Το παιδικό τραύμα του Ροντριγκο Αρτσούμπι

Ήρθε λέει ο Ροντρίγκο Αρτσουμπι, που έχει και ελληνικές ρίζες, στον Ολυμπιακό και δήλωσε ότι ήταν πάντα γαυρος από τα γεννοφάσκια του όταν ο αδελφός της μητέρας του από την Χίο του χάρισε μια φανέλα των κόκκινων. Εγώ αμέσως θυμήθηκα την παρακάτω ιστορία.

«Ήταν απομεσήμερο όταν ο Παπά Βαγγελης χτύπησε την Καμπάνα του Αγίου Νικόλα για το εσπερινό κάλεσμα των πιστών και ο ήχος της θα ήταν ο τελευταίος που θα ακούγονταν στο χωριό τουλάχιστον μέχρι που εκτελέστηκε το κρίσιμο πέναλτι. Το κάτω βρονταδο έπαιζε τοπικό ντέρμπι με τη γειτονία του πάνω. Στη πλατεία του χωριού μπρος την εκκλησιά είχαν στηθεί τα αυτοσχέδια τέρματα από τενεκέδες. Το ματς ήταν σκληρό και τα μαρκαρίσματα έδιναν και έπαιρναν. Ανάμεσα στα πιτσιρίκια με τα κοντά παντελονάκια και τις φανέλες των ηρώων κολλημένες στο μουσκεμένο δέρμα τους ξεχώριζε ο Ροντρίγκο ο αργεντινός. Κοκαλιάρικο και κοντό παιδάκι σε σχέση με του συνομήλικους του αλλά ευέλικτο με ένα πλούσιο παλμαρε από βιρτουοζικες κινήσεις στο παιχνίδι του. Κάθε καλοκαίρι επισκεπτόταν τον θειο του στη Χίο αφήνοντας για λίγο την χώρα του ταγκό αλλά ποτέ δεν άφηνε πίσω την αγαπημένη του ασχολία, να παίζει ποδόσφαιρο. Όλοι τον ήθελαν στην ομάδα τους γιατί το ταλέντο του δε μπορούσε να συγκριθεί με κανενός άλλου και έδινε συγκριτικό πλεονέκτημα σε όποιον τον είχε συμπαίκτη. Η αλήθεια είναι ότι τον φθονούσαν. Περισσότερο ο Γιαννάκης ο γιος του χασάπη. Ένα υπέρβαρο κοκκινομάλλικο με φακίδες που ολημερίς μασούσε μια μαστίχα στο στόμα του και έφτυνε πιο μακριά από κάθε άλλο συνομήλικο του. Ο Γιαννάκης είχε πρόωρη ανάπτυξη και με την επιβλητική του παρουσία αποτελούσε τον φόβο και τον τρόμο για τα υπόλοιπα παιδιά. Ήταν ο άρχοντας του νησιού, τουλάχιστον έτσι ένιωθε, μέχρι που κάθε καλοκαίρι ερχόταν ο αργεντινός που με την γοητεία του Λατίνου μπαλαδορου κέρδιζε τα επιφωνήματα θαυμασμού από τους άσπονδους φίλους του.

Σε μια φάση του αγώνα εκεί που όλα θα κρίνονταν από ένα γκολ ο Ροντρίγκο με συνεχόμενες ντρίπλες αδειάζει τους αντιπάλους και τους στέλνει χάμου να γευτούν το χώμα. Όλα ήταν προσχεδιασμένα, θα πέρναγε τον τερματοφύλακα και ύστερα θα έστελνε την μπάλα να περάσει την νοητή γραμμή του τέρματος και τελειώνοντας θα πανηγύριζε με προτεταμένο το δείκτη και σηκωμένο τον αντίχειρα σαν πιστολέρο μιμούμενος τον αγαπημένο του παίκτη την φανέλα του οποίου φόραγε στο συγκεκριμένο παιχνίδι, του Νίκου Τσιαντακη. Είναι σίγουρο ότι όλα κάπως έτσι θα εξελίσσονταν αν δεν έκοβε το δρόμο του Ροντρίγκο προς το γκολ ο Γιαννάκης που έκανε έξοδο από το τέρμα σαν μαινόμενος ταύρος και ύστερα άφησε το παχύσαρκο κορμί του να γδάρει το έδαφος και τα χοντροκομμένα πόδια του γεμάτα από πληγές έπεσαν με τέτοια δύναμη πάνω σε εκείνα του αργεντινού που τον σήκωσαν στον αέρα και ύστερα εκείνος προσγειώθηκε χαμου σαν το νεκρό πουλάρι. Όλοι πάγωσαν από τον βρόντο της προσγείωσης, Οι παππούδες στο καφενείο σταμάτησαν να παίζουν την πρέφα τους , η κυρία Κούλα από το διπλανό σπίτι δε πρόλαβε να κεράσει την Κυρά Μαρία που είχε έρθει να την επισκεφτεί για κουτσομπολιό ένα ποτήρι σούμα όταν βγήκε στο περβάζι να δει τι συμβαίνει ενώ ο φαντάρος πιο πέρα μόλις είχε στρίψει το τσιγάρο του όταν και αυτός έμεινε παγωμένος στη θεά του Ροντρίγκο που σφάδαζε στο έδαφος

