Η επιστροφή της «τυπάρας»

Ο Γιώργος Καραγκούνης επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του. Η μεγάλη «τυπάρα» του ελληνικού ποδοσφαίρου θα χαρίσει και πάλι μοναδικές στιγμές πάθους, τεχνικής και υποκριτικής. Ο γιωργαρος είναι ποδοσφαιριστής που απλά δε μπορείς να μισήσεις είτε υποστηρίζεις είτε όχι την ομάδα του. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο πρέπει να ψαχτεί γενικώς γιατί είναι άνθρωπος
μνησίκακος.

Ο καραγκούνης είναι η κλασσική περίπτωση παίχτη «θα μπορούσα να ήμουν κορυφαίος στην Ευρώπη αλλά δεν θέλω και όποιος γουστάρει». Πως θα μπορούσε? Μα να τιθασεύσει το απαράμιλλο πάθος του που πολλές φορές γυρνά μπούμερανγκ στην απόδοση του γιατί δεν αφήνει χώρο στο καθαρό μυαλό. Θυμίζει τύπο που σαν μαινόμενος ταύρος ορμάει στον οπλισμένο αντίπαλο του με τις φλέβες να πετούν στο πρόσωπο του αλλά τελικά πέφτει νεκρός, απλά, από μια μοιραία σφαίρα στο κεφάλι γιατί ξέχασε να καλύψει τα νώτα του. Κερδίζει το θαυμασμό για την αυταπάρνηση του αλλά τελικά χάνει την μάχη. Έτσι είναι ο τυπαρας όμως και δεν αλλάζει. Άριστα στην κατάθεση ψυχής αλλά κακό βαθμό στην ανάγνωση του παιχνιδιού και στην έξυπνη και απλή διαχείριση των καταστάσεων του.

Προσωπικά, είμαι λάτρης του απλού και έξυπνου παιχνιδιού και εκνευρίζομαι με τον εγωκεντρισμό μερικών παικτών. Ο γιωργαρος θυμίζει έντονα το μισητό συμπαίκτη στα ματς που παίζαμε μικροί στην αλάνα και ήθελε πάντα να μπαίνει με την μπάλα στα δίχτυα μουρμουρώντας συνεχώς στο αυτί σου ένα «μαλακα δώσε πάσα» όταν και εσύ τύχαινε να έχεις το τόπι για κάποια δεύτερα. Ο Γιώργος έχει εμπιστοσύνη στα πόδια του και έχει κάθε δικαίωμα να αναλάβει μεγάλο μερίδιο της οργάνωσης του παιχνιδιού γιατί το δικαιολογεί η μεγάλη του κλάση. Από την άλλη η υπέρ-συγκέντρωση ατομικών πρωτοβουλιών μέσα στο παιχνίδι στο πρόσωπο του διευκολύνει την αντιμετώπιση του από τους αντίπαλους με αποτέλεσμα οι ενέργειες του να αποδεικνύονται πολλές φόρες επιπόλαιες. Αυτό φαίνεται έντονα στις κλειστές άμυνες του ελληνικού πρωταθλήματος όταν η οργάνωση του επιτιθέμενου απαιτεί περισσότερο μυαλό παρά πάθος και δονκιχωτισμούς. Ο τρόπος του παιχνιδιού του Καραγκούνη στα πρώτα του χρόνια στον Παναθηναϊκό ήταν για μένα και μια από τις αιτίες που οι πράσινοι κολλούσαν σε κάτι 0-0 με παναχαικες που έκριναν πρωταθλήματα. Εδώ θα απαντήσω στον εαυτό μου βέβαια ότι όταν ο Παναθηναϊκός αμύνονταν στα ευρωπαϊκά του ματς το ίδιο παιχνίδι του Γιωργαρου , με το πάθος , την αδιαμφισβήτητη τεχνική του , το πάγωμα του παιχνιδιού με τα έξυπνα κερδισμένα του φάουλ , το ακατάπαυστο τρέξιμο του, χάριζε στην ομάδα του ευρωπαϊκές πορείες. Εδώ είναι που λέμε ότι κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές. Εσύ διαλέγεις σε ποια θέλεις να κάτσει. Αν και μεταξύ μας η ευρωπαϊκή πλευρά μου φαίνεται πιο όμορφη, πιο φανταχτερή.

Δε μπορώ να μισήσω την τυπαρα έστω και αν ανήκει στο είδος ποδοσφαιριστών που δεν με κερδίζουν. Γιατί η μεγάλη καραγκούνα είναι συγκινητική. Γιατί ακόμα και οι θεατρινισμοί του είναι γοητευτικοί. Γιατί για τον γιωργαρο ακόμα και αν με εκνευρίζει που δε μπορεί να συνδυάσει την ντρίπλα του, το δυνατό και ευθύβολο σουτ του, το κράτημα της μπάλας που του την παίρνεις μονό με αίτηση και τα δυνατά του πνευμόνια με την απλότητα στο παιχνίδι του πάντα θα πιστεύω ότι θα μπορούσε να ήταν ένας από τους κορυφαίους στην Ευρώπη ακόμα και αν ποτέ του, και τώρα που έφτασε τα 30 είμαι σίγουρος γι αυτό, δεν θα θελήσει να μου το επιβεβαιώσει. Να σας πω και κάτι. Τώρα όσο και αν παρακαλούσα από μέσα μου να αλλάξει λίγο τρόπο παιχνιδιού και να αποδείξει στους κακεντρεχείς που αμφισβητούν την κλάση του πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει θα μετάνιωνα πολύ αν κάποτε μου στερούσε από τα μάτια μου το αλανιάρικο και ολίγων γραφικό παίξιμο του. Στο κάτω κάτω η συνοφρυωμένη του φάτσα με τα χεριά δεμένα πίσω από το κεφάλι ύστερα από κάθε χαμένη ευκαιρία είναι μια από τις αγαπημένες μου γηπεδικές εικόνες.

