωργίας και ότι μάλιστα προτίμα και το γεωργιανό φαγητό. Τότε όλοι οι εθνοφύλακες έτρεξαν να φέρουν γραπτή δήλωση από τον τρίτο ξάδελφο του Καχι στην κάτω τούμπα που βεβαίωνε ότι μικρός ο Ακάκιος πάντα δάκρυζε κάθε φορά που έβλεπε σε βίντεο την αγαπημένη του ταινία, «Παπαφλέσσα» με τον Δημήτρη Παπαμιχαηλ ενώ έγλυφε και τα δάχτυλα κάθε φορά που γευόταν τον μουσακά της γιαγιάς του. Δεν έχω, ούτε είχα, κανένα πρόβλημα με τις ελληνοποιησεις. Στο κόσμο της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας που ζούμε ας βαφτίσουμε το μήλο ροδάκινο, νο προμπλεμα για τον ειδήμονα. Εξάλλου ολόκληρη πρώην κουμμουνιστική Ρωσία πείρε το χρυσό με Αμερικανό προπονητή και πλει μεικερ, στο πρόσφατο ευρομπασκετ. Κανείς δεν τους έβαλε στον ώμο την ρώσικη σημαία . Επαγγελματίας αθλητής ο Καχι είναι, και ο κάθε καχι, που πείρε πολλά σαν αθλητής αγωνιζόμενος με τα ελληνικά χρώματα αλλά και έδωσε εξίσου πολλά στην Ελλάδα. Έχω πρόβλημα με την υποκρισία κάποιων που θέλουν να πιστεύουν στην δικια τους ουτοπία που πρεσβεύει ότι στις φλέβες του νικητή ρέει πάντα αίμα ελληνικό…έστω και εισαγόμενο.

2. Οι αθλητές της άρσης βαρών είναι άνθρωποι των γυμναστηρίων και εγώ δεν περνώ απ’ αυτά ούτε απέξω. Οκ με την μπάλα που έχεις παίξεις πιτσιρίκι σε κάποια αλάνα κάπως τον καταλαβαίνεις τον μπαλαδόρο. Με την άρση βαρών, σορυ , αλλά δεν καταλαβαίνω ούτε κατά προσέγγιση πως είναι να σηκώνεις την μπάρα όταν προσωπικά δεν έχω σηκώσει ούτε καν 5κιλο βαράκι στη ζωή μου.

3. Όλες αυτές οι φυσιογνωμίες των αρσιβαριστών μου θυμίζουν κάτι τύπους στην οικοδομή και στη λαϊκή της γειτονιάς με κολλημένο μπλουζάκι λιωμένο από την εργατιά, με βραχνή μπάσα φωνή και τσιγάρα μαλμπορο στην κωλοτσεπη. Σορρυ αλλά αυτά δε ταιριάζουν με τον ειδήμονα που μεγάλωσε με βιβλία του Χρήστου Ζαμπουνη και του Ζάχου Χατζηφωτιου (οκ ακραίο και καθόλου πιστευτό το επιχείρημα αλλά δεν έβρισκα άλλο)

4. Γιατί ποτέ δε καταλάβαινα αυτές τις τακτικές στρατηγικής από το προπονητικό τιμ στα παρασκήνια που έσβηνε και έγραφε κιλά σε ένα μαυροπίνακα για να ψαρέψει τον αντίπαλο. Μα τόση πολύ κατανάλωση φαιας ουσίας για ένα άθλημα που σηκώνεις κάτι μεταλλικούς δίσκους????

5. Γιατί ακόμα και ο πιο καλοπροαίρετος θεατής και αγνός λάτρης του αθλήματος ποτέ δεν θα βάλει το χέρι στη καρδιά του και θα ορκιστεί στη ζωή της μάνας του ότι ο τάδε πρωταθλητής της άρση βαρών δεν έχει περάσει ούτε μια φορά βόλτα από τα εργαστήρια του Χρήστου Τζεκου.