1823373_17adb87e41.jpg
Mπάλα στο Βροντάδο

Συμπαίκτες και αντίπαλοι συγκεντρώθηκαν πάνω από τον αργεντινό. Η ανάσα τους είχε κοπεί για λίγα δεύτερα μέχρι να βεβαιωθούν ότι ο Ροντρίγκο ήταν καλά. Ο Γιαννάκης σκούπισε νωχελικά την φανέλα του Βαντσικ που φορούσε για να διώξει την σκόνη από πάνω του. Μασουλούσε ένα κομμάτι μαστίχα όταν και πλησίασε τον Ροντρίγκο. Κορδώθηκε από πάνω του και άφησε τις στάλες από τον ιδρώτα του να λούσουν το πρόσωπο του ισοπεδωμένου μπαλαδορου. Ύστερα έφτυσε την μαστίχα και γέλασε περιπαικτικά. « Σήκω ρε βλαμμένο. Η μπάλα είναι για άνδρες.» είπε με ύφος ειρωνικό και ήταν η πρώτη φορά που όλοι εκεί γύρω ευχήθηκαν να του κόψουν ο λαρύγγι. Αλλά σώπασαν. Μόνο ένα χαμόγελο ανακούφισης ζωγράφισε τα πρόσωπα τους όταν ο Ροντρίγκο σηκώθηκε από το έδαφος. Ευτυχώς δεν είχε πάθει τίποτα. Ένας περαστικός και τελευταίος μορφασμός πόνου έδωσε την θέση του στο βλέμμα αποφασιστικότητας , στο βλέμμα του εκδικητή. Ο Ροντρίγκο πήρε την μπάλα και την έστησε στο σημείο του πέναλτι. Απέναντι του ο Γιαννάκης τέντωνε τα ακροδάχτυλα του σε πλήρη ετοιμότητα. Ύστερα ακούστηκε ο ήχος της καμπάνας και μετά απλώθηκε σιωπή. Ακούστηκε μονό το ποδοβολητό του Ροντρίγκο που έτρεξε προς την μπάλα και την σούταρε με δύναμη σημαδεύοντας την γωνία του Γιαννάκη. Ο τελευταίος έμεινε άγαλμα, ακούνητος στη θέση του παρακολουθώντας την πορεία της και όταν πια βεβαιώθηκε ότι είχε φύγει μέτρα μακριά από το δεξί τενεκέ γέλασε τόσο δυνατά και με τέτοια κακία που ο Κυρ Μηνάς ο παλαιοπώλης που παρακολούθησε την φάση ένιωσε εκείνο το σφίξιμο στη κοιλιά που είχε νιώσει όταν οι γερμανοί πάτησαν το πόδι τους στο χωριό.

Οι παππούδες στο καφενείο συνέχισαν την παρτίδα, η κυρά Μαρία έπινε την πρώτη γουλιά από το ποτήρι της πριν ανοίξει το βρομόστομα της και πει τα πάντα στην κούλα που ταυτόχρονα έκλεινε το παράθυρο για τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών και ο φαντάρος έπαιρνε την πρώτη ρουφηξιά από το τσιγάρο του όταν ο Ροντρίγκο έβγαζε την φανέλα του να σκουπίσει τον ιδρώτα του εκεί στη μέση του δρόμου ταπεινωμένος και μόνος. Δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο νησί μέχρι που άκουσε το ενδιαφέρον του θρύλου. Υπέγραψε και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για Χίο. Βρήκε τον Γιαννάκη που πια δουλεύει στο σουβλατζίδικο του πατέρα του, το πιο φημισμένο στο βρονταδο. Ενώ πιτσιρίκια μαζεύτηκαν γύρω από τον Αρτσουμπι για αυτόγραφο εκείνος απτόητος έκανε αυτό που χρόνια τώρα ονειρεύονταν. Μπήκε στο μαγαζί και αντίκρισε τον Γιαννάκη ίδιο και απαράλλακτο να μασά την μαστίχα του. Πριν ο τελευταίος καταλάβει την ταυτότητα του παράξενου επισκέπτη είδε την λερωμένη και φθαρμένη εκείνη παιδική φανέλα του Τσιαντακη να προσγειώνεται στη μούρη του.
«Καμιά πράσινη φανέλα δε θα με σταματήσει πια» φώναξε στον εμβρόντητο χοντρόπετσο σουβλατζη . «Ραντεβού στη λεωφόρο» και τα λόγια του έμοιαζαν σαν επιμύθιο την όλης ιστορίας ή σαν σκοπός ζωής. »

(Εξιστορησε ο Ειδημων την Μπαλας)

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under Αποκαλύψεις, Αρτσούμπι, Θρύλος, Ιστορίες

7 responses to “Το παιδικό τραύμα του Ροντριγκο Αρτσούμπι

  1. Respect… Αν μπορούσε να είναι και εικονογραφημένο…

  2. Τον βλέπω τον Αρτσούμπι στην νέα διαφήμιση του Jonnie Walker αλά R.Baggio.Και το Γιαννάκη να κατεβάζει μπουκάλια Famous Grouse…

  3. τι εγραψε παλι ο ειδημων. χιωτικα ηθη, μπαλα, παθη και εκδικηση. μα ειναι οντως ελλην αυτος ?

  4. Σπουδαίο κείμενο παιδί μου. Τί να σου πω. Ταλεντάρα, τυφλα νάχει ο Θέμελης και η παρέα του

  5. Σεμπκομ και χαρις ….ευχαριστω

    ατσουμπαλε. ….σωστος

    προπονητη ειναι γνωστο πια ποσο σωβινιλας εισαι

    ριτσμας…γιατι ειδικα ο Νικος θεμελης?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s