Για το τέλος έχω μια παρατήρηση και μια παράκληση. Η παρατήρηση έχει να κάνει ότι η παναθα μόνο να κερδίσει έχει από τον ερχομό του Καρα. Γιατί σε αντίθεση με κάποιους διαφημισμένους ξένους που έρχονται για το επικουρικό και αγνοούν την ιστορία του παναθηναϊκού καλύτερα η καραγκούνα που και αγαπά την ομάδα και γνωρίζει και το μέγεθος της. Και η παράκληση απευθύνεται στον ίδιο τον Καραγκούνη και έχει να κάνει με το ντύσιμο του. «Σε παρακαλώ Γιώργο μη σε ξαναδώ με εκείνα τα ιταλικής κοπής κουστουμάκια που συνήθισες από τα χρόνια στο καμπιονατο γιατί δε μπορώ να αντέξω το λαϊκό σου προφίλ μέσα σε σικάτο περιτύλιγμα»

19a.jpg
Έλα μωρή Καραγκούνα

Α! επίσης θέλω να εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση μου στην εφημερίδα Αθλητική ηχώ για το κάζο που έπαθε το Σάββατο όταν και έσκασε η είδηση για την επιστροφή καραγκούνη. Η γνωστή εφημερίδα με την πράσινη απόχρωση ήταν η μόνη που δεν είχε την μεταγραφή στο πρωτοσέλιδο της σε αντίθεση με τις υπόλοιπες. Το οξύμωρο είναι ότι ήταν και η μόνη που είχε επιδοθεί σε ένα συγκινητικό κάλεσμα του Καρα πίσω στην Παιανία και ίσως η μόνη που είχε την αποκλειστικότητα για τις μυστικές διαπραγματεύσεις του τζιγγερ με τον παίχτη. Δηλαδή να ξέρεις όλο το παρασκήνιο και την κρίσιμη στιγμή όταν σκάει η μεταγραφή και κλείνει η συμφωνία να σου κλέβουν οι άλλοι την αποκλειστικότητα. Κρίμα!

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under Απόψεις, Βαζελος, Καραγκούνης

8 responses to “Η επιστροφή της «τυπάρας»

  1. πολλοί γκρινιάζουν που ο καραγκούνης πέφτει συνέχεια για φάουλ.
    ας δουνε την εικονίτσα που έχετε στην κορυφή του μπλογκ σας.

  2. Απίστευτα εύστοχα όλα τα παραπάνω, προσθέτω μόνο ότι γουστάρω απίστευτα τη φάτσα (τρελή μπαλαδόφατσα!) του όταν γκρινιάζει στον διατητή, σαν παιδάκι στην αλάνα όπως πολύ ωραία έγραψες!

  3. Ήταν ανέκαθεν ο αγαπημένος μου παίχτης! Από δανεικός στον Απόλλωνα, το γκολ-φάουλ στο Μάντσεστερ, την κεφαλιά-ψαράκι με Άρσεναλ, τη βολίδα στο εναρκτήριο ματς με την Πορτογαλία, τελικά κατάφερε κι αυτός να σηκώσει ένα κύπελλο, αλλά τι κύπελλο!! Ελπίζω φέτος τα αποδυτήρια να είναι πιο… «υγιή» και να καταφέρει ο τυπάρας να τα πάρει όλα! Για να δούμε!

  4. Ο τελευταίος «μεγάλος» ‘Ελληνας παίκτης, που παίζει για την φανέλλα!

  5. Τον έχω κι εγώ σε μεγάλη εκτίμηση, για όλα αυτά που αναφέρεις, και συμφωνώ απόλυτα για το τι είναι εκείνο που δεν του επέτρεψε ποτέ να γίνει ο μεγάλος παίχτης που θα μπορούσε.

    Ίσως τώρα, στα τριάντα, που ωρίμασε αρκετά, να παίζει λιγότερο με τα πνευμόνια και τα γερά πόδια και περισσότερο με το μυαλό και τη φαντασία.

  6. Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώση άλλαξε μήτε τη κεφαλή του…!

    Σοφές κουβέντες τω προγόνω μας!

  7. και εγω νομιζω οτι αυτος ειναι ο Καρα και δεν θα αλλαξει!

  8. «Γιατί ακόμα και οι θεατρινισμοί του είναι γοητευτικοί»
    Ένστασις κε Πρόεδρε!
    Προσωπικώς οι θεατρινισμοί του με θέτουν εν εξάλλω, όπως και οι ανάλογοι τοιούτοι του ex ημετέρου Stelios!
    Παρακαλώ να γραφεί στα πρακτικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s