Όλα αυτά σαν μια έμμεση απάντηση στις διδαχές του Κυρίου Προπονητή πιο κάτω που υποστηρίζει ότι σήμερα έπρεπε να ασχολούμαστε με το χάλκινο κάποιου Κουρτιδη και όχι με τον μέγιστο Σαρανουνας……….. Παρολ’ αυτά αλησμόνητες μου έχουν μείνει οι μάχες του «Ηρακλή τσέπης» σουλειμανογλου με τον «δικό μας» Βαλέριο Λεωνίδη.

….ειδήμων

Advertisements

9 Σχόλια

Filed under Απόψεις, αρση βαρων..(?!!)

9 responses to “Γιατί πάντα μισούσα την άρση βαρών

  1. To 1 τα σπάει mate, αν και εγώ θα έδινα για παράδειγμα τον Τσενάι αντί του «Σαλί από την Χειμμαρα που δουλεύει οικοδομή» το οποίο αναφέρεται και πάλι στην ίδια ανύψωση της ίδια σημαίας… Έγραψες πάντως, έχω την ίδια άποψη εδώ και χρόνια και χάρηκα πολύ.

  2. Συμφωνώ για την υποκρισία, αλλά δεν την επικεντρώνω στο θέμα της άρσης βαρών. Ο «κωλοαλβανός» γίνεται δικό μας παιδί όταν φέρει ένα ελληνικό μετάλλιο, αλλά παραμένει
    «κωλοαλβανός» σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Το θέμα του Τσενάι που έθιξε ο harisheiz είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικό, καθώς «ακουμπά» το χρόνιο απωθημένο του Ελληνα γονιού που είναι η μόρφωση. Δεν φτάνει που τον …ταϊζουμε και τον ποτίζουμε τον «κωλοαλβανό» θα μας γίνει και σημαιοφόρος; Θα μας κλέψει και θέση στο πανεπιστήμιο εις βάρος του παιδιού μας;

    Το φαινόμενο όμως, περί ανωτερότητας της ελληνικής φυλής είναι γενικότερο. Ποιος ξεχνάει το …παραλήρημα της Φανής Χαλκιά μετά τη νίκη της στους Ολυμπιακούς και το λογύδριο περί «ελληνικών κυττάρων»;

    Πάντως, η άρση βαρών «έτυχε» να αποτελέσει τον εκφραστή αυτής της συσσωρευμένης υποκρισίας,
    επειδή έζησε την «άνοιξή» της στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή της ανάπτυξης «ρατσιστικών
    αντανακλαστικών» από την ελληνική κοινωνία γι΄ αυτό και φάνηκε τόσο έντονα η διαφορά αντιμετώπισης. Οταν η συγκεκριμένη φουρνιά μεγάλωσε και σταμάτησαν να έρχονται τα μετάλλια πέρασε και η «μόδα» της. Θα μπορούσε όμως να είναι οποιοδήποτε άλλο άθλημα στη θέση της.

    Εννοείται και ότι δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι όλα στην άρση βαρών (ειδικά σ΄ αυτήν) είναι αγνά και αμόλυντα (#5), ενώ προσπερνώ το #2 περί γυμναστηρίων.

    Μια μικρή διαφωνία έχω για το #4. Το κάθε
    άθλημα έχει την δική του αξία γι΄ αυτούς που ασχολούνται μ΄ αυτό. Στην άρση βαρών μετράνε τα κιλά που πρέπει να σηκώσει ο αθλητής, στο μπάσκετ για παράδειγμα αποφασίζουν να χάσουν για να πετύχουν στα χιαστί την ομάδα που θεωρούν ασθενέστερη (περίπτωση Σιγάλα που ήθελε να αστοχήσει και ευστόχησε, άσχετα που τελικά μας είχε βγει σε καλό…).

    ΥΓ. Να δω τον ειδήμονα με το savoir vivre του Ζαμπούνη ανά χείρας και τι στον κόσμο!

  3. xaxaxaxaxaxa τραγικο ατομο ειδημων
    χαχαχα

  4. οκ, τωρα που συνηλθα θα κανω μια διορθωση. δεν είσαι τραγικός, αλλά ΘΛΙΒΕΡΟΣ!!

    εξακολουθείς να λες αυτό το ηλίθιο επιχείρημα οτι επειδή κλώτσησες μια μπάλα όταν ήσουν πιτσιρικάς γιαυτό και βλέπεις μπάλα, ενώ αντίστοιχα γιαυτό δε βλέπεις άρση βαρών.
    ωραία λογικη! φανταζομαι επειδη εκανες και ποδηλατο μικρος τωρα θαυμαζεις τα gp κι επειδη σε δερνανε μικρο αγορακι στο σχολειο τωρα εχεις ειδωλο το ζαμπιδη? ?

    ουτε εγω ειπα ποτε οτι μ’ αρεσει ή παρακολουθω αρση βαρων, αλλα βιαζεσαι να πεταξεις τις εξυπναδες σου.

    στα περι εθνικων επιτυχιων σε μερικα διαφωνω, σε αλλα οχι. παρακολουθησες τι συνεβη στη ρωσια για να ξερεις πως δεχτηκαν τους μπασκετιστες κι αν τους βαλανε σημαια στην πλατη?

    μια επιτυχια εθνικης ομαδας ή αθλητη που αντιπροσωπευει χωρα, ειναι και εθνικη επιτυχια, πως θα το κανουμε τωρα? ετσι συνεβαινε παντα παγκοσμιως. ετσι κι εδω, οταν ενας ελληνας ξεπερναει τον εαυτο του και βγαινει πρωτος (ή τριτος όπως ο κουρτιδης) αναμεσα σε πρωταθλητες, δικαιουμαστε να χαιρομαστε ως ελληνες.

    συμβαινει παντου, δε θα μας πει κανεις φασιστες, μην ανησυχεις

  5. και ο φιλος σου που ακουει μπριτ ποπ ειναι γκει

  6. χαρισ σε ευχαριστω φιλε μου

    ζαμπουνηδες και αλλοι βασιλικοι μακρια απο μενα σοβαρα τωρα. Τωρα κυρια γατι συμφωνω με τα περισσοτερα απ’ οσα λες αλλα επιμενω να μην καταλαβαινω αυτο τον ριμαδοπινακα με τα κιλα χε! 🙂

    Και τωρα κυριε προπονητη ,

    Καταρχας εδερνα δε με δερνανε στο σχολειο και ναι ειμαι φαν του Μαικ αιρον Ζαμπιδη οπως και του χειμωνετου στο ποδηλατο πιστας!!!
    Δευτερον ειναι γνωστο οτι εσυ και ο θεοδωρακοπουλος πρεπει να ειστε οι μονοι που θα απαντουσατε με ακριβεια σε ερωτηση του στυλ «ποσα σηκωσε κατα σειρα ο Πυρρος στο ζετε στο ευρωπαικο πρωταθλημα της γανδης του 1995″.
    Τριτον και εγω πανυγυριζω καθε εθνικη επιτυχια στον αθλητισμο αλλα σε λογικα πλαισια και δεν εχω το κομπλεξισμο να μην παραδεχτω οτι μερικες απο αυτες προερχονται και απο προιοντα εισαγωγης.
    Τεταρτον ετσι οπως βλεπω το αβαταρ σου θα ταιριαζε σε εξωφυλλο βιβλιου με τιτλο » Ο αγων μου» χεχε!
    Πεμπτον ναι συμφωνω ο φιλος μου που ακουει μπριτ ποπ πρεπει να ειναι γκει …

    Φιλικα παντα!

  7. Γουστάρω κοντρα προπονητή – ειδήμων με πιθανό ενδεχόμενο τη διάσπαση του δεξιού μπακ . Αραγε θα εμφανιστει 3ος πολος;

    Οποιαδηποτε ομοιοτητα με άλλες δεξιές περιπτώσεις ειναι εντελώς συμπτωματικές

  8. Κυριε λεξ ποιον θα υποστηριξετε στις εσωκομματικες εκλογες?

  9. Την Άννα Διαμαντοπούλου φυσικά!!!!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s